دانلود پایان نامه

را آشکار نمی نماید و آنان را رسوا و خوار نمی کند، پس انسانها نیز باید نسبت به یکدیگر چنین باشند؛ یعنی اینکه عیوب و نواقص و گناهان دیگر همنوعان خود، که به آن اطلاع یافتهاند را پوشانده و نگذارند دیگران نسبت به آنها مطّلع گردند. در اعمال مشترک روزهای ماه رمضان در این باره می خوانیم: «یَا اللَّهُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیم … وَ اعْفُ عَنِّی وَ اغْفِرْ لِی کُلَّ مَا سَلَفَ مِنْ ذُنُوبِی وَ اعْصِمْنِی فِیمَا بَقِیَ مِنْ عُمُرِی وَ اسْتُرْ عَلَیَّ وَ عَلَى وَالِدَیَّ وَ وَلَدِی وَ قَرَابَتِی وَ أَهْلِ حُزَانَتِی وَ مَنْ کَانَ مِنِّی بِسَبِیلٍ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهِ فَإِنَّ ذَلِکَ کُلَّهُ بِیَدِکَ وَ أَنْتَ وَاسِعُ الْمَغْفِرَهِ فَلا تُخَیِّبْنِی یَا سَیِّدِی وَ لا تَرُدَّ دُعَائِی ، ای خدا ای بخشاینده ای مهربان … و بگذر از من و بیامرز برایم گناهان گذشتهام را و نگاهم دار در باقیمانده از عمرم و بپوشان بر من و بر پدر و مادرم و فرزندانم و خویشانم و بستگانم و هرکس که به راه من می رود از مردان مومن و زنان باایمان در دنیا و آخرت، زیرا تمام اینها به دست توست و تو وسیع آمرزشی پس نومیدم مکن ای آقایم و دعایم را بر مگردان» (ص747). همچنین انسان نسبت به خویشتن خویش نیز این وظیفه را دارد که اگر خطایی نمود و یا عیبی در نفس خویش سراغ داشت، آن را بیان ننموده و خود را از رسوایی و افتضاح حفظ نماید. چرا که علاوه بر آنکه انسان امر به پوشاندن قبائح گردیده و از پرده دری نهی شده، با پرده پوشی گناهان خود باعث میگردد که منکرات در جامعه گسترش پیدا نکند و انسانها نسبت به قبائح جری نشوند. پرده پوشی همچنین افزایش آرامش و اعتماد را در جامعه در پی خواهد داشت و شخصیت انسانها از آسیبها در امان خواهد ماند. رسوایی انسانها باعث از بین رفتن حیاء خواهد شد که این عامل، سبب بیباکی در انجام معاصی خواهد گردید و ضربات مهلکی به جامعه وارد خواهد ساخت.
هنگامی که انسان گناه خود را آشکار می کند، مذمت و ملامت دیگر انسانها باعث می شود که وی دچار ناراحتی و تألم خاطر گردیده و مشغولیت ذهن، او را از انجام وظائف بندگی غافل گردانیده، او را به افسردگی و مشکلات روحی بکشاند. همچنین مردم با ملامت و بیان نقاط منفی وی، به او القاء میکنند که وی انسان ناشایستی است و او به مرور زمان القائات را باور خواهد کرد و از سعادت فاصله خواهد گرفت.
افرادی هستند که در انسانها به دنبال عیبجویی هستند و با آشکار شدن عیوب و گناهان مردم، ایشان را دچار آزار و اذیت خواهند ساخت و مشکلات فراوانی را به وجود خواهند آورد. اظهار گناه باعث می شود که گاهی نکوهشها و گفتگوهای دیگران درباره انسان، رنگ ظنّ و عیبجویی و طعنه زنی -که همگی گناه هستند- به خود بگیرد که جلوگیری از افشاء گناه از همه این تبعات منفی و این گناهان ثانوی جلوگیری به عمل میآورد و به طور غیر مستقیم گسترش گناه را در جامعه متوقّف می نماید.
اظهار به گناه در قالب عمل به گناه در جوامع عمومی و یا اقرار به گناه بعد از ارتکاب آن، باعث می شود قباحتی از گناه که در انظار عمومی وجود دارد، از بین رفته و مردم انجام گناه را امری عادی ببینند و نسبت به قبائح جرأت یابند؛ این امر برای جامعه اثرات زیانباری را به دنبال خواهد داشت و فرد مأمور است که برای حفظ جامعه و دیگر همنوعان، سکوت نموده و عیوب خود و دیگران را بپوشاند.
کسی که گناهان و عیوب خود را آشکار کند، محبوبیت خود را بین مردم از دست خواهد داد که زمینههای اصلاح و زندگی سالم وی به مخاطره خواهد افتاد. به همین دلیل است که امام حسین علیه السلام در دعای عرفه اینگونه می فرمایند: «یَا مَنْ سَتَرَنِی مِنَ الْآبَاءِ وَ الْأُمَّهَاتِ أَنْ یَزْجُرُونِی وَ مِنَ الْعَشَائِرِ وَ الْإِخْوَانِ أَنْ یُعَیِّرُونِی وَ مِنَ السَّلاطِینِ أَنْ یُعَاقِبُونِی وَ لَوْ اطَّلَعُوا یَا مَوْلایَ عَلَى مَا اطَّلَعْتَ عَلَیْهِ مِنِّی إِذًا مَا أَنْظَرُونِی وَ لَرَفَضُونِی وَ قَطَعُونِی، ای که مرا پوشاندی از پدران و مادران که مرا از نزد خود برانند و از فامیل و برادران که مرا سرزنش کنند و اگر آنها مطلع بودند ای مولای من بر آنچه تو بر آن مطلعی از کار من، درآن هنگام مهلتم نمی دادند و از خود دورم می کردند و از من می بریدند» (دعای عرفه،ص871).
اظهار نساختن گناهان و پرده پوشی از آن با صفت حیاء رابطه مستقیم دارند؛ در صورت عدم وجود حیاء ، شخص پرده دری خواهد کرد و همچنین کسی که گناهان خود و دیگران را نپوشاند و آنها را اظهار نماید، حیای خود را از دست خواهد داد و حیاء که از فضائل مهم اخلاقی است در فرد و به تبع آن در جامعه رو به زوال خواهد گذارد؛ پس رابطه پرده پوشی و حیاء، اهمیت ستاریت را از زاویه ای خاص مورد تأکید قرار می دهد.

 

مطلب مرتبط :   خرید و دانلود پایان نامه مدل اندازه گیری

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوند.

برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید

رشته روانشناسی و علوم تربیتی همه موضوعات و گرایش ها :روانشناسی بالینی ، تربیتی ، صنعتی سازمانی ،آموزش‌ و پرورش‌، کودکاناستثنائی‌،روانسنجی، تکنولوژی آموزشی ، مدیریت آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، زیست روانشناسی ، روانشناسی رشد

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

در آموزش و پرورش رسمی، باید معلم به شاگردان این معرفت را القا نماید که نسبت به یکدیگر عیبجویی ننمایند و اگر احیاناً از عیوب هم اطلاع یافتند آن را آشکار نکنند. معلم میتواند این معرفت را با توضیح عواقب پرده دری و دلائل پردهپوشی بیان نماید.
همچنین اگر خطایی از شاگرد سر زد، معلم باید سعی در پوشاندن و مخفی نگهداشتن آن داشته باشد؛ چرا که همانطوریکه خداوند زیبائیها را ظاهر می کند تا گسترش یابند و بدیها را میپوشاند تا زوال یابند: « فَمَا نَدْرِی مَا نَشْکُرُ أَ جَمِیلَ مَا تَنْشُرُ أَمْ قَبِیحَ مَا تَسْتُر، و با این وضع ما ندانیم کدام یک را سپاس گوئیم: آن نیکیها که پراکنده کنی یا زشتیها که بپوشانی» (دعای ابوحمزه ثمالی، ص721)، «وَ تُضَاعِفُ الْحَسَنَاتِ بِالْقَلِیلِ وَ بِالْکَثِیر، و دو چندان کنی کارهای نیک را به کم و زیاد» (اعمال مخصوص شب اول ماه رمضان، ص777)، معلم نیز باید به این صفت پروردگار اقتداء نماید و خوبیهای شاگردان را بیان کند تا علاوه بر آنکه القاء مثبت به سایر شاگردان انجام می شود، زمینه گسترش نیکیها در خود شاگرد هم فراهم آید. معلم باید بدیها را بپوشاند تا از همه تبعات منفی ای که در پی خواهد داشت، جلوگیری به عمل آورد.

پرده دری صفات مثبتی مثل حیاء، اعتماد و احترام به انسانها را از بین خواهد برد و صفات منفیای مثل غیبت، بدگویی، عیبجویی، جرأت بر گناه، بی اعتمادی و بی حرمتی را گسترش خواهد داد. پس معلم باید به همه این عوامل معرفت داشته باشد و نه تنها خود در اندیشه و عمل به آن معتقد باشد، بلکه آن را به شاگردان نیز منتقل نماید.

معلم باید افرادی که مدام از همشاگردیها بدگویی می کنند و عیوب آنها را به معلم انتقال میدهند را با هنرمندی و ظرافت راهنمایی کرده و ایشان را از عواقب این عمل مطلع نماید.
امام خمینی رحمه الله علیه در کتاب آداب الصّلاه در این باره می فرمایند: « از فضل حقّ تعالی عبرت گیری که لباس ظاهر را لطف فرموده که عیوب ظاهره خود را به آن مستور کنی، و ابواب توبه و انابه را به روی تو مفتوح فرموده تا عورتهای باطنیّه را که گناهان و خلقهای بد است به آن بپوشانی. و رسوا مکن احدی را، چنانچه حق، تو را رسوا نفرموده در چیزهایی که اعظم است. و اشتغال به عیب خود پیدا کن تا در اصلاح به تو باز شود، و صرف نظر کن از چیزهایی که اعانت نکند تو را، و بر حذر باش از اینکه عمر خود را فانی کنی برای عمل دیگران، و نتیجه اعمال تو به دفتر دیگران نوشته شود، و با رأس المال تو دیگران تجارت نمایند، و خود را به هلاکت اندازی، زیرا که فراموشی گناه خویش از بزرگترین عقوباتی است که حق تعالی در دنیا انسان را مبتلا کند» (1378 الف، ص99).
البته این نکته را نباید از نظر دور ساخت که: «حق تعالی «ستّار» است، ولی «غیور » هم هست، «ارحم الراحمین» است، ولی «اشدّ المعاقبین» هم هست. ستر می‏فرماید تا وقتی از حد نگذرد. ممکن است خدای نخواسته این کار بزرگ و این رسوایی ناهنجار غیرت را بر ستر غلبه دهد» (خمینی، 1378ب، ص46). پس انسان نباید نسبت به صفت ستّاریت خداوند گستاخ شود و به گناهان مبادرت ورزد؛ چرا که اگر بنده گستاخ شد و وقاحت را از حد گذراند، خود به دست خویش کاری میکند که دیگر مشمول عیب پوشی پروردگار نشود و رسوا و مفتضح خواهد گردید. امام زین العابدین علیه السلام این موضوع را با ظرافتی خاص در دعای ابوحمزه ثمالی متذکّر می گردند: «وَ أَنَا یَا سَیِّدِی عَائِذٌ بِفَضْلِکَ هَارِبٌ مِنْکَ إِلَیْکَ مُتَنَجِّزٌ مَا وَعَدْتَ مِنَ الصَّفْحِ عَمَّنْ أَحْسَنَ بِکَ ظَنّا وَ مَا أَنَا یَا رَبِّ وَ مَا خَطَرِی هَبْنِی بِفَضْلِکَ وَ تَصَدَّقْ عَلَیَّ بِعَفْوِکَ أَیْ رَبِّ جَلِّلْنِی بِسَتْرِکَ وَ اعْفُ عَنْ تَوْبِیخِی بِکَرَمِ وَجْهِکَ فَلَوِ اطَّلَعَ الْیَوْمَ عَلَى ذَنْبِی غَیْرُکَ مَا فَعَلْتُهُ وَ لَوْ خِفْتُ تَعْجِیلَ الْعُقُوبَهِ لاجْتَنَبْتُهُ لا لِأَنَّکَ أَهْوَنُ النَّاظِرِینَ وَ أَخَفُّ الْمُطَّلِعِینَ [عَلَیَّ‏] بَلْ لِأَنَّکَ یَا رَبِّ خَیْرُ السَّاتِرِینَ وَ أَحْکَمُ الْحَاکِمِینَ وَ أَکْرَمُ الْأَکْرَمِینَ سَتَّارُ الْعُیُوبِ غَفَّارُ الذُّنُوبِ عَلامُ الْغُیُوبِ تَسْتُرُ الذَّنْبَ بِکَرَمِکَ وَ تُؤَخِّرُ الْعُقُوبَهَ بِحِلْمِکَ فَلَکَ الْحَمْدُ عَلَى حِلْمِکَ بَعْدَ عِلْمِکَ وَ عَلَى عَفْوِکَ بَعْدَ قُدْرَتِکَ وَ یَحْمِلُنِی وَ یُجَرِّئُنِی عَلَى مَعْصِیَتِکَ حِلْمُکَ عَنِّی وَ یَدْعُونِی إِلَى قِلَّهِ الْحَیَاءِ سَتْرُکَ عَلَیَّ وَ یُسْرِعُنِی إِلَى التَّوَثُّبِ عَلَى مَحَارِمِکَ مَعْرِفَتِی بِسَعَهِ رَحْمَتِکَ وَ عَظِیمِ عَفْوِکَ یَا حَلِیمُ یَا کَرِیمُ یَا حَیُّ یَا قَیُّومُ یَا غَافِرَ الذَّنْبِ یَا قَابِلَ التَّوْبِ یَا عَظِیمَ الْمَنِّ یَا قَدِیمَ الْإِحْسَانِ أَیْنَ سَتْرُکَ الْجَمِیل، و من ای آقایم به فضلت پناهنده گشته و از تو به سوی خودت گریخته ام و خواستارم آنچه را وعده کردی از چشم پوشی نسبت به کسی که خوش گمان به توست، من چه ام پروردگار؟ و چه اهمیتی دارم؟ مرا به فضل خویش ببخش با عفو خود بر من نیکی کن و منّت گذار، پروردگارا مرا به پوشش خود بپوشان و به کرم ذاتت از سرزنش کردن من درگذر، پس اگر دیگری جز تو بر گناهم آگاه می شد گناه را انجام نمی دادم و اگر از زود به کیفر رسیدن می ترسیدم باز هم خودداری میکردم و اینکه گناه کردم نه برای آن بود که تو سبکترین بینندگانی و یا بی مقدارترین مطّلعین هستی، بلکه برای آن بود که تو ای پروردگار من بهترین پوشندگان و حکم کننده ترین حاکمان و گرامی ترین گرامیان و پوشانندۀ عیوب و آمرزندۀ گناهانی، دانای نهان ها که گناه را به کرمت می پوشانی و کیفر را به واسطه بردباریت به تأخیر اندازی، پس تو را ستایش سزاست بر بردباریت پس از دانستن و بر گذشتت پس از توانایی داشتن و همین گذشت تو از من مرا وادار کرده و دلیر ساخته بر نافرمانیت و همان پرده پوشیت بر من مرا به بی شرمی واداشته و همان معرفتی که من به فراخی رحمتت دارم و بزرگی عفوت مرا بدست زدن به کارهای حرام شتابان میکند، ای بردبار، ای بزرگوار، ای زنده و ای پاینده، ای آمرزنده گناه، ای پذیرندۀ توبه، ای بزرگ نعمت، ای دیرینه احسان، کجاست پرده پوشی زیبایت؟» (ص720). پس انسان باید حیاء نموده و از پرده پوشی خدا سوء استفاده ننماید. به همین منوال، انسانها نیز باید از پرده پوشی دیگران سوءاستفاده ننموده و اعمال زشت خود را متوقف گردانند؛ چرا که از حد گذراندن جسارت، باعث می شود که گناهان رسوا گردیده و انسان از مسیر سعادت منحرف گردد. در اعمال مخصوص شب اول ماه رمضان، از خداوند بخشش گناهانی طلب می شود که پرده را بالا می زند: «وَ اغْفِرْ لِیَ الذُّنُوبَ الَّتِی تَکْشِفُ الْغِطَاء» (ص776). پس انسان برای آن که مشمول عیب پوشی پروردگار گردد؛ باید از گناهان مهلکی مثل لجاجت و جسارت دست بردارد: «وَ اغْفِرْ لِیَ الذُّنُوبَ الَّتِی تَهْتِکُ الْعِصَمَ، و بیامرز از من گناهانی که پرده ها را بدرد» (همان).
پرده پوشی باید موجب شود که انسان خطاکار، فرصتی برای جبران گذشته، توبه و اصلاح خویش بیابد و بتواند در جامعه سرافرازانه زندگی خود را با مسیری پاک و سالم ادامه دهد؛ و الّا اگر توبه و انابهای در کار نباشد و پشیمانی و ندامتی در شخص به وجود نیاید، دیگر شخص لیاقت خود را برای پوشیده ماندن عیوب و گناهانش از دست می دهد.
البته گاهی بنا به مصالح اجتماعی، فرد خطاکار باید رسوا و مفتضح گردد تا درس عبرتی برای سایر افراد جامعه باشد؛ که تشخیص این موضوع بر عهده متخصّصین امر است و نباید به بهانه مصالح اجتماعی، در جامعه آبروی انسانها را در جامعه به خطر انداخت، بلکه این موضوع باید با تدبّر و تخصّص صورت پذیرد.

مطلب مرتبط :   ابراز وجود-فروش و دانلود پایان نامه

خداوند، هدایت کننده است.
«هدایت، راهنمائی با لطف و مهربانیست» (خسروی حسینی، 1375د، ص504). راغب می گوید که هدایت الهی برای انسانها چهار وجه دارد: