دانلود پایان نامه

شرکتکننده 15:”ه ر” “ج ل س ه” “م ط ا ل ب” “ا ی م ی ل”، “ا ی م ی ل”.
“مطالب مربوط به هر جلسه را برای من ایمیل میکند”.
شرکتکننده 5:”م ن” “ب ر ا” “د و س ت” “ه ر” “ح ر ک ت” “س ه” “ب ا ر” “ت و ض ی ح”،
“ت و ض ی ح” “ی ا د” “گ رف ت ن”.
“هر حرکت را سه بار برای دوستم توضیح میدم تا اینکه یاد بگیره”.
4-3-4 نمود کامل
یک نمونه از نمودهای مشخص موردی است که نمود کامل نامیده میشود. کامل شدن یک عمل در زبان، جزء نمود محسوب میشود. در حقیقت این نمود نشان دهنده آن است که عملی کاملا به پایان رسیده یا در زمانی معین تمام شده است. از نظر معنیشناختی این نمود در یک محدوده بسته یا معین ساخته میشود. بسته یا معین به آن معناست که نقطه آغاز و پایان آن موقعیت قابل روئیت میباشد (راتمن ، 2005، ص116).
راتمن (2005، ص117) محدوده مورد نظری را در نظر گرفته است که در نمودار 4-1 آمده است. در این نمودار، کروشه نشان میدهد که فاصله بین زمان ارجاع و زمان وقوع فعل بسته است (دارای نقطه آغاز و پایان است). آنچه که در رابطه با مفهوم نمود کامل حائز اهمیت میباشد معین بودن زمان وقوع فعل است.
<-------------[......................]---------------|------------------>
نمودار 4-1: محدوده بسته یا معین در نمود کامل
در حقیقت این نمود متفاوت از دیگر موارد است، زیرا که منعکس کننده ساختار درونی واقعه نیست بلکه مربوط به عملی میشود که قبل از عملی دیگر رخ داده است (میر و سندلر ، 2008، ص 96). در زبان اشاره ایرانی نیز مانند بسیاری از زبانهای اشاره دیگر، به جای آنکه نمود کامل از طریق تغییر در اشاره فعل بیان شود از طریق یک اشاره مجزا مطرح میشود. این نمود از طریق یک نشانگر مشخص به نام “تمام شدن” بیان میشود. اشاره “تمام شدن” به دو صورت در زبان ناشنوایان در ایران مورد استفاده قرار میگیرد: 1) به عنوان فعل اصلی با معنی “انجام شدن” و 2) به عنوان تکواژ نمودی/ زمانی. اگر به صورت فعل اصلی ظاهر شود معمولا به تنهایی در جمله استفاده میشود و معنی کامل شدن را ندارد. اگر به عنوان تکواژ نمودی مورد استفاده قرار بگیرد بعد از فعل اصلی در متن ظاهر میشود و دارای معنی کامل شدن یا نشانه دستوری است، در حقیقت نشان دهنده عملی است که قبل از زمان سخن گفتن تمام شده است. در شکل 4-6 نمونهای از اشاره “تمام شدن” آورده شده است:

مطلب مرتبط :   دانلود پایان نامه تغییرات آب و هوایی، جمهوری آذربایجان

شکل 4-6: اشاره “تمام شدن”
در بیشتر موارد، اشاره “تمام شدن” در متون زمان گذشته ظاهر میشود، بنا به این دلیل گاهی اوقات تصور میشود که این نشانگر مبین زمان گذشته است. بنابراین با توجه به این امر ارتباط نزدیکی بین دو مورد زمان گذشته و نمود کامل مشاهده میشود. سوالی که ممکن است در این زمینه پیش آید این است که نشانگر واژگانی “تمام شدن” نشانه زمان گذشته است یا نمود کامل؟ در پاسخ به این سوال میتوان چند دلیل را بیان کرد که این نشانگر جزء مشخصه نمود محسوب میشود نه زمان گذشته:
1) در زبان اشاره ایرانی جملاتی که در برگیرنده نشانگر “تمام شدن” هستند، موقعیتی را بیان میکنند که در نتیجه موقعیتی قبل از زمان ارجاع در جمله بوده است اما خود عمل یا آثارش باقی است. نمونهای از آن در مثال (8) آورده شده است که نشان میدهد عمل خوردن قبل از زمان حال صورت پذیرفته است.
مثال (8): شرکتکننده 14: “ب ا” “د و س ت م” “غ ذ ا” “خ و ر د ن” ( اشاره تمام شدن).
” با دوستم رفتیم غذا خوردیم (عمل به پایان رسیده است)”.
2) دومین دلیلی که باید مطرح شود آن است که این نشانگر همراه با قیدهای زمانی نیز در جمله ظاهر میشود که نه تنها زمان گذشته را نشان میدهد بلکه حتی زمان آینده و زمان حال را نیز مشخص میکند. به عنوان مثال در مورد (9)، اگر “تمام شدن” مربوط به زمان گذشته میشد، وجود قید زمان آینده در جمله غیر محتمل میبود.
مثال (9): شرکتکننده 15: “ه ف ت ه” “د ی گ ه” “ت ب ل ت” “خ ر ی د ن” (اشاره تمام شدن).
“تا هفته بعد من تبلتم را خریدم”.
علاوه بر وجود قیدهای زمانی، مشخصههای غیردستی نیز به عنوان مشخصه دیگری در این نمود استفاده میشوند که با توجه به آنها میتوان اثبات کرد که این نشانگر نشانه زمان گذشته نمیباشد. زوچی و همکاران (2010، ص202) در رابطه با زبان اشاره ایتالیایی نیز به چنین موردی اشاره کردهاند. در زبان اشاره ایتالیایی هنگام استفاده از نشانگر FATTO، شانهها (که زمان را نشان میدهند) در راستای بدن و در خط مستقیم قرار میگیرند که به عنوان نشانه زمان حال کامل در نظر گرفته میشود. یک مورد از مشخصههای غیردستی که در زبان اشاره ایرانی جهت نشان دادن زمان کاربرد دارد، حرکات سر میباشد (برای توضیح بیشتر به بخش4-2-2 مراجعه شود). هنگام استفاده از اشاره “تمام شدن” سر در راستای بدن قرار میگیرد یا کمی به سمت جلو حرکت میکند که بهخوبی در برگیرنده زمانهای حال و آینده میباشد. نمونهای از حرکت رو به جلوی سر را میتوان در شکل 4-6 مشاهده کرد.
3) سومین دلیل را میتوان با استناد به گفته میر و سندلر مطرح کرد. میر و سندلر (2008، ص97) مبحثی را در رابطه با زبان اشاره اسرائیلی مطرح کردهاند مبنی بر آنکه نشانگر “پیش از این” نشانه زمان گذشته نیست بلکه به عنوان نشانگر نمود کامل در نظر گرفته میشود. یکی از دلایلی که آنها بیان کردهاند حاکی از آن است که این نشانگر بیشتر در مکالمات استفاده میشود تا در متون روایی . بنا به گفته آنها در مکالمات، وقایع گذشته اغلب به زمان قبل از لحظه سخنگفتن اشاره میکنند (ارتباط رخداد عملها در ارتباط با یکدیگر قابل تشخیص است). بنابراین، ساختارهای کامل در این موارد معمولتر هستند، زیرا معنی حقیقی آنها مربوط به موقعیتهای انجام شده در گذشته میشود. اما متون وقایعی را توصیف میکنند که همگی در زمان گذشته رخ دادهاند، بدون آنکه ربطشان را به عملی دیگر مشخص کنند. در زبان اشاره ایرانی نیز ناشنوایان اغلب این نشانگر را در مکالمات خود استفاده میکنند. با توجه به آنکه نمود، ارتباط یک عمل را با عمل دیگر بیان میکند در مکالمه بهتر میتوان وقوع یک عمل را در رابطه با رخداد عملی دیگر تشخیص داد.
مثال (10): شرکتکننده 3: “د ر س ا ت” “خ و ن د ن” (اشاره به طرف مقابل)؟
” تو درس خواندهای”؟