دانلود پایان نامه

 

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوند.

برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید

رشته روانشناسی و علوم تربیتی همه موضوعات و گرایش ها :روانشناسی بالینی ، تربیتی ، صنعتی سازمانی ،آموزش‌ و پرورش‌، کودکاناستثنائی‌،روانسنجی، تکنولوژی آموزشی ، مدیریت آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، زیست روانشناسی ، روانشناسی رشد

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

که وی را به خلعت وجود برافراشته و به تاج کرامت « وَ لَقَدْ کَرَّمْنا بَنی‏ آدَم» مفتخر نموده و به انواع و اقسام نعمت ها وی را رهین منّت خود گردانیده هر فردی از بشر را در ادوار خلقت می گرداند تا به منتهای کمال لایق به خود برساند» (امین، 1361، ص 47) و این است معنای « إِلَهِی رَبَّیْتَنِی فِی نِعَمِکَ وَ إِحْسَانِکَ صَغِیرا وَ نَوَّهْتَ بِاسْمِی کَبِیرا فَیَا مَنْ رَبَّانِی فِی الدُّنْیَا بِإِحْسَانِهِ وَ تَفَضُّلِهِ وَ نِعَمِهِ وَ أَشَارَ لِی فِی الْآخِرَهِ إِلَى عَفْوِهِ وَ کَرَمِه، خدایا مرا در خردسالی در نعمت ها و احسان خویش پروریدی و در بزرگی نامم را بر سر زبان ها بلند کردی پس ای که در دنیا مرا به احسان و فضل و نعمت های خود پروریدی و برای آخرتم به عفو و کرم بشارت فرمودی» (دعای ابوحمزه ثمالی، ص 719 ـ 718) و « مَوْلایَ یَا مَوْلایَ ارْحَمْنِی بِرَحْمَتِکَ وَ ارْضَ عَنِّی بِجُودِکَ وَ کَرَمِکَ وَ فَضْلِکَ یَا ذَا الْجُودِ وَ الْإِحْسَانِ وَ الطَّوْلِ وَ الامْتِنَانِ بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِین‏، مولای من ای مولای من، به من رحم کن به رحمت خود و خشنود شو از من به جود و کرم و فضل خود ای صاحب جود و احسان و نعمت و امتنان به رحمتت ای مهربانترین مهربانان» (مناجات حضرت امیرالمؤمنین درمسجد کوفه، ص 342).
هر چه انسان خود را بیشتر به صفات الهی نزدیک نماید، بهتر در مسیر تکامل گام خواهد برداشت « امّا مناسبت ظاهری که میان بنده و پروردگار اوست همانا قرب بنده است به خدا در صفات ربوبی و اخلاق الهی: مانند علم و نیکی و نیکوکاری و لطف و رساندن خیر و رحمت به خلق، و ارشاد ایشان به حق… و امثال این‏ها از صفات الهی، و از این رو گفته‏اند: «به اخلاق الهی خو گیرید». و شکّی نیست که همه این‏ها بنده را به خدا نزدیک می‏سازد، و او را در خور این تقرب میگرداند» (مجتبوی، 1377ج، ص184). به همین دلیل است که همواره انسانها دعوت به رحمت و مهربانی به یکدیگر گردیده اند. میرزا جواد آقا ملکی تبریزی در المراقبات می فرمایند: «بهره ات از در رحمت این است که به بندگان غافل خدا رحم کنی و آنان را با وعظ و نصیحت و لطافت بدون درشتی و خشونت، از راه غفلتی که دارند به راه خدا آوری، و با گناهکاران با چشم رحمت نگاه کنی نه با چشم آزار و اذیت. و نیز تمام گناهانی را که در دنیا انجام می شود را مانند گناهان خود در نظر بگیر و سعی کن به اندازه توانایی آن را از بین ببری با این هدف که مبادا خشم خدا شامل حال او شده و سزاوار ممنوعیت از همسایگی خداوند شود. و نیاز هر نیازمندی را به اندازه توان برآور و اگر نتوانستی برایش دعا، و با او همدردی کن» (محدث بندرریگی، 1376،ص181)، «انسان مؤمن باید بر اساس اصل کلّی «برای دیگران دوست بدار هر آنچه برای خود می خواهی» برادران و خواهران مؤمن خود را از دعای خیر خویش محروم نسازد» (زرسازان، بی تا). امیرالمؤمنین علی علیه السلام در خطبه غدیر به نقل از امام رضا علیه السلام می فرمایند: «مهربانی با یکدیگر رحمت و عطوفت خداوند را برمی انگیزد. از مالی که خداوند به شما داده است به اندازه توانایی به برادران و خانواده خود بخشیده، با یکدیگر خوشرو بوده و در دیدارهای خود مسرور باشید» (همان،ص487).

«اولیای حق مظاهر رحمت الهیه اند و وجودشان در همه عوالم منشأ خیر و برکات است، از این رو راضی نیستند که احدی از موجودات از کمال مطلوب خود بازماند و تا آنجا که امکان دارد و با اختیار منافات ندارد و موافق با نظام اتمّ خلقت است از ارشاد و دستگیری خلق خدا مضایقه ندارند، حتی پس از انتقال از این عالم به جوار رحمت الهی» (خمینی،1376، ص24). و هر چه کمالات انسانی شخص پیشرفت بیشتری داشته باشد نسبت به انسانها و موجودات عالم رحمت و مهربانی بیشتری از خود نشان خواهد داد و بالعکس «کسی که قلب او از رأفت و رحمت به بندگان خدا خالی باشد، او را باید از مسلک این جمعیت خارج کرد و از حقّ دخول به عائله بشری محروم نمود» (خمینی، 1378هـ ، ص233). «و لهذا انبیاء عظام مظاهر رحمت حق – جلّ و علا – هستند، چنانچه خدای تعالی معرفی رسول اکرم – صلی الله علیه و آله و سلم- را فرموده در آخر سوره توبه- که خود سوره غضب است- به این نحو: لَقَدْ جاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزیزٌ عَلَیْهِ ما عَنِتُّمْ حَریصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنینَ رَؤُفٌ رَحیم (توبه:128) و در شدت شفقت و رأفت آن بزرگوار بر همه عائله بشری بس است آیه شریفه اول سوره شعراء که فرماید: لَعَلَّکَ باخِعٌ نَفْسَکَ أَلاَّ یَکُونُوا مُؤْمِنینَ و در اوایل سوره کهف که فرماید: فَلَعَلَّکَ باخِعٌ نَفْسَکَ عَلى‏ آثارِهِمْ إِنْ لَمْ یُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدیثِ أَسَفا سبحان الله تأسف به حال کفار و جاحدین حق و علاقه مندی به سعادت بندگان خدا کار را چقدر به رسول خدا – صلی الله علیه و آله – تنگ نموده که خدای تعالی او را تسلیت دهد، و دل لطیف او را نگهداری کند که مبادا از شدّت همّ و حزن به حال این جاهلان بدبخت، دل آن بزرگوار پاره شود، و قالب تهی کند» (خمینی،1378هـ ،ص235-234) و به همین دلیل است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در کتاب شریف مفاتیح «نبی الرّحمه، پیامبر رحمت» (دعای توسل به چهارده معصوم علیهم السلام،ص177) و «إمام الرّحمه، پیشوای رحمت» (همان) نامیده می شوند و خاندان پاک ایشان با عنوان «أهل بیت الرّحمه، خاندان رحمت» (زیارت حضرت حمزه علیه السلام، ص251) یاد شده اند. در زیارت جامعه کبیره اهلبیت با عنوان «مَعدِنَ الرَّحمَه، معدن رحمت (حق)» (ص538) و «الرَّحمَهُ المَوصولَه، رحمت پیوسته (حق)» (ص541) خوانده شده اند. همچنین در زیارت مخصوصه امام جواد علیه السلام (زیارت دوم) در کتاب شریف مفاتیح ایشان به رحمت الله و خزینه دار رحمت حق موصوف گردیده اند: « السَّلامُ عَلَیْکَ یَا رَحْمَهَ اللَّه ، سلام بر تو ای رحمت خدا» (ص450) « وَ خَازِنِ الرَّحْمَه، و خزینه دار رحمت حق» (ص451). در زیارت مخصوص امام هادی علیه السلام، ایشان جایگاه رحمت پروردگار معرفی شده اند: « اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى سَیِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَیْتِهِ وَ صَلِّ عَلَى عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدٍ … وَ مَحَلِّ رَحْمَتِک، خدایا درود فرست بر آقای ما محمد و خاندانش و درود فرست بر علی بن محمد آن … محل رحمتت» ‏(ص488). در دعای افتتاح امام حسن و امام حسین علیهما السلام به «دو سبط پیامبر رحمت» یاد شده اند : «وَ صَلِّ عَلَى سِبْطَیِ الرَّحْمَهِ وَ إِمَامَیِ الْهُدَى الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْن، و درود فرست بر دو سبط (پیامبر) رحمت و دو پیشوای هدایت حسن و حسین» (ص708). مقام معصومین علیهم السلام مقامی است که جناب میرزا جواد آقا ملکی تبریزی رحمت الله علیه در کتاب اسرار الصّلاه (1378) درباره آن می فرمایند: « وصول جز به فناء عبد و برداشته شدن تمام حجاب‏های ظلمانی و نورانی که بین بنده و خدا هست میسر نمی‏شود و دستیابی باین مرتبه برای بنده ممکن نیست مگر اینکه خود را از جمیع عوالم و اسماء و اوصاف آن خالی و فارغ گرداند، در این هنگام است که برای ظهور اسماء ذات اقدس حق که در حیطه لفظ جلاله هست عموما، و ظهور اسمائی که در حیطه رحمان و رحیم است خصوصا، اهلیت پیدا میکند، و در چنین شرایطی است که بنده، حقایق این اسماء را در خود محقق می‏بیند، و لوح جامع، و مظهر اسماء خداوندی می‏گردد چنانکه در وصف رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله آمده است که آن حضرت رحمه للعالمین، و خلیفه اللّه، و معلم ملائکه و انبیاء است‏» (ص360).
برای این که انسان ها به مقام کمال و قرب الهی نزدیک شوند و رحمت الهی را به خلق انعکاس دهند و نفس ایشان ارتقاء یافته و تهذیب شود آموزه های بسیاری در مفاتیح وجود دارد و به بشر آموزش داده می شود که برای دیگران خیر و رحمت و نیکی طلب نماید. در دعای حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف به مسلمانان، زیباترین دعاها به همه اقشار جامعه صورت می گیرد: « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم ‏اللَّهُمَّ ارْزُقْنَا تَوْفِیقَ الطَّاعَهِ وَ بُعْدَ الْمَعْصِیَهِ وَ صِدْقَ النِّیَّهِ وَ عِرْفَانَ الْحُرْمَهِ وَ أَکْرِمْنَا بِالهُدَى وَ الاسْتِقَامَهِ وَ سَدِّدْ أَلْسِنَتَنَا بِالصَّوَابِ وَ الْحِکْمَهِ وَ امْلَأْ قُلُوبَنَا بِالْعِلْمِ وَ الْمَعْرِفَهِ وَ طَهِّرْ بُطُونَنَا مِنَ الْحَرَامِ وَ الشُّبْهَهِ وَ اکْفُفْ أَیْدِیَنَا عَنِ الظُّلْمِ وَ السِّرْقَهِ وَ اغْضُضْ أَبْصَارَنَا عَنِ الْفُجُورِ وَ الْخِیَانَهِ وَ اسْدُدْ أَسْمَاعَنَا عَنِ اللَّغْوِ وَ الْغِیبَهِ وَ تَفَضَّلْ عَلَى عُلَمَائِنَا بِالزُّهْدِ وَ النَّصِیحَهِ وَ عَلَى الْمُتَعَلِّمِینَ بِالْجُهْدِ وَ الرَّغْبَهِ وَ عَلَى الْمُسْتَمِعِینَ بِالاتِّبَاعِ وَ الْمَوْعِظَهِ وَ عَلَى مَرْضَى الْمُسْلِمِینَ بِالشِّفَاءِ وَ الرَّاحَهِ وَ عَلَى مَوْتَاهُمْ بِالرَّأْفَهِ وَ الرَّحْمَهِ وَ عَلَى مَشَایِخِنَا بِالْوَقَارِ وَ السَّکِینَهِ وَ عَلَى الشَّبَابِ بِالْإِنَابَهِ وَ التَّوْبَهِ وَ عَلَى النِّسَاءِ بِالْحَیَاءِ وَ الْعِفَّهِ وَ عَلَى الْأَغْنِیَاءِ بِالتَّوَاضُعِ وَ السَّعَهِ وَ عَلَى الْفُقَرَاءِ بِالصَّبْرِ وَ الْقَنَاعَهِ وَ عَلَى الْغُزَاهِ بِالنَّصْرِ وَ الْغَلَبَهِ وَ عَلَى الْأُسَرَاءِ بِالْخَلاصِ وَ الرَّاحَهِ وَ عَلَى الْأُمَرَاءِ بِالْعَدْلِ وَ الشَّفَقَهِ وَ عَلَى الرَّعِیَّهِ بِالْإِنْصَافِ وَ حُسْنِ السِّیرَهِ وَ بَارِکْ لِلْحُجَّاجِ وَ الزُّوَّارِ فِی الزَّادِ وَ النَّفَقَهِ وَ اقْضِ مَا أَوْجَبْتَ عَلَیْهِمْ مِنَ الْحَجِّ وَ الْعُمْرَهِ بِفَضْلِکَ وَ رَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ ، به نام خداوند بخشنده مهربان خدایا روزی ما کن توفیق اطاعت و دوری از گناه و صدق و صفای در نیت و شناختن آن چه حرمتش لازم است و گرامی دار ما را به وسیله هدایت شدن و استقامت، و استوار کن زبان های ما را به درستگویی و حکمت، و لبریز کن دل های ما را از دانش و معرفت، و پاک کن اندرون ما را از غذاهای حرام و شبهه ناک و بازدار دست های ما را از ستم و دزدی و بپوشان چشمان ما را از هرزگی و خیانت و ببند گوش های ما را از شنیدن سخنان بیهوده و غیبت، و تفضّل فرما بر علمای ما به پارسایی و خیرخواهی کردن و بر دانش آموزان به کوشش داشتن و شوق و بر شنوندگان به پیروی کردن و پند گرفتن و بر بیماران مسلمان به بهبودی یافتن و آسودگی، و برمردگان آن ها به عطوفت و مهربانی کردن و بر پیرانمان به وقار و سنگینی و بر جوانان به بازگشت و توبه و بر زنان به شرم و عفّت و بر توانگران به فروتنی و بخشش کردن و بر مستمندان به شکیبایی و قناعت، و بر پیکارکنندگان به یاری و پیروزی، و بر اسیران به رهایی یافتن و آسودگی، و بر زمامداران به عدالت داشتن و دلسوزی و بر ملّت به انصاف و خوش رفتاری و برکت ده برای حاجیان و زائران در توشه و خرجی، و به انجام رسان آن چه را برایشان واجب کرده ای از اعمال حجّ و عمره به وسیله فضل و رحمت خودت ای مهربانترین مهربانان» (مفاتیح نوین، ص 200، و کفعمی، 1405ق، ص 280).

امام خمینی رضوان الله تعالی علیه همه این عاطفه ها و مهرها را از جانب پروردگار عالم می دانند و حتّی اعمالی که ظاهراً غضب به حساب می آیند را رحمت معرفی می نمایند: «بدان که رحمت و رأفت و عطوفت و امثال آن که از جلوه های اسماء جمالیه الهیه است، خدای ـ تبارک و تعالی ـ به حیوان مطلقاً و به انسان، بالخصوص، مرحمت فرموده، برای حفظ انواع حیوانیه و حفظ نوع و نظام عائله انسانی. و این جلوه (ای) از رحمت رحمانیه است که نظام وجود، مطلقاً بر پایه آن نهاده شده. و اگر این رحمت و عطوفت در حیوان و انسان نبود، رشته حیات فردی و اجتماعی گسیخته می شد و با این رحمت و عطوفت، حیوان حفظ و حضانت اولاد خود، و انسان حراست از عائله خود، و سلطان عادل حفظ مملکت خود می کند. اگر این رحمت و شفقت و رأفت نبود، هیچ مادری تحمل مشقّتها و زحمت های فوق العاده اولاد خود را نمی کرد. و این جذبه رحمت و رأفت الهی است که قلوب را به خود مجذوب نموده، و بالفطره حفظ نظام عالم را می فرماید. این رحمت و رأفت است که معلّمین روحانی و انبیاء عظام و اولیاء کرام و علماء بالله را به آن مشقّت ها و زحمت ها اندازد، برای سعادت نوع خود و خوشبختی دائمی عائله انسانی. بلکه نزول وحی الهی و کتاب شریف آسمانی، صورت رحمت و رأفت الهیه است در عالم ملک، بلکه تمام حدود و تعزیرات و قصاص و امثال آن، حقیقت رحمت و رأفت است که در صورت غضب و انتقام جلوه نموده: وَ (لَکُمْ) فِی الْقِصاصِ حَیاهٌ یا أُولِی الْأَلْبابِ (بقره: 179) بلکه جهنّم رحمتی است در صورت غضب برای کسانی که لیاقت رسیدن به سعادت دارند. اگر تخلیصاتی و تطهیراتی که در جهنّم می شود نبود، هرگز روی سعادت را آن اشخاص نمی دیدند» (خمینی، 1378 هـ ، ص 233).
آموزه های تربیتی
همان گونه که پروردگار عالمیان نسبت به همه مخلوقات خود مهربان است: «وَ بِکَلِمَاتِکَ الَّتِی تَفَضَّلْتَ بِهَا عَلَى أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ أَهْلِ الدُّنْیَا وَ أَهْلِ الْآخِرَهِ وَ بِرَحْمَتِکَ الَّتِی مَنَنْتَ بِهَا عَلَى جَمِیعِ خَلْقِک، (از تو می خواهم) به حقّ مقام کلمه کامل و کلماتت که به واسطه آن بر اهل آسمان و زمین و دنیا و آخرت احسان نمودی و به حقّ بخششت که به واسطه آن بر تمامی مخلوقاتت منّت نهادی» (دعای سمات، ص 118)، انسانها نیز باید موجودات هستی و به نحو احسن، همنوعان خود را دوست داشته باشند و نسبت به آن ها مرحمت بورزند. در حدیث می خوانیم: «قال رسول اللَّه صلّی اللَّه علیه و آله‏: الخلق عیال اللَّه فاحبّ الخلق الى اللَّه من نفع عیال اللَّه و ادخل علی اهل بیت سرورا ، رسول اکرم (ص) فرموده است: مخلوق خداوند عموما عیالات خدا هستند و محبوبترین فرد نزد پروردگار کسی است که به عیالات خدا نفعی برساند و خانواده‏ای را شاد نماید» (فلسفی، 1368، ص 42). پس باید نسبت به عیال الله زیبا رفتار نمود و حقوق آن ها را به هیچ وجه تضییع ننمود. خوشبختی و سعادت آن ها را از آنِ خود دانست؛ همانند پیامبر صلوات الله علیه که نسبت به هدایت مردم مشتاق و با مؤمنین رؤف و مهربان بود: « لَقَدْ جاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزیزٌ عَلَیْهِ ما عَنِتُّمْ حَریصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنینَ رَؤُفٌ رَحیمٌ، همانا پیامبری از جنس خودتان به رسالت به سوی شما آمده است که تباهی و زیان شما بر او دشوار است و سخت به شما علاقه دارد و با مؤمنان رئوف و مهربان است» (توبه: 128). رحمت در خداوند اعطا و افاضه است و در انسان رأفت و رقّت قلب. پس انسان ها باید علاوه بر رأفت و رقّت قلب و «تأثر خاطر در برابر حاجت مردمان (که) ضعیف ترین مراتب رحمت است و از کمالات نفسانیه می باشد» (حسینی همدانی، 1404ق، ص 11)،