دانلود پایان نامه
4-2-3 نشانگرهای واژگانی
یکی دیگر از نشانههای زمانی در زبان اشاره ایرانی استفاده از نشانگرهای واژگانی مانند “بعد، قبل و خواستن” است. این سه مورد در رابطه با هر سه زمان آینده، گذشته و حال کاربرد دارند. بر این اساس هنگامیکه از دو واژه “خواستن یا بعد” استفاده میشود، به این معناست که قرار است عمل در زمان آینده یا حال (زمان در حال سخن گفتن) انجام شود. واژه “بعد”، نه تنها نشاندهنده زمان آینده است بلکه حتی به عمل یا رخدادی اشاره میکند که بعد از یک زمان مشخص رخ داده یا قرار است رخ دهد. بنابراین به امری ارجاع داده میشود که بعد از رخ دادن عملی دیگر انجام شده است. اگر “بعد” مشخصه زمان آینده باشد هنگام استفاده از آن در ابتدا فعل اصلی اشاره میشود و بعد از آن، این نشانگر واژگانی مطرح میشود.
واژه “خواستن” در هر دو مورد زمان آینده و حال کاربرد دارد. در بخش مربوط به زمان حال این نشانگر با قید زمانی همراه است مانند جملهای که شرکتکننده نه تولید کرده است و در آن قید “الان” با این نشانگر آمده است. هنگام استفاده از فعل کمکی “خواستن” مانند زبان فارسی این فعل قبل از فعل اصلی اشاره میشود تا مفهوم زمانی را بیان کند. نشانگر “قبل” به عمل یا رخدادی اشاره میکند که قبل از یک زمان مشخصی رخ داده و یا قرار است رخ دهد. این نشانگر در بسیاری از موارد نشان دهنده عملی است که در گذشته رخ داده است. نکته قابل ذکر آن است که در بسیاری از موارد همراهی نشانگرهای “قبل و بعد” با واژههای زمان به صورت برجستهتر نشانگر ترتیب زمانی وقایع است.
مثال (2): شرکتکننده 5: “ا ل ا ن” “ر ی ا ض ی” “خ و ن د ن” “ب ع د” “خ و ا س ت ن” “م ه ن د س”
“ش د ن”.
” الان رشتم ریاضی هست و در آینده دوست دارم مهندس بشم”.
شرکتکننده 5: “خ و ا س ت ن” “خ ی ل ی” “ک ا ر” “خ و ب” “پ ی د ا” “ک ر د ن”.
” در آینده دوست دارم که شغل خیلی خوبی داشته باشم”.
شرکتکننده 9: “ا ل ا ن” “خ و ا س ت ن” “ک ا ر” “چ ی”؟
” الان میخوای چی کار کنی”؟
شرکتکننده 16: “م ا” “ق ب ل” “ه م د ی گ ه” “د ی د ن”.
“ما قبلا همدیگه را دیدیم”.
در شکل 4-3 نمونهای از نشانگر واژگانی “بعد” آورده شده است. مانند اشاره “فردا” (یکی از قیدهای زمان آینده) انگشت سبابه در صورتیکه کف دست رو به پایین است، به جلوی بدن حرکت میکند. در حقیقت این دو واژه (بعد و فردا) از لحاظ مکان، شکل و حرکت دست از شباهت بسیاری برخوردار میباشند.

شکل 4-3: نشانگر واژگانی “بعد” در اشاره به زمان آینده
4-2-4 استفاده از گروه دستوری اعداد
مورد دیگری که در زبان اشاره ایرانی برای نشان دادن مفهوم زمان کاربرد دارد، بیان کردن آن از طریق شکل دست اعداد توسط تعداد انگشتان به همراه واژه زمانی مورد نظر میباشد. به این صورت که میتوان با ترکیب کردن واحد زمانی مورد نظر یعنی سال، ماه، هفته و روز همراه با تعداد آنها مانند 2، 3، 4، 7 و غیره، بهراحتی مفهوم زمان را منتقل کرد. ذکر این نکته لازم است که در این بخش، نه تنها ناشنوایان اعداد یک رقمی را مورد استفاده قرار میدهند، بلکه حتی میتوانند کلیه اعداد چند رقمی (20،100 و غیره) را به همراه واژه مربوطه به کار ببرند. در بعضی موارد مانند مثالهایی که شرکتکنندگان ده و یازده به کار بردهاند، برای اشاره به زمان مورد نظر، اشاراتی مانند “قبل یا بعد” با واحد زمانی ترکیب میشوند تا گذشته یا آینده بودن فعل را نشان دهند. در این نمونههای همراهی اعداد با واژههای زمان باید گفت که این اعداد نقشی در زمان رخداد فعل ندارند، بلکه صرفا نقش عددی خود را بازی میکنند و زمان دقیق عمل را نشان میدهند. در کل میتوان گفت که همراهی اعداد با مفاهیم زمانی در زبان اشاره ایرانی و همچنین زبانهای اشاره دیگر مانند زبان اشاره استرالیایی که در فصل قبل توضیح داده شد، امری زایا محسوب میشود.
مثال (3): شرکتکننده 1: “د و” “س ا ع ت” “ب ع د” “ک ل ا س” “ن ق ا ش ی” “ر ف ت ن”.
“دو ساعت بعد/دیگه میرم کلاس نقاشی”.
شرکتکننده 13: “س ا ع ت” “5” “ر ف ت ن”.
” اشاره به جلو برای زمان آینده با توجه به گروه دستوری اعداد”.

مطلب مرتبط :   دانلود پایان نامه درمورد مسئولیت شهرداری در تنظیم نقشه ناقص، اشتباه در طرز تنظیم اسناد

شرکتکننده 10: ” 6″ “م ا ه” “پ ی ش” “م ا” “م س ا ف ر ت” “ر ف ت ن”.
“ما 6 ماه قبل/پیش مسافرت بودیم”.