حافظه، بیننده، تلویزیون، رمزگشایی، کودکان، دیداری

)
کودک با انتخاب ها و کارهای روزانه فراوانی در پردازش اطلاعات روبه رو است. از نظر کارشناسان ، افراد توان آن را ندارند که گو ش های خود را کاملا بر روی اصوات ببندند . کودکان نیز کم و بیش صداهایی را که پخش می شود می شنوند. با این همه آنها می توانند تا حدی مقدارصداهایی را که انتقال می دهند انتخاب کنند و در مورد می زان رمزگشایی و یا ذخیره صداها قدرت انتخاب بیشتری دارند . همین انتخاب ها در مورد مناظر تلویزیون نیز می تواند صورت گیرد، اما در اینجا نیز کودکان می توانند انتخاب کنند که در مرحله اول به تماشای چه چیزی بنشینند .در حقیقت، آنها باید اغلب اوقات دست به انتخا ب بزنند؛ زیرا در یک فاصله زمانی بسیار کوتاه برنامه های بسیار زیادی به بیننده برای نگاه کردن ارائه می شود.
این امر ممکن است نامشهود باشد، زیرا بسیاری از ما آنچه را می خواهیم از محرک های دیداری تلویزیون مشاهده کنیم، ساده تلقی می کنیم. به هر حال صفحه تلویزیون معمولا از نظر تصویری پرتر از آن است که بتوان در لحظات تماشا و قبل از تغییر هر صحنه یا زاویه دوربین، همه نکات تصویری را به طور اجمالی بررسی کرد . با توجه به اینکه ما بزرگسالان معمولا می دانیم کدام یک از تصاویر اهمیت دارند،بدون انجام هیچ تلاشی آگاهانه ای برای انتخاب به آنها نگاه می کنیم و در عین حال به باقی تصاویر توجه چندانی نشان نمی دهیم. ما هیچ اجباری برای انتخاب از میان اطلاعات دیداری که بالقوه اهمیت مساوی دارند ، احساس نمی کنیم. با وجود این، ما نیز معمولا چنین انتخاب هایی را درست به همان شکل که کودکان انجام می دهند به عمل آورد هایم.
کودک با وجود انتخاب محتوای مورد نظر و فرستادن آن به مغز، هنوز باید دست به فعالیت های رمز گشایی بزند. او می تواند”به درستی” تصاویری مانند یک زن، یک عروسک، یا شی را تشخیص دهد یا” به غلط” او را زنی جادویی، کلاه قرمزی و شخصیتی کارتونی تصور کند.
همچنین کودک در مقطعی تصمیم خواهد گرفت چه محتوایی را وبه چه شکلی در حافظه دراز مدت خود ذخیره کند. اما آیا تصاویر دیداری به همان شکلی که هستند ذخیره می شوند و یا پس از تبدیل به یک معرف رمزی معنادار زبانی در حافظه ذخیره خ واهند شد؟ اگر قرار است چیزی در حافظه ذخیره شود، پس باید فعالی ت های ذهنی لازم به همان گونه ای که برای رمزگشایی صورت می گیرد، انجام شود . معمولا انتخاب اینکه آیا چیزی باید در حافظه ذخیره شود یا تصمیم گیری در مورد شکل 1 و فرایند جایگزین شدن چیزی در حافظه ، بدون آگاهی ” رد حافظه ” بیننده صورت می گیرد؛ در هر صورت، این اعمال صورت می گیرند و همزمان با گزینش علایم یا انتقال آنها به مغز و رمزگشایی آنها نیز در هر مفهومی که بیننده برای هر برنامه تلویزیونی می سازد نقشی بر عهده دارند.
]]>