با خاقان ترک متحد شدند. پس از درگیری¬های نظامی بی نتیجه، در پی مذاکرۀ صلح، مسلمانان از بعضی مناطق مانند بخارا عقب نشستند .<br />حارث بن¬سریج در سال 116ق به دلیل رفاه‌طلبی، عدم شرکت در جنگ و پرداخت نکردن مالیات از سوی عرب‌های قیسی و کلبی، شورشی نظامی را سامان داد. او با سیاه‌پوشی و دعوت به الرضا من آل‌محمدصلی‌الله علیه‌وآله و اتحاد با خاقان ترک و هیاطله، علاوه بر ایستادگی در برابر سپاه شام، به بلخ و مرو حمله برد که با عقب نشینی هیاطله و بازگشت خاقان ترک، پیمان اتحاد شکست خورد . پس از آن با برداشته شدن مالیات از مسلمانان، آرامش نسبی حاکم شد ولی اختلاف میان دو گرایش عربی به قوت خویش باقی بود. دامنه تاثیر این اختلاف، حتی به کاستی نفوذ مسلمانان در سرزمین هند نیز گسترش یافت. زمان ولید دوم (حک: 125-126ق)، با سرکوبی قیام یحیی بن¬زید در جوزجان خراسان (125ق) ، شعله‌وری اختلاف یمنی ـ قیسی در خراسان و شورش حزب یمنی به رهبری یزید سوم بر ولید دوم همراه بود. با این اختلاف رفته رفته حزب یمنی از امویان بریدند و به عباسیان پیوستند. این ناآرامی¬ها، در دوران یزید بن¬ولید بن‌عبدالملک‏ (حک: 126ق) با حرکت¬های استقلال خواهانه¬ای به رهبری نصر بن¬سیار در خراسان، سند و سیستان ادامه پیدا کرد.

مطلب مرتبط :   معرفتی، حجیّت، گواهی، اعتماد، اجتماع، باوری