دانلود پایان نامه
شرکتکننده 1: “س ا ل” “ا و ل” “آ م د ن” “م ع ل م” “د و س ت د ا ش ت ن”.
“اولین سالی که مدرسه اومدم معلممان را دوست داشتم”.
در شکل 4-4 نمونهای از گروه دستوری اعداد آورده شده است. در تصویر مورد نظر اشاره واژه سال (با حرکت نیمدایرهای دست و بالا بودن انگشت سبابه) با اشاره عدد 3 (نشان دادن 3 انگشت سبابه، میانی و حلقه) ترکیب شده است:

4-3
شکل 4-4: اشاره “3 سال” (ترکیبی از واژه زمان همراه با شکل دست اعداد)
4-2-5 عبارات زمانی
در این بخش امور مربوط به زمان از طریق جهت، حرکت و مکان مشخص نشان داده میشوند. با توجه به نکاتی که قبلا به آنها ارجاع داده شد، در خط زمانی زبان اشاره، بدن فرد به عنوان نقطه ارجاع در نظر گرفته میشود. در بخش عبارات زمانی نیز زمانها بدون هیچ نشانه دیگری با توجه به موقعیت بدن یا شانهها مشخص میشوند. به این معنی که اگر هیچکدام از نمونههای واژگانی زمان (قیدهای زمانی، نشانگرهای واژگانی و گروه دستوری اعداد) در جمله وجود نداشته باشند، این موارد مورد استفاده قرار میگیرند. اگر اشارهگر قصد داشته باشد در مورد عملی صحبت کند که در گذشته رخ داده است، هنگام اشاره فعل دستش را با جهتی که رو به سمت عقب است خم میکند و آن را به پشت شانه میبرد. اگر وی قصد داشته باشد در مورد عملی راجع به آینده صحبت کند، دستش را به جلوی شانه میآورد که نمونهای از آن در شکل 4-5 آورده شده است. در مورد زمان حال نیز دست وی با جهتی رو به پایین در راستای بدنش ظاهر میشود. شایان ذکر است که از این بخش میتوان تحت عنوان تکواژ تصریفی در زبان اشاره یاد کرد، زیرا همانگونه که در زبان فارسی تصریف از طریق افزودن وندهای تصریفی صورت میگیرد در زبان اشاره ایرانی از طریق حرکات در جایگاههای مشخص شده ارائه میشود. شرکتکنندگان شش و سه در حین گفتمان (هنگام بیان فعل) دست خود را به پشت شانه حرکت میدادند تا بتوانند گذشته بودن عمل را نشان دهند. شرکتکننده دوازده از عبارت “و ق ت ی ب چ ه ب و د ن” به جای قید زمان گذشته استفاده کرده تا بیانگر عملی در گذشته باشد. شرکتکننده نه هم، دست خود را هنگام بیان فعل به سمت جلو برده است تا بتواند آینده بودن عمل را بیان کند.
مثال (4): شرکتکننده 6: “د ر ب ا ر ه” “م ق ا ل ا ت” “ن ا ش ن و ا” “ا ی م ی ل ت” “ف ر س ت ا د ن”.
“به ایمیلت مقالات ناشنوا را فرستادم”.
شرکتکننده 9: “م ا” “س ا ع ت” “چ ن د” “خ ی ا ب و ن” “ف ر ه ن گ” “آ م د ن”؟
” ما چه ساعتی خیابون فرهنگ باشیم یا بیایم”؟
شرکتکننده 12: “ب چ ه” “ب و د” ، “م د ر س ه” “د و س ت” “ن د ا ش ت ن”.
“وقتی بچه بودم، مدرسه را دوست نداشتم”.
شرکتکننده 3: “خ و ا ه ر م” “ا ز د و ا ج” ، “خ ی ل ی” “ن ا ر ا ح ت” “ش د ن”.
“وقتی خواهرم ازدواج کرد، خیلی ناراحت شدم”.

مطلب مرتبط :   دانلود پایان نامه انسان موجودی اجتماعی است، اخلاق محیط زیست

شکل4-5: اشاره آینده که حرکت دست (انگشت سبابه) در جلوی شانه قرار میگیرد.
4-3 چگونگی بیان نمود و انواع آن در زبان اشاره ایرانی
بخش دیگری که در این پژوهش در میان ناشنوایان مورد بررسی قرار گرفته است به بحث نمود اختصاص دارد. عموما نمود، ارتباط یک عمل را با عمل دیگر نشان میدهد. به عبارت دیگر همراه با واژه نمود به ساختاری اشاره میکنیم که یک زمان با زمانی دیگر ترکیب میشود؛ زیرا طبق گفته کمری(1976)، نمود مقولهای است که بر روی ساختار زمانی درونی عمل، تمرکز میکند. یکی از مهمترین عناصر دخیل در زبان اشاره جهت نشان دادن نمود، تفاوت در حرکات دستها یا تکرار حرکات میباشند؛ زیرا نمود مشخص میکند که یک عمل چه مدت زمانی و چندبار انجام شده است. با توجه به بررسیهای انجام شده، جدا از امکان استفاده از اشاره مجزا (نشانگر واژگانی) جهت نشان دادن معنای نمودی، زبان اشاره ایرانی دارای چندین گزینه در تکرار کردن الگوی حرکتی اشارات (کوتاه، سریع و غیره) برای مشخصکردن نمودهای مختلف است. در این زبان متداولترین نوع حرکات در بیان نمود شامل تکرار دو تا سهتایی از اشاره فعل مورد نظر میشود.
تکرار در حرکات میتوانند “کوتاه و سریع” یا “بلند و آهسته” باشند. به عبارت دیگر، اشارات میتوانند بهطور آهسته یا بهطور سریع تکرار شوند. در معنی هر کدام از این موارد تفاوت وجود دارد و بسته به اینکه فعل لحظهای (انجام فعل در یک لحظه اتفاق میافتد و به پایان میرسد) و یا تداومی (انجام فعل در طیفی از زمان صورت میگیرد) باشد متفاوت است.
در این پژوهش چهار نوع نمود از جمله استمراری، عادتی، مکرر و کامل در زبان اشاره ایرانی مورد بررسی قرار گرفتهاند که در زیر بهطور کامل به شرح و توضیح هر یک از آنها پرداخته میشود:
4-3-1 نمود استمراری
استمرار بیانگر تداوم و یا در حال انجام بودن یک عمل است. این نمود نشان دهنده عملی است که در زمانی معین تمام نشده است و برخلاف نمود کامل نقطه آغاز و پایان عمل مشخص نیست. به منظور نشان دادن نمود استمراری در زبان اشاره ایرانی، فعل چندین بار تکرار میشود تا طول زمان را نشان دهد. همانند زبانهای اشاره دیگر، در این نمود تکرار در بسیاری از افعال بهطور سریع و کوتاه انجام میشود اما در رابطه با فعلی مانند منتظر بودن معمولا فعل به صورت آهسته و بلند اشاره میشود. رایجترین حالت این نمود شامل یک تکرار دوتایی یا سهتایی از اشاره فعل اصلی میباشد تا تداوم عمل را برای مدتی مشخص نشان دهد.