دانلود پایان نامه
سکوت را می توان در میان گروهی که روی پله ها قرار دارند دید. دستهای آنها بر کمربندهایشان روی هم قرار گرفته است. وقتی شوشی ها برای زیارت یک مکان مقدس به راه می افتادند در این مکانها مجسمه های مذهبی و محرابها و مذبح ها قرار داشت. قربانی ها انجام می شد و عبادت کنندگان هدایایشان را به خدایان پیشکش می کردند.(
3-16آداب تدفین
اغلب شواهد را می توان در گورهایشان یافت. تقریباً همیشه یک کوره گلی در گور به عنوان یک هدیه قرار داده می شد وقتی یک شوش عادی می مرد، به سادگی بدون کفن زیر کف خانه اش دفن می شد اما هر چقدر فقیر هم که بود یک ظرف گلی همیشه پیش پای او دفن میشد. ثروتمندان هم این قبیل ظروف را همراه داشتند چه در تابوتهای گلی قرار گرفته باشند چه در قبرهای زیبایی که از آجر ساخته شده بود. در عین حال کانال هایی هم وجود داشت که از طریق آنها می شد آب در قبرها ریخت عیلامیها (شوشیها) بر این اعتقاد بودند که آب هم مثل غذا برای زندگی بعد از مرگ لازم است شوشیها معتقد بودند که این نوع هدایا برای سرانجام مردگان شگون دارد و روح ایشان را از ناراحتی ابدی می رهاند. به نظر می رسد که این اعتقاد در عیلام (شوش) وجود داشته است گور که کاملاً آراسته و مهیا شده باشد می تواند برای مرده تفاوتی اساسی ایجاد کند. ظروف لازم برای قبر او تهیه می شد. (نمونه ظرفهایی که در قبرها بدست آمده است. (شکل 23 و 24) سنگهای لازم برای سرپوش او به دست آمده است. و بنابراین او می تواند شادمان باشد او که می رود تا با سرانجام خود رویارو شود. همه این گفته ها ثابت می کند که در شوش اعتقاد به زندگی پس از مرگ وجود داشته است.

مطلب مرتبط :   تحقیق رایگان درباره توپوگرافی منطقه، شهرستان رودبار

شکل 23 و 24 : ظروف سفالین_از درون قبرها_3500ق
عکس از نگارنده
17-3معیشت مردم شوش در عهد قدیم
اطلاع در مورد زندگی روزمره شوش در دوران عیلام از مهرهای سومین هزاره ق.م می توان یافت. اطلاعی که اگر به هیچ عنوان کامل نیست اما راه گشاست. حکاکان و حجاران عیلامی شواهدی از محیط اطراف شوش از ساکنان آن در حال فعالیت های مختلفی باقی گذاشته اند.
در این نقش مهرها، منظره سوزیان بادرهای پرپیچ و خم تصویر شده که در آنها ماهیان میان سواحل آباد شنا می کنند بر پهنه دشت در میان درختان کاج و صنوبر، سرو، گاو، شتر و بزهای کوهی را می توان دید که در حرکتند.
انواع حیوانات در دشت ها و بیشه ها می زیند، به آرامی در چرا یا از شیرها در گریزند. آنگاه شکارچی در صحنه ظاهر می شود (شکل 25 و 26) او کاملا برهنه است یا فقط پوست شیری بر تن دارد و سلاح او تیر و کمان، نیزه و تبر است. به همراه سگ های خود گوزن قرمز، بز کوهی، گراز وحشی و حتی گربه وحشی را شکار می کند. در حالی که در یک جا (شکل 27) ماهیگیران برهنه قزل آلای بزرگی را به ساحل می کشد در جای دیگر (شکل 28) یک عیلامی (شوش) قایق خود را با دماغه شکیل منحنی اش به میله کنار ساحل مهار می کند. ناخدای قایقی که قبلا پیاده شده، ماهی تحفه (ماهی بزرگ) را و کمک ناخدا که دنبال او می رود سبدی از ماهیهای کوچکتر را حمل می کند نه چندان دور از شهر، گله ها مشغول چرا هستند و ظروف شیر آماده نزدیک گاوها قرار دارد (شکل 29) شبانان بزها را به آغل آجری بدوی شان می رانند، کنار در ورودی آغل بزرگی قرار دارد و بنابراین آغل احتمالا متعلق به یک قصر یا یک معبد است. شکل به گروه انبوهی از مردان در مزارع مشغول کارند، مزارع را با استفاده از خشیهای سه سر برای بذرافشانی آماده می کنند. این آخرین نقش مهر (شکل 31) به چهار هزار سال پیش از میلاد مسیح بر کمی گردد و شواهد آن با کشفیات باستان شناسی تائید شده است. روبرت آم آدامز شیکاگویی تبرهای سنگی زیاد داس هایی از گل پخته بسیار سخت و تیغه های چخماقی را کشف کرده است که همه به شوش این تاریخ بر می گردد.
شکل 25-شوش-صحنه شکار-فصلنامه تحلیلی پژوهشی نگره،شماره 8 پائیز 87

مطلب مرتبط :   پایان نامه درباره ارزش شرکتهای پذیرفته شده، شرکتهای پذیرفته شده

شکل 26-شوش-صحنه شکار-فصلنامه تحلیلی پژوهشی نگره،شماره 8 پائیز 87
شکل 27 – شوش-صحنه شکار-فصلنامه تحلیلی پژوهشی نگره،شماره 8 پائیز 87
این آثار مبین آن است که تبر و داس ابزار اولیه دهقان عیلامی (شوش) قدیم بوده است . اما حوالی سال 3000 قبل از میلاد خیش روی مهرها ظاهر می شود (شکل 32) زنان نیز در زراعت مددکاری می کنند، ایشان را پوشیده در ردای دراز، در حال کار در نخلستانها می بینیم (شکل 33)
در شهر همه چیز در فعالیت و حرکت است، کارگاه سفال سازی در حال کار است، در حالی که یک نفر دسته کوزه ها را صیقل می دهد، صنعتگران دیگر بشقابها را با سایش بر هم صافتر
شکل 28و 29

شکل 30و 31