دانلود پایان نامه
احساس‌ تعلّق‌داشتن‌ به‌ جمع‌ دینداران را ممکن‌ می‌سازد. توانایی‌ دین به‌ انجام‌ این‌ کار ویژه‌، به‌ منسجم و مرزپذیر بودن‌ آن‌ مربوط می‌شود. همان‌گونه‌ که‌ دین با ساختن‌ و حفظ کردن ‌مرزهایی‌ روشن‌ و نفوذ ناپذیر، نیاز به‌ متمایز بودن‌ را تأمین‌ می‌کند، به‌ واسطه‌ ایجاد پیوند میان جامعه هم‌کیشان، احساس‌ تعلّق‌ به‌ گروه‌ را نیز پدید می‌آورد و تقویت‌ می‌کند. حس تعلّق «به مای جمعی دینداران» و حس تفاوت از «دیگران» که بیرون از دایره «دین ما» هستند، تعبیر دیگری از طبقه‌بندی انسان‌ها بر مبنای دین است که از مؤلفه‌های هویّت دینی به شمار می‌رود.<br/” title=”br”>br />به اعتقاد موفی هویّت امری ربطی است و در نسبت با دیگری و دیگران شکل می‌گیرد. ایجاد هویّت محتاج لحاظ تفاوت است. تفاوت‌های زاینده‌ی هویّت، عموماً با ارزش‌گذاری و ساختار سلسه مراتبی همراه ‌است. هویّت دینی از طریق تفکیک میان «ما» و «دیگران» ایجاد و حفظ می شود؛ «دیگران»ی که هویّت دینی‌شان از وابستگی به دینی دیگر برساخته شده است. هویّت دینی منجر به شکل‌گیری «غیریت» نیز می‌شود. تمایزی که دین داران میان «خود» و «غیر» ترسیم می‌کنند، رابطه‌ی میان هویّت و غیریت را سامان می‌دهد.
از دیدگاه باومن هویّت و غیریت دو سوی یک پروسه‌اند و در فرایندی واحد برساخته می‌شوند. روابط انسان‌ها با یکدیگر به نحو معناداری متاثر از مقوله هویّت دینی است. به تعبیر باومن، در روابط انسانی ساختارهای متفاوتی از هویّت/غیریت وجود دارد که کاملاً از یکدیگر متمایزند و انسان‌ها به تناسب از یکی از این الگوها در فرایند معنا دادن به خود و دیگری استفاده می‌کنند. این ساختارها که باومن آن‌ها را «گرامرهای هویّت/غیریت» نامیده است، صورت‌های مختصر شده‌ای از قالب های کلی طبقه‌بندی کننده‌ای هستند که می‌توان آن‌ها را در فرایندهای بسیار متنوع مرتبط با تعریف هویّت و غیریت بازشناسی کرد. در فصل سوم پژوهش حاضر برای تبیین ساختارهای هویّت و غیریت در پارادایم‌های الهیاتی‌ای که گفت‌وگوی ادیان در آن اتفاق می افتد، از گرامرهای هویّت/غیریت باومن استفاده شده است.

مطلب مرتبط :   مقاله درمورد گیاهان دارویی، محصولات زراعی

2ـ2ـ تطور معنایی گفت‌وگوی ادیان
پیشینه‌ی شکل‌گیری گفت‌وگوی ادیان در جهان مدرن را به سال 1893 یعنی زمان تشکیل پارلمان ادیان جهان در شیکاگو ارجاع داده‌اند. این نشست، نمایندگان سنّت‌های دینی بسیاری را از اقصی نقاط جهان گرد هم آورد تا در فضایی دوستانه و آزاد به گفت‌وگو با یکدیگر بپردازند، با این‌حال تا نیمه دوم سده بیستم، گفت‌وگوی ادیان به معنای مصطلح و امروزین آن رواج نیافته بود.
نظریه‌ی گفت‌وگو در معنای جدید آن در دوره‌ی تشنج‌ و اغتشاش بعد از جنگ جهانی اول و متاثر از فلسفه‌‌ی اگزیستانسیالیسم وارد دنیای‌ دین شد و اولین و مطرح‌ترین نمود آن کتاب من و تو از مارتین بوبر بود. در این‌ کتاب توضیح داده شده که نوع بشر باید از دیدگاهی که دیگری را هم‌چون یک موضوع تلقّی می‌کند دست بکشد و به‌طور مستقیم و با قبول متقابل دیگری به عنوان عضوی انسانی و در قالب گفتمان «من ـ تو» با فرد دیگر وارد گفت‌وگو شود.
گفت‌وگو، مکالمه‌ای است که دیگری در مرکز آن قرار می‌گیرد نه در حاشیه. گفت‌وگوی ادیان نه تنها به اشتراک نهادن نگرش‌ها با «دیگری» است بلکه مواجهه با دیدگاه‌های «دیگری» است؛ مواجهه‌ای نه از سر غلبه یافتن، دفع کردن و یا ابطال کردن دیدگاه دیگری و اثبات برتری خود، بلکه به انگیزه کشف بینش‌های جدید و شناخت بهتر خود و دیگری.
گفت‌وگوی ادیان ناظر به هم سخنی انسان‌هایی با رویکردها و نگرش‌های دینی متفاوت است. وجه تمایز این گفت‌وگو نسبت به گونه‌های دیگر هم سخنی، مبتنی بودن آن بر منظرها و جهان‌بینی‌های دینی مشارکان در گفت‌وگو و التزام و وفاداری آنان به سنّت‌های دینی خویش است. به تعبیر کورنیل، «همین تعهّد دینی است که گفت‌وگوی حقیقی ادیان را از گفت‌وگوهای سطحی متمایز می‌سازد.» گفت‌وگوی ادیان داد و ستدی است که در میان انسان‌هایی با هویّت دینی و وفادار به آموزه‌های سنّت دینی رخ می‌دهد. به عبارت دیگر آنچه مشارکان در گفت‌وگوی ادیان را گرد هم می‌آورد، نقطه نظرها و التزامات دینی است.
2ـ2ـ1ـ سطوح متفاوت گفت‌وگوی ادیان

مطلب مرتبط :   منبع تحقیق با موضوع مقایسه نتایج، نتایج تجربی