دانلود پایان نامه

ارسطو برخلاف افلاطون به موضوع خنده از زاویه ای مثبت نگاه کرده است . وی تنها خنده های افراطی را مردود می داند . او به جنبه های کاربردی طنز می پردازد . او در یک متن کوچک نقل شده در کتاب بوطیقا به اولین تحلیل مکانیسم طنز پرداخته و آنچنان که مورل می گوید ، پایه ی نظریه ی عدم تجانس است .(Morreall,1987:14)
تئوفراستوس :
نقش تئوفراستوس در نظریه ی طنز ، نقشی اساسی است زیرا اسم او با معرفی ” کمدی بودن یک شخصیت ” در ارتباط است که یکی از پایه های اصلی نظریه دراماتیک بوده است .هرچند او به وضوح ازارسطو الهام گرفته ولی تئوفراستوس برخی از نکات را برای اولین بار مطرح کرده است . مثل ادعای اینکه کمدی تخیلی است ، برخلاف ارسطو که اعتقاد داشت کمدی حتما باید واقعی باشد. (Ritchie,2004:15)
مسئله تراکتتوس:
از آنجاکه کتاب دوم بوطیقای ارسطو گم شده است ، به نظر می رسد ، این کتاب خلاصه ی افکار ارسطو در زمینه ی کمدی باشد .مسئله تراکتتوس یک متن کوتاه یونانی است که بیشتر شامل توضیحات کمدی ارسطویی است. نکته جالب در این کتاب تقسیم بندی انواع طنز است . در جایی از این کتاب آمده است خنده از دو مرجع ساخته می شود : یکی واژه ها و دیگری اعمال. (Janko,1984:25)
این دو مرجع را به سخن و عمل تعبیر می کند که می توان آنها را طنز کلامی و طنزارجاعی اطلاق کرد در کتاب مذکور طنز کلامی به صورت زیر تقسیم می شود یعنی به یکی از روش های زیر تولید می شود: (Ibid:70)
همنامی ، هم معنایی ، تکرار، هم ریشگی ، مصغرسازی ،بدساختی عناصر سخن
طنز ارجاعی نیز به صورت زیر تقسیم بندی می شود :
شباهت ،فریب،ناممکن ها، ممکن ها اما خارج از نظم واقعی ،غیرمنتظره ها ، رقص ها مبتذل ،زمانی که می توان بهتر را انتخاب کرد اما بدتر انتخاب شود ، زمانی که گفتمان انسجام خود را از دست می دهد. (Janko,1987:162-167)
2-1-3 تاریخچه ی طنز در فلسفه ی لاتین :
تفکر و فلسفه یونان ، تاثیر عظیمی برفلسفه لاتین در زمینه ی طنز نیز گذاشته است .
سیسرو:
سیسرو ، مساله ی طنز را در کتاب فن خطابه مورد بحث قرار می دهد. هدف اصلی متن سیسرو ، تعلیم سخنگویان عام است. در این کتاب استرابو یکی از کاراکترهای این دیالوگ ، سخنرانی طولانی در مورد طنز ارائه می دهد.
در این دیالوگ سیسرو 5 مطلب مرتبط به طنز را بررسی می کند.
طنز چیست ؟
از کجا می آید ؟
آیا مناسب است که سخنران از طنز استفاده کند؟
به چه میزان باید از طنز استفاده کند؟
ژانر طنز چیست ؟ (Attardo,1994:27)
کوئینتیلیان :
نظرات کوئینتیلیان در مورد طنز در آثار متفاوتی پراکنده است . از جمله در قسمت سوم جلد ششم اوراتوریا به موضوع طنز پرداخته است . در واقع نظرات کوئینتیلیان و سیسرو در مورد طنز به طور صریح ارائه نشده است بلکه آنها در زیربخش های آداب سخنوری به موضوع طنز پرداخته اند. (Attardo,1994:29)
کوئینتیلیان با تقسیم بندی سه گانه ی خود یعنی طنز مرتبط به دیگران؛ طنزمرتبط به خویشتن ، طنزدر حالت خنثی به درجات مختلف اجتماعی طنز پرداخته است. (Attardo,1994:31)
هوراس :
هوراس نوشته ی بخصوصی در مورد طنز ندارد ولی تاثیر او در قرون وسطی و رنسانس شدیدا احساس شده است. متونی که بیشترین تاثیر را در نظریه ی طنز داشته اند آنهایی هستند که هوراس ، به ضرورت مطابقت میان موضوع و فرم پرداخته است. (Attardo,1994:33)
دوناتوس:
دوناتوس ، دستورنویس قرن 4 پس از میلاد است ، کسی که شهرتش به خاطر آراء دستوری و بلاغتش بوده است . او تفسیرهایی نیز بر کمدی های ترنتیوس نوشته است . منابع دوناتوس اغلب لاتین بوده اند و به خصوص از سیسرو تاثیر پذیرفته است .دوناتوس اهمیت خاصی به استفاده از اسامی طنز داده است. دوناتوس یک نظریه پرداز طنز نیست اما تاثیر زیادی بر روی نظریه های طنز و کمدی در دوران قرون وسطی و رنسانس دارد. (Herrick,1950:65-70)
2-1-4 تاریخچه ی طنز در قرون وسطی :