دانلود پایان نامه
2-9-1 ﮔﺴﺘﺮش ﻋﻤﻠﮑﺮد ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺑﺎ روﯾﮑﺮد ﻓﺎزی
گسترش عملکرد کیفیت برای اولین بار در سال 1972 در ژاپن به عنوان یک روش برای بهبود کیفیت محصولات چند کارخانه ژاپن به کار گرفته شد(جیا و بای ،2010). در واقع گسترش عملکرد کیفیت تبدیل نیازهای مشتری (WHATها) به مشخصه های کیفیت (QCs) (HOWها)، و توسعه نقشه کیفیت برای محصول نهایی با استفاده از توسعه سیستماتیک روابط بین نیازهای مشتری و مشخصه های کیفی، می باشد(پراساد ، 1998). در حقیقت گسترش عملکرد کیفیت روشی برای بهبود مستمر محصول و تأکید بر وجود تیم های بین وظیفه ای برای یکپارچه کردن مراحل مختلف برنامه ریزی، توسعه و مهندسی همانند مراحل مختلف ساخت محصول است (بهاتاچاریا ،2010). اجزای مختلف خانه کیفیت در شکل 2-2 نشان داده شده است.
شکل(2-3) خانه کیفیت
جنبه منحصر به فرد خانه کیفیت در روش گسترش عملکرد کیفیت مربوط به تعیین روابط بین WHAT ها و HOW ها است. به همین دلیل می توان گفت که خانه کیفیت نوعی از نقشه های مفهومی است که وسیله ای برای ارتباط و برنامه ریزی درون وظیفه ای می باشد. اما در گسترش عملکرد کیفیت سنتی، بیشتر متغیرهای ورودی صریح و دقیق در نظر گرفته شده و با آن ها همانند داده های عددی برخورد می شد. با این وجود، گسترش عملکرد کیفیت به عنوان یک مفهوم و مکانیسم که در ابتدا برای ترجمه صدای مشتری در جنبه های مختلف محصول و در طی مراحل مختلف برنامه ریزی، مهندسی، پردازش و تولید محصول استفاده می شده است نیازمند داده های زبانی است تا به صورت ذاتی، گنگ و مبهم باشد. با کمک نظریه مجموعه فازی، با داده های زبانی می توان به گونه ای مناسب و تقریبی مناسب، برخورد کرد.
هنگامی که از داده های زبانی استفاده می کنیم، چند عامل همانند HOW ها ممکن است روی نتایج پایانی ما تأثیرگذار باشند. این فاکتور ها شامل نوع اعداد فازی، استراتژی ها و روش های تبدیل داده ها از حالت فازی و درجه ی فازی بودن اعداد فازی، می باشند(کاهرامان و همکاران ، 2006). اما دلایل استفاده از اعداد فازی در رویکرد گسترش عملکرد کیفیت به دلیل ابهام و عدم صراحت در این رویکرد می باشد. این ابهام و عدم صراحت به دلایل زیر است: اول فقدان یک مکانیسم مشخص برای ترجمه ی WHATها (که معمولاً کیفی هستند) به HOWها (که معمولاً کمی هستند). به طور معمول تعداد زیادی WHAT برای یک محصول وجود دارد و هر WHAT می تواند به چند HOW ترجمه شود و بالعکس یک HOW معین ممکن است روی چندین WHAT تأثیرگذار باشد. به طور کلی، این WHATها معمولاً با روشی ذهنی، کیفی و غیر تخصصی به HOW ها ترجمه می شوند در حالی که باید به عبارات تخصصی تر و کمی تر تبدیل شوند. بنابراین ارتباطات بین WHATها و HOW ها اغلب مبهم بوده و دارای صراحت کامل نمی باشد.دوم اینکه به علت در دسترس نبودن اطلاعات کافی و حتی در برخی موارد استفاده از اطلاعات نادرست ،عدم اطمینان در فرایند انتخاب وجود دارد به ویژه هنگامی که ما به طور کلی یک تأمین کننده جدید را انتخاب می کنیم، درجه معینی از ابهام، اجتناب ناپذیر است (بویلاکو و همکاران،2006).
در تئوری مجموعه فازی، علاوه بر درجه عضویت کامل و درجه غیرعضویت کامل، درجات میانه عضویت امکان پذیر است. کد بندی درجه عضویت برای هر یک از عناصر در این مجموعه به عنوان تابع عضویت مجموعه فازی، تعریف می شود. تابع عضویت معمولاً به عنوان یک منحنی عضویت نشان داده می شود. این منحنی عضویت حاوی سه جزء اصلی است: محور افقی متشکل است از عناصر و اجزای حوزه (معمولاً اعداد حقیقی) مجموعه فازی، محور عمودی متشکل است از درجه مقیاس عضویت از 0 تا 1 و سطح خود مجموعه که درجه عضویت را به جزء قلمرو یا حوزه ای مربوط می سازد. این منحنی های عضویت می توانند مثل بازنمودهای خطی، بازنمودهای منحنی s، بازنمودهای مثلثی شکل و ذوزنقه ای شکل و بازنمودهای منحنی زنگی شکل، شکل های متعددی داشته باشند. شکل ذوزنقه ای و مثلثی متداول ترین اشکال به کار رفته می باشند چون تصمیم گیرندگان به سهولت آنها را درک می کنند و با موقعیت های واقعی مختلف، مناسبت خوبی دارند. دو نقطه نهایت و نیز ارزش های میانگین و محتمل ترین ارزش ها به سهولت از طریق این شکل منحنی های عضویت، نشان داده می شوند. این ویژگی های بازنمایشی های ذوزنقه ای و مثلثی شکل ،آنها را کاملاً برای به کار بردن در موقعیت های مدیریتی مختلف مفید می سازد. (اردوبادی ، 2009). شکل 2-3 مقیاس زبانی مورد نظر مطالعه را برای اهمیت نسبی نشان می دهد. محور Y درجه عضویت را نشان می دهد.
شکل(2-4) مقیاس زبانی برای اهمیت نسبی
در رویکرد گسترش عملکرد کیفیت فازی مورد نظر از اعداد فازی مثلثی استفاده شده. در واقع میان اشکال گوناگون عدد فازی، عدد فازی مثلثی متداول ترین عدد محسوب می شود. که با سه نقطه به قرار ذیل، نشان داده می شود:(آمین و همکاران ، 2011)
اگر A و B اینطور تعریف شوند:
این اعداد با سه گانه های نوع A=(XL, Xa , XR) نشان داده می شوند جایی که XL و XR به ترتیب حدهای پایینی و بالایی عدد فازی در نظر گرفته شده هستند. در حالیکه Xa عضوی است که نزدیکترین تناسب یا نسبت را نشان می دهد. اعداد فازی مثلثی اغلب برای کمی کردن داده های زبانی به کار می روند. استفـاده از تابع های متنـاسب مثلثی در ادبیات نسبتـاً متـداول است. چون این اعداد در میان چند شکل عدد فازی هستند که از نقطه نظــر محاسـباتی به آســانی می شـود آنها را مدیریت کرد. برای مثـال، اگر U={VL, L, M, H, VH} یک مجموعه زبانی باشد که برای بیان ایده ها در مورد گروهی از شاخص ها به کار می روند هر کدام را می توان بدین شکل بیان کرد که: خیلی کم(VL) ، کم (L) ، متوسط (M) ، بالا (H) ، خیلی بالا (VH). متغیرهای زبانی U را با استفاده از اعداد فازی مثلثی می توان بدینگونه کمی کرد:
متغیر زبانی M برای مثال بدان معناست که ارزیابی شخص تصمیم گیرنده، حاوی عناصری با درجه های XL=4 یا Xa=5 یا با یک ماکزیمم درجه عضویت برابر با XR=6 می باشد. (بویلاکوا و همکاران ، 2006)
دلیل عمده استفاده از روش گسترش عملکرد کیفیت فازی در این تحقیق استفاده از مفهوم تصمیم گیری گروهی در گسترش عملکرد کیفیت و همچنین وجود ابهامات در تصمیم گیری در خصوص اهمیت عوامل حیاتی موفقیت می باشد. تصمیم گیری گروهی معمولاً به تصمیم گیری انفرادی ترجیح داده می شود و دلیل آن، این است که با استفاده از تصمیم گیری گروهی از تعصب و تبعیض جلوگیری کرده و جانب داری و طرفداری در فرایند تصمیم به حداقل می رسد. به همین دلیل در این روش وزن هایی که توسط تصمیم گیرندگان تعیین شده اند، با استفاده از عمل میانگین تجمیع شده اند. نحوه انجام محاسبات با استفاده از روش گسترش عملکرد کیفیت فازی در فصل سوم در بخش روش تجزیه و تحلیل داده ها ارائه می گردد.
2-9-2 روش دیمتل
دیمتل یک روش موثر می باشد که دانش گروهی را تجمیع ساخته و روابط فی مابین فاکتور های سیستم را تجزیه و تحلیل کرده و این ساختار را با نمودار رابطه علی معلولی به تصویر می کشد (گابوس و فونتلا ، 1972). مهمترین مشخصه دیمتل در حوزه تصمیم گیری چند معیاره ، عملکرد آن در ایجاد رابطه و ساختار فاکتور ها می باشد. دیمتل اولین بار در “برنامه علوم و امور انسانی” بین سال های 1972 و 1976 و به منظور رفع مسائل گروهی در هم پیچیده و غامض ارائه شد. دیمتل بر پایه تئوری گراف که امکان تجزیه وتحلیل و حل مسائل را به طریق به تصویر کشیدن (تجسم) فراهم می آورد، استوار است. این رویکرد مدلسازی ساختاری، از شکل یک گراف هدایت شده، یعنی دیاگرام علی معلولی، برای نشان دادن روابط وابستگی متقابل و میزان اثر نفوذی بین فاکتور ها استفاده می کند. از طریق تجزیه وتحلیل رابطه بصری سطوح بین فاکتورهای سیستم، تمامی عناصر به گروه علی و گروه معلول تقسیم می گردند. این موضوع به محقق کمک می کند تا درک بهتری از رابطه ساختاری بین عناصر سیستم داشته و راه هایی را برای حل مسائل پیچیده سیستمی ارائه دهند. (هررا و همکاران ، 2003)
در ابتدا، روش دیمتل اصولاً برای یافتن راه حلی منطقی، بر پدیده تکه تکه شده و حتی متناقض تمرکز می کرد. در پی تحقیقات گسترده تر، این روش بطور گسترده در حوزه های بیشتر و بیشتری مورد استفاده قرار گرفت به این دلیل که این روش برای به تصویر کشیدن ساختار علی پیچیده در میان فاکتورهای چندگانه بسیار مفید می باشد. در حال حاضر روش دیمتل در بسیاری از رشته ها از مدیریت دانش گرفته تا مدیریت اورژانس مورد استفاده قرار می گیرد. (ژو و همکاران ، 2011 ؛ وو، 2008). این روش با موفقیت در انواع زمینه ها مانند: تجزیه و تحلیل اهمیت عملکرد، انتخاب سیستم های مدیریت؛ یک سیستم ارزش ایجاد پارک علم، انتخاب استراتژی های دانش مدیریت، هزینه های ارزیابی، تصمیم گیری گروهی، سیستم مدیریت ایمنی، شایستگی مدیران جهانی، ارزیابی عملکرد، مدیریت مواد زائد جامد شهری و غیره مورد استفاده قرار گرفته است(وو، 2012).
وو و لی در سال 2007 موضوع ارتقای مزایای مدیر جهانی را با استفاده از دیمتل مورد مطالعه قرار داده اند تا فواید رقابتی را در گروه های گوناگون گردهم آورده و این فاکتورهای مزیتی را بطور پیشرونده توسعه بخشند. همچنین شای و کاو (2008) از این رویکرد برای شناسایی عوامل کلیدی و انتخاب یک سیستم برنامه ریزی منابع سازمانی اثربخش استفاده کرده اند. وو در سال 2008 یک روش ترکیبی از دیمتل و روش تجزیه و تحلیل شبکه ای را به منظور انتخاب استراتژی مدیریت دانش از طریق تجزیه و تحلیل و ارزیابی فاکتورهای تعاملی پیچیده اتخاذ کرده است. (فیلی و دیگران ، 2012) نیز با ترکیب روش دیمتل با روش تجزیه و تحلیل شبکه ای رویکردی را برای انتخاب مناسب ترین سیستم برنامه ریزی منابع سازمانی برای سازمان ها ارائه کردند. در همین سال جعفرنژاد و دیگران(2012) از روش دیمتل برای تعیین رابطه علی- معلولی میان معیارهای انتخاب مناسب ترین سیستم برنامه ریزی منابع سازمانی در صنعت فولادسازی ایران استفاده کردند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش دیمتل بطور کامل در فصل 3 شرح داده خواهد شد.
2-10 جمع بندی
در این بخش از تحقیق بعد از آشنایی با مفاهیم و تعاریف اصلی مدیریت منابع انسانی، ارزیابی عملکرد و نظام های جبران خدمات و پاداش، در راستای پاسخ گویی به سوالات تحقیق مروری جامع بر ادبیات و تحقیقات پیشین و مشابه تحقیق حاضر انجام شد و مشخص شد که در مورد سوال اول که چه معیارهایی برای تخصیص کارانه در سازمانها مورد استفاده قرار می گیرند، معیارهای متفاوتی شناسایی و معرفی شده اند.
در مورد سوالات دوم وسوم که مهمترین معیارهای تخصیص کارانه در پروژه های ساختمانی کدامند و مهمترین پیامدهای اجرای طرح کارانه در پروژه های ساختمانی کدامند ، صنعت ساختمان و جبران خدمات در این صنعت به همراه تحقیقات به عمل آمده مورد بررسی قرار گرفت اما به دلیل نبود مطالعات کافی در این زمینه و علی رغم استخراج چند مورد از مرور ادبیات و پیشینه بحث، از مصاحبه های نیمه ساختاریافته برای شناسایی معیارهای تخصیص کارانه ویژه ی پروژه های ساختمانی استفاده خواهد شد.
همچنین برای پاسخ به سوالات چهارم و پنجم مبنی بر این که چه روابطی میان معیارهای تخصیص کارانه در پروژه های ساختمانی وجود دارد و چه معیارهایی در تخصیص کارانه در پروژه های ساختمانی در اولویت قرار دارند از روش های تصمیم گیری چندمعیاره ای استفاده می شود که علاوه بر اولویت بندی معیارها، روابط درونی و ارتباط میان معیارها را نیز بررسی کند. به همین جهت در پایان این بخش نیز روش های دیمتل و گسترش عملکرد کیفیت فازی از روش های تصمیم گیری چندمعیاره که برای ارزیابی و رتبه بندی معیارهای تخصیص کارانه در این تحقیق مورد استفاده قرار خواهند گرفت، معرفی شدند.
روش تحقیق
3-1 مقدمه
در این فصل روش شناسی تحقیق شامل روش تحقیق، جامعه آماری، روش نمونه گیری، ابزارهای جمع آوری داده ها، پایایی و روایی ابزارهای جمع آوری داده ها، روش های تجزیه و تحلیل داده ها شامل روش دیمتل و رویکرد گسترش عملکرد کیفیت فازی و مراحل انجام تحقیق بطور کامل معرفی می شوند.
3-2 روش تحقیق