دانلود پایان نامه
ایجاد رفتار مطلوب و متناسب با ارزش های پایدارجامعه که درکارکنان بکار گرفته می شود.” (ابطحی، 1382: 19) .
بطور خلاصه و با توجه به تعریف فوق پی خواهیم برد که آموزش کارکنان معنی وسیع و گسترده ای دارد و تنها مفهوم کار آموزی، کارورزی ویا تمرین عملی دریک زمینه بخصوص را در بر نمی گیرد. بلکه دامنه آن به قدری وسیع تر و گسترده تر است که از فراگیری یک حرفه و فن ساده شروع می شود و به احاطه کامل بر علوم و فنون بسیار پیچیده ورزیدگی ودر امور سرپرستی و مدیریت در سازمان های دولتی وصنعتی و بازرگانی و همچنین چگونگی رفتار و برخورد های مناسب درمقابل مسائل انسانی،اقتصادی و فرهنگی بسط می یابد.(ابطحی،1382 ) .
2-2-2- اهمیت دانش و آموزش در جهان امروز
انسان تاکنون دو دوره اقتصادی را پشت سر گذاشته است . در ابتدا اقتصاد مبتنی بر کشاورزی بود . سپس با ابزار گرایی و آشنایی با علوم برق و مکانیک دوره اقتصاد صنعتی پایه گذاری شد .در این دوره ها زمین و کار اصلی ترین عناصر و سرمایه های آدمی تلقی می شدند . اما در عصر کنونی که به عصر “اطلاعات و دانش ” موسوم است هرچند زمین و کار دو مزیت مناسب در برتری جویی ها محسوب می شوند ولیکن مزیت اصلی در ” سرمایه دانشی ” نهفته است . هم اکنون بزرگترین شرکتهای دنیا برتری اصلی خود را نه در داراییهای انباشته ناشی از کارخانجات و حتی بازار بزرگ ، بلکه در” دانش در جریان فرآیندهای خود ” کسب نموده اند .
نمودار 2-1 نشانگر حضور ” نیروی کار ” ، ” سرمایه ” ، ” زمین ” و ” دانش ” در سه اقتصاد مذکور می باشد . همچنان که ملاحظه می شود ، اقتصاد امروز آن چنان برپایه دانش شکل گرفته که از آن به عنوان ” اقتصاد دانش محور ” یاد می شود .
نمودار 2-1: روند تعمیق و میزان استفاده از منابع سازمان در بستر زمان (حق شنو، 1387: 164)
می دانیم که فراهم آوری ، کسب و توسعه دانش توسط فرآیندی به نام آموزش شکل می گیرد بنابراین در عصر اطلاعات و دانش، آموزش یکی از مهمترین فرآیندهای هر سازمانی است که باید به آن توجه خاص نمود . آموزش و کسب علم و دانش تا جایی حایز اهمیت است که در سال 1995 فرانک کاروبا شعار چشم انداز اصلی شرکت HP با بیش از 112000 کارمند را بدین صورت مطرح کرد: ” HP آن چه را که می دانست ( آنچه را که در ذهن خبرگان متخصص HP بود )، می دانست” (حق شنو، 1387: 165)
مفهوم «آموزش» برخلاف مفهوم «پرورش» یک نظام نیست، بلکه آموزش فعالیتی است هدفمدار و از پیش طراحی شده، که هدفش فراهم کردن فرصتها و موقعیتهایی است که امر یادگیری را در درون یک نظام پرورشی تسهیل کند و سرعت بخشد. بنابراین آموزش وسیلهای است برای پرورش، نه خود پرورش. آموزش یک فعالیت مشخص و دقیق طراحی شده است؛ لذا هدفهای آن دقیقتر، و مشخصتر و زودرستر از هدفهای پرورشی است. آموزش ممکن است با حضور معلم و یا بدون حضور معلم از طریق فیلم، رادیو، تلویزیون سایر رسانهها صورت گیرد (شعبانی، 1386: 10).
مفهوم «تدریس» به آن قسمت از فعالیتهای آموزشی که با حضور معلم در کلاس درس اتفاق میافتد اطلاق میشود. تدریس بخشی از آموزش است و همچون آموزش یک سلسله فعالیتهای منظم، هدفمدار و از پیش طراحی شده را در بر میگیرد و هدفش ایجاد شرایط مطلوب یادگیری از سوی معلم است. به آن قسمت از فعالیتهای آموزشی که به وسیله رسانهها و بدون حضور و تعامل معلم با دانشآموزان صورت میگیرد به هیچ وجه تدریس گفته نمیشود. بنابراین آموزش معنایی عامتر از تدریس دارد. به عبارت دیگر میتوان گفت هر تدریسی آموزش است، ولی هر آموزشی ممکن است تدریس نباشد. چهار ویژگی خاص در تعریف تدریس وجود دارد که عبارتند از:
الف) وجود تعامل بین معلم و دانشآموزان؛
ب) فعالیت براساس اهداف معین و از پیش تعیین شده؛
ج) طراحی منظم با توجه به موقعیت و امکانات؛
د) ایجاد فرصت و تسهیل یادگیری.
بنابراین به فعالیتهای پراکنده و یک جانبه معلم که ممکن است تغییری هم در دانشآموزان ایجاد کند، تدریس گفته نمیشود، همچنین به آن نوع از فعالیتهای آموزشی که از طریق فیلم، تلویزیون، کتاب و سایر رسانهها صورت میگیرد، اگر چه منجر به یادگیری شود، به دلیل اینکه کنش متقابل یا تعاملی بین معلم و دانشآموزان وجود ندارد، تدریس گفته نمیشود.
نتیجه اینکه معلم باید با توجه به مجموعه شرایط مشخص کند هدف از تدریس چیست؟ چه قابلیتهایی باید در دانشآموزان پرورش یابد تا براساس آنها محتوای آموزشی انتخاب و فعالیتهای متناسب با آن طراحی شود .
مفهوم «حرفهآموزی» معنایی بسیار محدودتر نسبت به پرورش، آموزش و تدریس دارد. هدف آن برخلاف پرورش شکوفا ساختن استعدادهای همه جانبه افراد یا رشد شخصیت آنان نیست، بلکه منظور دادن فنون و مهارتهای مورد نیاز به کارآموزان برای انجام شغل یا حرفهای معین است، مانند دورههای «تربیت معلم» و انواع آموزشهای «فنی و حرفهای» که هدف آنها برآوردن اغراض و اهداف کلی پرورشی نیست، و شامل همه جنبههای آموزش و تدریس نمیشود، بلکه منظور «گسترش نگرش، دانش، مهارت، و الگوهای رفتاری مورد نیاز یک فرد برای انجام عملکرد مناسب در یک وظیفه یا شغل معین» است.
بنابراین حرفهآموزی را میتوان بخش کوچکی از پرورش، آموزش و حتی تدریس، که هدفش تربیت افراد برای پذیرفتن مشاغل و تخصصهای مختلف است، دانست. در واقع حرفهآموزی یک فرایند یاددهی- یادگیری کوتاهمدت است که هدفش صرفاً آماده کردن افراد برای حرفهای معین است که البته میتواند با حضور معلم و یا بدون حضور معلم صورت گیرد. طرح زیر رابطه مفاهیم تدریس، پرورش، آموزش و حرفهآموزی را به خوبی نشان میدهد (شعبانی، 1386: 11).
پرورش
آموزش