. در این حالت لازم است عایق حتماً از نوع صلب و دارای عایق رطوبتی در سطح داخلی باشد تا از نفوذ رطوبت و ایجاد میعان در داخل عایق حرارتی جلوگیری شود. در این روش روی عایق را توری فلزی گالوانیزه گذاشته و به وسیله بست های مقاوم فلزی که از قبل در دیوار کار گذاشته شده یا بعداً به دیوار پیچ می شود، محکم گردد.
بر روی توری، نازک کاری مطابق مشخصات صورت می گیرد. در این حالت لازم است در فواصل 120 سانتیمتری در دو جهت افقی و قائم با عرضی به اندازه ضخامت عایق و حداقل 5 سانتیمتر درگیری مستقیم مصالح نازک کاری با دیوار پیش بینی شود.
وجود این فواصل در واقع همان نقش شبکه های فرعی را ایفا می نماید. فواصل بست های فلزی لازم در این نوع دیوار حداکثر 60 سانتیمتر است.

شکل 3-54- دیوار عایق شده از داخل با نازک کاری طبق مشخصات، ماخذ: چراغچی، منصوری، 1391

3-11-6-3- عایق کاری پشت بام
در طراحی بام موارد زیر باید رعایت گردد:
– محدود کردن ناهماهنگی‌های دمای سطحی در رویه خارجی بام با به حداقل رسانیدن پل‌های حرارتی.
– در صورتی که در ساخت بام شیب‌دار از روشی که برای عایق کاری حرارتی دیوار به کار می‌رود، استفاده شده باشد، رعایت ضوابط مربوط به آن روش (که در قسمت مربوط به جزئیات عایق کاری دیوارها آمده است) لازم خواهد بود.
1- روش‌های متداول برای عایق کاری حرارتی بام تخت
در اینجا روش‌هایی مطرح می‌شود که برای عایق کاری بام تخت سال‌ها مورد استفاده قرار گ رفته و بعد از اصلاحات و تحولات لازم (برای رفع نقاط ضعف) به عنوان روش‌هایی متعارف پذیرفته شده است.
لازم به ذکر است که به دلیل وجود عایق کاری رطوبتی در رویه خارجی بام تخت، خطر میعان در عایق کاری حرارتی این نوع بام‌ها بسیار جدی است. لذا پیش بینی‌های لا زم باید انجام شود تا از ورود بخار آب در لایه عایق حرارتی جلوگیری شود.
در صورت استفاده از عایق‌های معدنی که مقاومت ناچیزی در مقابل عبور بخار آب دارند، لازم است با استفاده از لایه‌ای بخار بند داخل عایق، از ورود بخار آب در سقف جلوگیری به عمل آید.
عایق کاری حرارتی بام تخت از داخل
بام تخت با عایق کاری حرارتی داخلی کار گذاشته شده در کف قالب .
در این نوع عایق کاری حرارتی توصیه می‌شود با استفاده از قطعات فلزی یا پلاستیکی اتصال لایه عایق حرارتی به قسمت بتنی فراهم گردد. پشم معدنی و پلی استایرن از جمله عایق‌هایی هستند که در این روش استفاده می‌شوند.
در صورت استفاده از پشم معدنی و یا دیگر عایق‌ها با ضریب جذب آب زیاد، لازم است با استفاده از یک لایه نایلونی (پلی تن یا پلی پروپیلن با ضخامت حداقل 10 میکرون) از نفوذ شیره بتن در عایق حرارتی جلوگیری شود.
بام تخت با عایق داخلی روی سخت کاذب
در اجرای این نوع عایق کاری حرارتی، بهتر است از سیستم‌های پیش ساخته‌ای استفاده شود که همزمان پوشش سقف کاذب و عایق کاری حرارتی آن را انجام می‌دهند (شکل 11). در موا قعی که از سیستم سقف‌های کاذب استفاده می‌گردد، نصب عایق سهولت پیدا کرده و به راحتی می‌تواند فضای بین سقف کاذب و سقف باربر را اشغال نماید. در این روش نیز وجود لایه عایق رطوبتی سطح طرف داخلی عایق حرارتی، در صورت عدم استفاده از رنگ‌های نفوذ ناپذیر در مقابل رطوبت، الزامی است.
لازم به ذکر است که در این روش، در انتخاب عایق حرارتی باید توجه خاصی به مخاطرات آتش سوزی نمود. به همین علت،ق دو روش توصیه می‌گردد:
– استفاده از پشم معدنی و دیگر عایق‌های حرارتی نسوز که در معرض حرارت، گازهای سمی تولید نمی‌کنند.
– استفاده از قطعات عایق که با یک لایه محافظ در برابر حرارت زیاد (ورق‌های گچی با ضخامت حداقل 20 میلیمتر یا دیگر پوشش‌های نسوز) محافظت می‌شوند (چراغچی، منصوری، 1391).

مطلب مرتبط :   هویّت، ادیان، گفت‌وگوی، گفت‌وگو، غیریت، باومن

2-11-6-4- بازشوها
بازشوها به محل‌هایی در ساختمان گفته می‌شود که انسان از آن‌ها برای دسترسی به فضاهای دیگر از فضایی که در آن قرار دارد، استفاده می‌کند. مانند درها، دریچه‌های دسترسی به پشت با م و غیره.
اگر این دریچه‌ها دارای عایق بندی مناسبی نباشند به محل‌های مناسبی برای افت انرژی و اتلاف آن تبدیل می‌گردند. لذا این بازشوها باید مورد توجه زیادی قرار گیرند و بایستی نکات زیر را در مورد آن‌ها رعایت نمود:
درزبندی بازشوها در محدود کردن میزان اتلاف حرارت نقش اساسی دارد و لازم است در طراحی، ساخت و نصب آن‌ها توجه خاصی به این نکته بشود. قطعات نرمی که جهت هوابندی فصول مشترک قسمت‌های ثابت و متحرک استفاده می‌شود، باید در برابر سیکل‌های یخبندان، اشعه فرابنفش و دیگر عوامل مخرب محیطی مقاومت لازم را دارا باشند.
در مورد بازشوها شفاف، علاوه بر رعایت بند فوق، عایق کردن با چند جداره کردن قسمت شفاف و استفاده از مواد عایق حرارتی برای ساخت تمام یا قسمتی از بازشو و قاب صورت گیرد. نظر به این که پروفیل‌های فلزی به صورت گسترده در ساخت بازشوها استفاده می‌گردد، روش‌هایی نیز جهت محدود کردن اثر پل‌های حرارتی می‌توان به کار برد (چراغچی، منصوری، 1391).
1-عایق کاری حرارتی بازشوها
1-1- عایق حرارتی قسمت شفاف بازشوها
در حال حاضر متداول‌ترین روش عایق کاری حرارتی قسمت‌های شفاف بازشوها، استفاده از دو یا چند لایه شیشه با یک یا چند لا یه هوا یا گاز خنثی (به ضخامت حداکثر 20 میلیمتر) می‌باشد.
این امر نه تنها از نظر صرفه جویی در مصرف انرژی حائز اهمیت است، بلکه با بالا بردن دمای لایه داخلی جدار، از بروز میعان سطحی روی جدار شفاف نیز جلوگیری می‌کند. در زمان ساخت شیشه‌های چند جداره در کارخانه، بین لایه‌های شیشه فاصله‌هایی نصب و آب ندی می‌گردد تا فاصله شیشه‌ها از یکدیگر در حد پیش‌بینی شده باشد و در ضمن از ورود رطوبت در لایه هوا (یا گاز) بین شیشه‌ها جلوگیری شود.
در حالتی که بین شیشه‌ها گازی خنثی تزریق شده باشد، مساله میعان در فضای بین دو شیشه وجود نخواهد داشت. اگر به جای گاز خنثی از هوا استفاده شود، لازم است پروفیل‌های فاصل با مواد جاذب رطوبت پر شود.
1-2- عایق حرارتی قاب‌ها
با استفاده از مواد عایق حرارتی در ساخت قاب‌ها، می‌توان پل‌های حرارتی را تا میزان قابل ملاحظه‌ای محدود کرد. در مورد پروفیل‌های فلزی (خصوصاً آلومینیومی)، با پیش بینی کردن یک قسمت عایق برای قطع کردن پل حرارتی می‌توان مشخصات حرارتی قاب‌های فلزی را به طور محسوسی بهبود بخشید. در اغلب این نوع سیستم‌ها پروفیل‌ها از سه قسمت تشکیل می‌شوند: دو پروفیل فلزی در دو طرف و یک پروفیل چوبی یا پلاستیکی عایق که در میان پروفیل فلزی قرار می‌گیرد.
انقطاع حرارتی در قاب فلزی باید در راستای محل عایق حرارتی در دیوار واقع گردد تا از بروز پل‌های حرارتی مضاعف جلوگیری شود.
عایق کاری حرارتی بازشوهای غیر شفاف (درها)
درهای چوبی به طور کلی دارای مشخصات حرارتی قابل قبولی می‌باشند، پی وی سی (P.V.C) و دیگر مواد مصنوعی عایق نیز جدیداً در ساخت درها عایق مورد استفاده قرار می‌گیرد.
جهت بهبود مشخصات حرارتی در، می‌توان با به حداقل رسانیدن پل‌های حرارتی ناشی از وجود شبکه‌های داخلی در و یا با تزریق پلی اورتان (یا دیگر مواد عایق) در میان دو لایه خارجی، در مقاومت حرارتی در را به طور محسوسی افزایش داد. در صورت استفاده از چوب یا مواد پلیمری در رویه یا داخل در، لازم است از مقاومت و دوام در برابر حریق نیز اطمینان حاصل شود (چراغچی، منصوری، 1391).

3-11-6-5- کف‌ها
برای عایق کاری کف ساختمان در صورتی که روی فضاهای باز از قبیل زیر زمین، پیلوت، پارکینگ و مشابه آن باشد، همان تکنیک عایق کاری سقف استفاده می‌گردد. اندک اختلافی از قبیل امکان عدم نیاز به عایق رطوبتی در یک طرف عایق به دلیل عدم وقوع پدیده میعان در عایق و یا تفاوت نوع کف سازی یا کف سازی بام را می‌توان ذکر نمود. برای کف‌های روی زمین که آیین نامه، عایق بندی آن را الزامی می‌کند، غالباً عایق حرارتی فقط در لبه پیرامون کف (محل اتصال دیوار و کف) لازم است. عرض عایق بستگی به الزامات آیین نامه‌ای دارد، لیکن به طور کلی عایق کاری کف به دو روش (مطابق شکل زیر) امکان پذیر است.

مطلب مرتبط :   شهری، فرهنگ، کمیسیون، .طراحی، یونسکو، .استفاده

شکل 3-55- لایه عایق رطوبتی در محل‌هایی که رطوبت به داخل عایق نفوذ می‌کند، الزامی است در صورتی که از عایق یونولیت و یا عایق‌های دیگر غیر قابل نفوذ در مقابل رطوبت استفاده گردد، از لایه عایق رطوبتی صرف نظر می‌گردد، ماخذ: چراغچی، منصوری، 1391

1- ‌نکاتی که در طراحی کف باید رعایت گردد
‌در طراحی کف، موارد زیر باید رعایت گردد:
در صورتی که کف روی خاک و یا روی گربه رو اجرا شود، لازم است با استفاده از یک لایه نایلون و یا روش دیگر مورد تایید مراکز ذیصلاح، از بروز رطوبت در کف جلوگیری به عمل آید. در ضمن لایه هوای داخل گربه رو باید با تعبیه دریچه‌هایی تهویه گردد تا از بالا رفتن رطوبت جلوگیری شود.
در مورد کف روی خاک، می‌توان با یک لایه بلوکاژ (سنگ کلوخ یا سنگ ریزه) به ضخامت 30 تا 35 سانتیمتر از بروز رطوبت پیشگیری نمود. در این روش باید عایق حرارتی مورد استفاده قادر به تحمل بار مرده کف و بار زنده بنا باشد و بر اثر اعمال بارهای ثقلی تغییر شکل ندهد. لازم به ذکر است در اغلب موارد به جای عایق کاری تمامی سطح روی خاک، کافی است کف مجاور پیرامون پوسته خارجی ساختمان با عایقی به عرض حدوداً یک متر (بسته به میزان عایق کاری مورد نیاز) پوشیده شود.
اگر ساختمان در منطقه گرم و مرطوب قرار داشته باشد، لازم است در حالت تماس کف با هوای آزاد و در صورتی که نفوذ پذیری بخار آب عایق حرارتی زیاد باشد، با اضافه کردن یک لایه بخاربند از ورود بخار آب (از طرف خارجی عایق) در کف جلوگیری به عمل آید.
روش‌های متداول عایق کاری حرارتی کف
در تمامی روش‌های ارائه شده در این بخش، در صورتی که کف با هوای آزاد در تماس باشد و از عایق‌های حرارتی با ضریب نفوذ پذیری زیاد بخار آب استفاده شود، لازم است با استفاده از یک لایه بخار بند در سمت بالای عایق حرارتی، از نفوذ بخار آب در کف جلوگیری به عمل آید.
2-1 عایق کاری حرارتی کف از داخل – عایق حرارتی از داخل زیر کف نهایی
در این نوع عایق کاری، عایق روی کف سازه قرار می‌گیرد و کف نهایی روی آن اجرا می‌شود.
پشم‌های معدنی با وزن حجمی زیاد (به صورت فشرده و تخته‌‌ای)، پلی استایرن، پلی اورتان و قطعات ساخته شده از الیاف فشرده از جمله عایق‌هایی هستند که در این روش استفاده می‌شود. در صورت استفاده از پشم معدنی فاقد لایه بخاربند (کاغذ کرافت یا آلومینیوم) یا دیگر عایق‌های با ضریب جذب آب یا نفوذ پذیری بخار آب زیاد، لازم است در حالتی که کف سازی با بتن اجرا می‌گردد با استفاده از یک لایه محافظ، از نفوذ شیره بتن در عایق حرارتی جلوگیری شود. یک لایه پلی تن یا پروپیلن با ضخامت حداقل 10 میکرون برای این منظور بسیار مناسب است.
2-2- به کارگیری بلوک‌های پلی استایرن (یونولیت) در سقف
استفاده از بلوک‌های از جنس یونولیت به جای بلوک‌های سفالی در سقف‌های تیرچه و بلوک به علت تاثیر خوب این فرآورده در جلوگیری اتلاف انرژی (از آنجا که به طور مستقیم در زمان اجرا در محل نصب قرار می‌گیرد هم از لحاظ هزینه و هم از لحاظ زمانی) بسیار موثر خواهد بود .