دانلود پایان نامه
تفاوت در ژنوتیپهای هر گونه هم وجود داشت و در گونه A. Millefolium ژنوتیپ AmlitR با µmol/gfw 18/101 به عنوان گونه حساس و ژنوتیپ Am35 با µmol/gfw 99/ 47 به عنوان گونه نیمهمقاوم مشخص شد. در گونه گونه A. Filipendulina ژنوتیپ Af26با µmol/gfw 49/22 متحمل به سرما و ژنوتیپ Afc با µmol/gfw 75/66 گونه نیمهحساس شناسایی شد.
در گونه گونهpachycephala .A ژنوتیپ 16AP (µmol/gfw 37/83) و71pA (µmol/gfw 054/96) هر دو به عنوان گونه نیمهحساس مشخص شدند. نتایج بدست آمده با نتایج مطالعات قبل مطابقت داشت.
3-4-2- اندازه گیری مقدار مالون دی آلدهید(MDA)
مقایسه میانگین دادهها در زمستان نشان دادکه مقدار مالون دی آلدهید(MDA) تفاوت معناداری بین ژنوتیپها دارد. ژنوتیپ 71pA با 31/3 میلیمول بر گرم ماده تر بیشترین مقدار مالون دی آلدهید(MDA) را داشت. ژنوتیپ Amuk با nmol/gfw 39/0 کمترین مقدر را داشت. تفاوت در بین گونهها نیز وجود داشت و ژنوتیپ 71pA (nmol/gfw 31/3)از گونهpachycephala .A نسبت به ژنوتیپ 16AP (nmol/gfw 54/1) دارای مقدار مالون دی آلدهید(MDA) بیشتری بود. در گونه A. Millefolium تفاوت بسیار بود بطوریکه ژنوتیپ Am35 با nmol/gfw 59/2 دارای بیشترین مقدار مالون دی آلدهید(MDA) نسبت به ژنوتیپهای AmlitR با nmol/gfw 48/ 1 و Amukبا nmol/gfw 39/0 دارا بود. ژنوتیپهای گونه A. Filipendulina (Afc با nmol/gfw 54/1 و Af26با nmol/gfw 86/1 ) نیز تفاوت معنا داری نداشتند. جیانگ و هوانگ]71[ و کلار و همکاران]75[ نشان دادند که از پارامترهای فیزیولوژیکی مانند اندازهگیری انباشت مالون دی آلدهید(MDA) و فعالیّت آنزیمهای آنتیاکسیدانی را میتوان برای نشان دان اثر تنش استفاده نمود. به طوریکه در تحقیق جیانگ و هوانگ]71[ تأثیر تنش خشکی بر میزان تجمع مالون دی آلدهید(MDA) و فعالیّت آنزیمهای آنتیاکسیدانی از جمله سوپراکسیددسموتاز، کاتالاز، آسکوربات پراکسیداز و گلوتاتیونردوکتاز در دوگونه Poa pratensis و Festuca arundinacea بررسی کردند. آنها دریافتند که تحت تأثیر تنش تجمع چشمگیری مالون دی آلدهید(MDA) و پراکسید هیدروژن همراه با کاهش آنزیمهای آنتیاکسیدانی در هر دو گیاه روی میدهد. پس می توان گفت ژنوتیپ 71pA با 31/3 میلیمول بر گرم ماده تر به عنوان گونه حساس به تنش محیط و ژنوتیپ Amuk با nmol/gfw 39/0 به عنوان گونه مقاوم به تنش محیط شناسایی شدند. . تفاوت در ژنوتیپهای هر گونه هم وجود داشت و در گونه گونهpachycephala .A ژنوتیپ 16AP (nmol/gfw 54/1) نسبت به71pA (nmol/gfw 31/3) گونه مقاومتر به تنش محیط شناخته شد. در گونه A. Millefolium ژنوتیپ AmlitR با nmol/gfw 48/ 1 به

مطلب مرتبط :   پایان نامه با موضوع تعلیق اجرای مجازات، قرار بازداشت ...

نمودار 3-7-میزان مالون دی آلدهید در ژنوتیپهای بومادران.
عنوان گونه نیمهمقاوم، ژنوتیپ Amukبا nmol/gfw 39/0 به عنوان گونه مقاوم و ژنوتیپ Am35 با nmol/gfw 59/2 به عنوان گونه نیمهحساس معرفی شدند. در گونه A. Filipendulina (Afc با nmol/gfw 54/1 و Af26با nmol/gfw 86/1 ) ژنوتیپها به عنوان گونه نیمهمقاوم شناسایی شدند. گونههای nobilis.A و A. tenuifolia از لحاظ به گونههای نیمهمقاوم نامیده شدند. نتایج بدست آمده با نتایج مطالعات قبل مطابقت داشت.
3-4-3- اندازه گیری نشت الکترولیت
نتایج تجزیه واریانس تنوع بسیار معنیداری (P < 0/01) بین ژنوتیپهای مورد مطالعه برای مقدار نشت الکترولیتها نشان دادند(جدول). و این نشان دهنده وجود تفاوتهای مقاومت گیاه بومادران بود. مقایسه میانگین دادهها در زمستان نشان دادکه مقدار نشت الکترولیتها تفاوت معناداری بین ژنوتیپها دارد. بیشترین میزان درصد نشت متعلق به گونه A. tenuifolia با 64/27 بود و کمترین مقدار نشت الکترولیت متعلق به گونه nobilis.A بود. تفاوت بینگونه در برخی ژنوتیپها وجود داشت و ژنوتیپ 71pA (59/22) از گونهpachycephala .A نسبت به ژنوتیپ 16AP (73/21) از لحاظ میزان درصد نشت تفاوت معنادای نداشتند. در گونه A. millefolium تفاوت بسیار بود بطوریکه ژنوتیپ AmlitR با 22/24 دارای بیشترین میزان درصد نشت نسبت به ژنوتیپهای Am35 با 35/ 17 و Amukبا 75/11 دارا بود. در گونه A. filipendulina ژنوتیپ Afc با 87/18میزان درصد نشت بیشتری نسبت به ژنوتیپ Af26 با 42/15 دارا بود. گونه aucherii .A با 87/14 نسبت به میانگین درصد نشت در همه ژنوتیپها با 47/18 مقدار کمتری را نشان داد. مقادیر بالای نشت الکترولیت نشان دهنده عدم توانایی غشاء در حفظ ترکیبات درون سلولی، خروج بیشتر الکترولیتها از غشاء و خسارت به غشاء سلولی می باشد. مطالعات نشان میدهد اسیدهای چرب غیر اشباع موجود در غشای سلولی در سیالیّت غشاء بسیار اهمیت دارند. درجه حرارت پایین باعث تغییر سیالیّت این اسیدهای چرب از حالت نیمهمایع به کریستالی میشود]63 و 79[ و به دنبال آن نشت یونی افزایش مییابد]63[. تاکاک[106] در تحقیقی بر روی دو رقم ذرت مشاهده کرد که بعد از دو روز تنش سرما میزان نشت یونی در رقم حساس به سرما دو برابر و در رقم مقاوم تنها کمی افزایش مییابد. گائو و همکاران]58[ نیز در آزمایشی بر روی چهار رقم برنج دریافتند که میزان نشت یونی در رقمهای حساس به سرما افزایش مییابد در حالی که در رقمهای مقاوم تغییر چندانی پیدا نمیکند. پس می توان گفت گونه A. tenuifolia با 64/27 به عنوان گونه حساس به سرما و گونه nobilis.A به عنوان گونه مقاوم شناسایی شد. تفاوت در ژنوتیپهای هر گونه هم وجود داشت و در گونه A. millefolium ژنوتیپ AmlitR با 22/24 به عنوان ژنوتیپ حساس و ژنوتیپ Amukبا 75/11 به عنوان ژنوتیپ مقاوم شناسایی شد. گونه aucherii .A با 87/14 نسبت به میانگین درصد نشت در همه ژنوتیپها با 47/18 مقدار کمتری را نشان داد و به عنوان گونه نیمه مقاوم معرفی شد. نتایج بدست آمده با نتایج مطالعات قبل مطابقت داشت.
جدول 3-10-مقایسه تجزیه واریانس پراکسید هیدروژن و مالون دی الدهید در جمعیت های مختلف گیاه بومادران.
میانگین مربعات
منابع تغییرات
نشت الکترولیت درجه آزادی
035/5ns 2 بلوک
54/469** 9 واریته
76/2ns 18 بلوک درواریته
66/2298** 4 دما
330/26** 36 دما در واریته
91/2 80 خطای آزمایشی
23/9
C.V
واریته نشت الکترولیت MDA(nmol/gfw) H2O2(µmol/gfw
Af21 f42/15 cd86/1 f49/22
Am35 e359/17 b59/2 e99/47
At31 a64/27 d46/1 a65/249
An8 h216/10 cd71/1 g67/5