دانلود پایان نامه
کنندگان جوامع شهری حمایت کرده و بر تغییرات سیاسی در سطح ملی و محلی تأثیر می گذارند69. در ضمن لازم به یادآوری است که در مراحل دیگر سازمان برنامه مدیریت شهری و برنامه توسعه سازمان ملل در جهت عملیاتی کردن دو مرحله آخر و طراحی برنامه هایی برای توسعه کیفیت حکمرانی خوب شهری در کشورها به ویژه کشورهای در حال تو.سعه اقدام کرده است.

گفتار دوم: شاخص های حکمرانی و مدیریت شهری در ایالات متحده آمریکا(شهر نیویورک)
الف. ساختار سیاسی ایالات متحده آمریکا
نظام سیاسی ایالات متحده آمریکا در چارچوب یک قانون اساسی و به صورت یک نظام فدرالی است که از ویژگی های حکومتی این کشور به شمار می رود. سیستم تفکیک قوا در این کشور به شکل کاملاً بارزی به مرحله اجرا درآمده است. بنیان گذاران و نویسندگان اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا و قانون اساسی ایالات متحده به دلیل نگرانی از ظهور نظامی که پادشاه قدرت مطلق را در دست داشته باشد، نظام سیاسی نوین خود را به گونه ای طراحی کردند که در آن فرد یا نهادی نتواند قدرت مطلق بدست آورد. این قوانین همچنین طوری در نظر گرفته شده اند که از قدرت گرفتن بیش از حد اکثریت بر اقلیت ها و نیز هر یک از قوای سه گانه ممانعت به عمل آورد.
بر اساس قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، قوه مقننه و یا کنگره ایالات متحده آمریکا از دو مجلس تشکیل شده است که مسئولیت قانونگذاری را به طور کامل بر عهده دارند: مجلس نمایندگان و مجلس سنا. بر اساس نظام انتخاباتی آمریکا، نمایندگان با رأی مستقیم و برابر مردم انتخاب می شوند.
رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا نیز به عنوان رئیس قوه مجریه و فرمانده کل قوا با رأی مستقیم مردم و از طریق آرای هیأت الکترال انتخاب می شود و در برگزیدن مشاورانش به عنوان وزرا اختیارات تام دارد. در حقیقت رئیس جمهور، نیازی به کسب رأی اعتماد از کنگره ندارد و کنگره نیز متقابلاً نمی تواند با رأی عدم اعتماد، هیأت دولت و یا وزرا را برکنار کند.
سومین شاخه از نظام سیاسی آمریکا، سیستم حقوقی ایالات، آمریکا است که کاملاً مستقل عمل می کند و نه قوه مجریه و نه قوه مقننه نمی توانند بر روند تصمیم گیری های آن تأثیر بگذارند. به عبارت دیگر، رئیس جمهور و یا کنگره نمی توانند مصوبات قانونی دیوان عالی فدرال ایالات متحده آمریکا را باطل اعلام کنند و یا از اجرای آنان سر باز زنند. نظام حزبی در ایالات متحده آمریکا نیز در شکل دهی به سیاست و حکومت این کشور، نقش مهمی دارد.
ایالات متحده آمریکا از 55 ایالت تشکیل شده است که هر یک از آن ها در زمینه امور داخلی خود استقلال دارد. دولت فدرال تنها در رابطه با مسائلی که مرتبط با قانون اساسی، امنیت ملی، حفظ وحدت ایالات و اموری که در توانایی آن ها نیست، دخالت می ورزد. هر یک از ایالات آمریکا مجلس قانون گذاری دارند که نمایندگان آن را مردم ایالت انتخاب می کنند و فرماندار و جانشین او نیز هر 4 سال یک بار با رأی مردم به سمت های خود برگزیده می شوند. حکمرانی شهری آمریکا که در قالب شهرداری ها تجلی می یابد از نظر امور مربوط به مسائل ایالتی تابع قوانین و مقررات ایالات است اما چون شهردار و اعضای شورای شهر منتخب شهروندان هستند، تابعیت و فرمانبرداری شهرداری ها از ایالات، تا سطح و اندازه مشخصی است.
در کل می توان مدعی بود که در ایالات متحده آمریکا یک نظام غیرمتمرکز حاکم است.
هر ایالت آمریکا به تعدادی کانتی70 تقسیم شده است که وظایف ایالت را در حوزه خود انجام می دهد. به مفهوم دیگر، هیچ نقطه از خاک آمریکا بدون حکومت محلی نیست. در نظام فدرال، ایالت سرپرست شهرداری ها و همه حوزه های خود مختار عملیاتی در ایالات هستند. سیاست های ایالات آمریکا در زمینه برنامه ریزی شهری و زمین و استفاده از آن را می توان از طریق قوانین واگذاری اختیارات به حکومت های محلی مطالعه کرد.
نقش ایالات به خصوص در سال های اخیر، عبارتاند از تدوین و وضع سیاست های مربوط به آبادی زمین و یا کنترل استفاده از ایجاد شاهراه ها و نوسازی شهری بوده است. بدین ترتیب نقش ایالات از یک طرف ایجاد تسهیلات لازم در شهرها و نیز زمینه های مقتضی جهت اخذ کمک های دولت فدرال، و از طرف دیگر ایجاد زیر بنای قانونی جهت حکومت های محلی است.
به طوری که بدون موافقت و تفویض اختیارات لازم از سوی حکومت ایالتی، حکومت های محلی قادر نخواهند بود نسبت به تأمین احتیاج های خود، بجز آنچه که از قبل برای آن ها پیش بینی شده است، اقدام نمایند. بر اساس قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، آن دسته از اختیارات و قوه های حکومتی که به دولت فدرال تعلق ندارند، در حیطه اختیارات و صلاحیت های ایالت هاست. برنامه ریزی شهری، استفاده از زمین و کنترل آن، از اقدام های اساسی و مهم حکومت های محلی است(سعیدی رضوانی و کاظمیان،1380: 61-60). در ایالات متحده آمریکا بحث تمرکززدایی از وظایف، مسئولیت ها و تفویض اختیارات بیشتر از دولت مرکزی به دولت های محلی، برقراری روابط مشارکتی بین مردم و مسئولان در فرآیند توسعه شهری و تشریک مساعی مردم توصیه کرده است(Mabogaunje,1996: p.8). در نظام غیرمتمرکز ایالات متحده آمریکا، حکومت مرکزی اختیارات را به واحدهای پایین تر واگذار می کند. البته باز هم دولت فدرال برای ایجاد هماهنگی، در اجرای برنامه ها نظارت دارد. عدم تمرکز شامل انتقال بخشی یا تمام تصمیم گیری ها و مسئولیت های حکومت مرکزی به حکمرانان شهری (شورای شهر و شهرداری ها) می باشد(Florestal & Cooper,1997: p.12). در شهر نیویورک حکمرانان شهری در فرایند تصمیم سازی و تصمیم گیری خود مستقل عمل می کنند منتها بایستی قانون اساسی فدرال را رعایت نمایند.

مطلب مرتبط :   3-، شهری، 5-، اجتماعی،، تهران،، 8-

ب. کنش گران حکمرانی شهری در ایالات متحده آمریکا
در ابتدای بحث مبانی نظری به این نکته اشاره شد که حکمرانی خوب شهری مدلی از تعامل و شراکت سه بخش دولتی، بخش خصوصی و نهادهای مدنی ارائه می کند که با همکاری شراکتی این سه حوزه حکمرانی تحقق می یابد. در واقع فعالیت تعاملی این سه بخش نقش پیش برندگی در حکمرانی و تسهیل کننده آن را خواهند داشت و بستر لازم برای تحقق حکمرانی را فراهم می سازند. در این جا به نقش هر یک از بخش های خصوصی، جامعه مدنی و دولت در تحقق حکمرانی خوب شهری به اجمال سخن خواهیم گفت(قلی پور،1387: 110). شکل ذیل کنش گران عرصه حکمرانی شهری در آمریکا. که این کنش گران با همکاری و هماهنگی یکدیگر توانسته اند سبب تحقق حکمرانی خوب شهری شوند.
** کنش گران حکمرانی خوب شهری در ایالات متحده آمریکا

1. شهرداری
در آمریکا شهرداری ها در نواحی شهری تأسیس می شوند و جمعیت متراکمی در اندازه های متفاوت دارند. فرآیند تأسیس شهرداری، شامل تقاضایی است که از سوی ساکنان محلی مطرح سپس به رفراندوم گذاشته می شود و در صورت تصویب، شهرداری که غیر وابسته به کانتی است؛ تأسیس خواهد شد(سعیدی رضوانی و کاظمیان،پیشین: 62).
وظایف شهرداری به طور مشخص در اساسنامه آن مشخص شده است و در بین نواحی مختلف، متفاوت می باشد. معمولاً شهرداری هایی که ابعاد مشابه دارند به داشتن کارکردهای اداری مشابه تمایل دارند. به طور معمول، در شهرهای بزرگ شهرداری عهده دار تمام کارکردهای حکمرانی شهری نیست و تنها بخشی از عملکرد حکمرانی خوب شهری با اداره امور شهر توسط شهرداری انجام می شود و برخی دیگر توسط بخش خصوصی فعال و سایر کنش گران شهری انجام می شود. در مجموع می توان گفت شهرداری ها در آمریکا به عنوان یکی از کنش گران اصلی عرصه حکمرانی شهری، از استقلال عمل و قدرت تصمیم گیری نسبتاً گسترده ای برخوردار هستند.
البته لازم است که بازیگران فعال شهری در آمریکا متفاوتند مانند:حکومت های محلی، کانتی ها و مانند این ها، به هر حال حکومت های محلی در آمریکا واحدهای ثانویه71 هستند که فقط مسئول یک نوع خدمت هستند.
به هر حال، شهرداری در آمریکا، نتیجه حکومت های ایالتی و تابع ایالات و قوانین و مقررات آن هستند، اما به دلیل انتخاب مستقیم شهرداران و شورای شهر توسط شهروندان، تبعیت شهرداری ها از ایالات معینی دارد. سیستم حاکم بر شهرهای آمریکا سیستم اغلب سیستم شهردار – شورا می باشد. انتصاب شهردار در شهرهای بزرگ با رای مستقیم شهروندان و در شهرهای کوچک توسط شورای شهر که خود با رای شهروندان انتخاب شده اند، صورت می گیرد(رفیعیان و حسین پور،1390: 54).

2. شورای شهر
در نظام حکمرانی شهری، شهر نیویورک شورای شهر نقش و اهمیت بسیاری دارند. روشن است که طی سالیان، قدرت شورای شهر نیویورک افزایش و کاهش های بسیاری به خود دیده است. انتخاب اعضای شورای شهر در شهر نیویورک بر اساس انتخاب عمومی است. مدت زمان عضویت در شورای شهر در آغاز برپایی این تشکیلات تنها یک سال بود. اما از آنجایی که این مدت زمان اندک، فرصت برنامه ریزی های لازم را به شهرداری ها نمی داد و آن ها مدام درگیر انتخابات بودند رفته رفته این مدت افزایش پیدا کرد. اکنون در بیشتر شهرهای آمریکا از جمله شهر نیویورک مدت زمان عضویت در شورای شهر 4 سال است. تحول دیگری که در شوراهای شهر نیویورک اتفاق افتاد مربوط به کاهش تعداد اعضای این شوراهاست. در آغاز تعداد اعضای شورای شهر به 50 تا 60 نفر می رسید اما این تعداد سبب طولانی شدن مباحث و صرف وقت بسیار برای قبولاندن موضوعات جزئی می گردید و رفته رفته به دنبال کاهش کارایی شهرداری ها، از تعداد نفرات اعضای شورای شهر کاسته شد. در حال حاضر نفرات شورای شهر، 25-5 نفر(در شهر نیویورک 25 نفر) است. در آمریکا شوراهای شهر اهمیت بسیاری دارند و نقش و قدرت شهردار با توجه به سطح قدرت آن ها تعیین می شود در الگوهای رایج شهرداری در آمریکا که الگوی شهردار قوی و الگوی شهردار ضعیف اغلب بیشتر از سایر الگوها کاربرد دارد. در شهر نیویورک شورای شهر در عرصه قانون گذاری و تصمیم گیری در حوزه اداره امور شهری تأثیر دارد. از جمله وظایف شورای شهر نیویورک عبارتنداز؛ وضع مقررات ساختمانی، ضوابط توسعه جدید شهر، مقررات حوزه بندی، ضوابط تفکیک اراضی و مقررات مربوط به نظافت، نظم و ایمنی شهر، مقررات مربوط به امور هنری و فرهنگی می باشد72.

مطلب مرتبط :   مصدق، آمریکا، انگلیس، سیاست، آمریکا،، انتخابات

3. جامعه مدنی
از جمله مهم ترین مؤلفه های مفهوم سازی فراقتصادی از توسعه پایدار انسانی، جامعه مدنی است. اصطلاح جامعه مدنی همانند بسیاری از مفاهیم دیگر مانند آزادی، دموکراسی و مانند این ها در گذشته، به خصوص در دوران باستان مطرح بوده است منتها در اندیشه مدرن معنا و مفهوم متفاوت تری پیدا کرده اند(غنی نژاد،1378: 14).
جامعه مدنی نه تنها در آمریکا بلکه در تمامی کشورها نقش محافظت کننده حقوق شهروندان را بر عهده دارد. به همان نحوه که بخش دولتی و خصوصی در عصر حاضر تغییر شکل و نقش داده اند، در روش های عملی جامعه مدنی نیز تغییر ایجاد شده است، جامعه مدنی افراد را با قلمرو عمومی مرتبط می سازد، سازمان های جامعه مدنی مشارکت مردمی را در فعالیت های اقتصادی ، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی سوق می دهند و آن ها را در گروه های قدرتمند به منظور تأثیر گذاری بر سیاست گذاری های عمومی برای منافع اقشار آسیب پذیر سازماندهی می کنند(آدینه وند و دیگران،1392: 48). از جمله ویژگی های جامعه مدنی در آمریکا این است که؛ این نهادها از تشکیل ساختار شفاف و در روابط با حکومت فعالانه و از رهگذر چانه زنی(لابی) استفاده می کند(Perkins,2009: p.397) و همچنین مفهوم جامعه مدنی در این کشور یک مفهوم کثرت باورانه به معنای واقعی است(Ayers,2008: p.8). جامعه مدنی در آمریکا به دلیل ساختار غیرمتمرکز به خوبی توانسته رشد پیدا کند. در این کشور به دلیل وجود بسترهای لازم برای نهادهای مدنی، این نهادها از سرزندگی و پویایی برخوردارند.

4. بخش خصوصی
رشد عادلانه، تعادل در جنسیت، حفاظت محیطی، توسعه بخش خصوصی، مشارکت اثربخش و مسئولانه در تجارت جهانی به وسیله بازار به تنهایی دست یافتنی نیست. از این رو دولت باید در توسعه پایدار همراه با بخش خصوصی از طریق راه های مناسب مشارکت کند. با توجه به نقش تنظیم کنندگی دولت، بخش خصوصی نیز در فرایند همکاری، نقش مؤثری در تعاملات اجتماعی بر عهده خواهد داشت(قلی پور،پیشین: 111). در جوامعی که کمتر از ایالات متحده مبتنی بر نظام سرمایه داری هستند، برنامه ریزی شهری در زمینه تنظیم مقررات، امور مالی و تعیین صلاحیت های مربوطه، مستقیماً توسط دولت مرکزی صورت می گیرد؛ اما در آمریکا، گرچه به دلیل ملاحظات اقتصادی و به منظور تشویق اقدام های عمرانی در سطوح محلی و بخش خصوصی در امر تأمین اهداف سیاست ملی در زمینه برنامه ریزی، دولت فدرال از مداخله مستقیم در امر برنامه ریزی، حتی الامکان اجتناب می کند، ولی از طریق برنامه های وسیع کمک رسانی به شهرها و کلان شهرها چه به صورت مستقیم و چه غیر مستقیم، نقش بسیار حساسی را در امور کالبدی کشور ایفا می کند برای نمونه، قانون شاهراه های ملی با تأمین اعتبارات کافی برای برنامه های راه سازی ملی در سراسر کشور، به عمران منطقه ای کشور کمک فوق العاده می کند(سعیدی رضوانی و کاظمیان،پیشین: 60).

ج. مدل حکمرانی شهری در ایالات متحده آمریکا
مدل حکمرانی شهری در ایالات متحده آمریکا در ایالات مختلف تا حدی متفاوت است و یکی از سه نوع مدل ذیل می باشد:

1. مدل شورا