دانلود پایان نامه

28
15
13
تعداد
کل
100%
100%
100%
% ژنوتیپ
نتایج از طریق آزمون دقیق فیشر بررسی گردید مقدار آماره 297/6 و سطح معنیداری 132/0 به دست آمد. در آزمون دقیق فیشر اگر سطح معنیداری بیشتر از 05/0 باشد فرض استقلال برقرار بوده و نمیتوانیم آن را رد کنیم، یعنی بیمار بودن و نبودن با ژنوتایپها ارتباطی با هم ندارند و استقلال برقرار است.
در واقع نتایج نشان میدهد با توجه به تعداد نمونه در دسترس، در این مطالعه استقلال بین ابتلا به سرطان و ژنوتایپهای مختلف رد نمیشود و نمیتوانیم وجود ارتباط را تایید نماییم.
نتیجه گیری
بحث پیرامون ژنوتایپ بیماران در برابر افراد سالم
همانطور که در فصل اول و دوم نیز اشاره شد، بررسی های محدود صورت گرفته پیرامون پروتئین GC، ژنوتایپ آن و نیز پلی مورفیسم های تک نوکلئوتیدی موجود در ژن آن به نظر می آید که نقش ژنوتایپ ها و فنوتایپ های متفاوت این پروتئین در افزایش خطر احتمال ابتلا به انواع سرطان ها و بیماری های مزمن چون استئوپروز، آرتریت روماتوئید، لوپوس اریتماتوس سیستماتیک و … قابل بررسی می باشد.
علاوه بر ژنوتایپ پروتئین GC، فنوتایپ آن یعنی گلیکوزیلاسون و دگلیکوزیلاسیون های متفاوت صورت پذیرفته پیرامون این پروتئین نیز مجال بحث بسیار دارد.
واو و همکارانش که در سال 2013 با انتشار مقاله ای در مجله معتبر Molecular Biology Report، ضمن اشاره به اهمیت ژنوتایپ های متفاوت ژن سازنده پروتئین GC، ژنوتایپ های موجود در سایر پروتئین های موثر در متابولیسم ویتامین D را نیز واجد اهمیت گزارش نمودند. نتایج حاصل از مطالعه وی بیانگر این مطلب بود که ژنوتایپ هموزیگوت GC1 (شامل 1s-1s و 1f-1f ویا GC1s-GC1f) در برابر ژنوتایپ هموزیگوت GC2 ((GC2-GC2 و هتروزیگوت (GC1s-GC2 و GC1f-GC2) بطور معناداری امکان بقا را در افراد پیوند شده افزایش می دهد. هر چند نتایج مطالعه فوق تفاوت معناداری را نشان می دهد ولی در مقایسه با نتایج مطالعه محدود ما، نتایج تا حدودی قابل مقایسه می باشد (Fang, et al., 2009).
بدین معنا که در مطالعه ما نیز ژنوتایپ هموزیگوت GC1 در گروه کنترل بیشتر از گروه بیمار گزارش گردیده است (5 نفر کنترل در برابر 3 بیمار). هر چند ژنوتایپ هموزیگوت GC2 در مطالعه ما بین دو گروه کنترل و بیمار تفاوتی را نشان نمی دهد، لیکن می توان این نقیصه را با افزایش تعداد نمونه ها بررسی مجدد نمود.
نکته حائز اهمیت در مقایسه مطالعه ما با مطالعه اخیر نژاد مورد مطالعه است که با توجه به تفاوت ژنتیکی (SNP) در نژادهای انسانی مختلف قابلیت مقایسه نتایج را محدود می نماید. نژاد مورد بررسی در مطالعه Vu و همکارانش نژاد هیسپانیک ساکن در کشور آمریکا و دامنه سنی افراد مراجعه کننده به منظور پیوند کلیه آلوگرافت تقریبا 46 سال می باشد که این خود با تغییرات قابل پیش بینی سیستم ایمنی در این افراد قابل اغماض می باشد. تفاوت مهم دیگر در نتایج این مطالعه نسبت به مطالعه ما این بوده است که در موارد رد پیوند نسبت به موارد سرطان نقش و عملکرد سیستم ایمنی دوگانه است. در موارد رد پیوند در مطالعه واو و همکارانش معمولا با افزایش بیش از حد سیستم ایمنی ولو در حین مصرف داروهای سیستم ایمنی مواجه هستیم، لیکن در مطالعه ما کودکان سرطانی معمولا با شاخصه کمبود کارکرد سیستم ایمنی شناخته می شوند.
نقطه قوت بررسی ما در مقابل مطالعه اشاره شده این است که واو و همکارانش فقط به مطالعه یک پلی مورفیسم خاص (rs4588) پرداخته است که فقط ژنوتایپ GC1 را از GC2 متمایز می سازد، این در حالی است که بنا به اشاره چندین مطالعه دیگر در ژن سازنده پروتئین GC بیش از 290 نوع SNP گزارش گردیده است که ما در مطالعه خود به علت انجام توالی یابی بیش از 500 نوکلئوتیدی امکان شناسایی طیف وسیعی از این تغییرات را داشته ایم.
همچنین، فنگ و همکارانش که در سال 2009 در مجله Calcification Tissue به چاپ رسید، سعی در یافتن ارتباط پلی مورفیسم های ژن GC با شانس رخداد استئوپروز شده است. مطالعه ایشان بر روی تعداد زیادی (7983 زن و مرد سفید پوست) از افراد بالای 55 سال ساکن کشور هلند بود که جزئی از مطالعه عظیم روتردام بوده است (Nagasawa, et al., 2004).
در مطالعه اخیر، هاپلوتایپ GC1s و GC2 به ترتیب با بیشترین غلظت ویتامین D در سرم همراه بوده اند و البته به ترتیب نیز بیشترین شیوع را در جمعیت دارا بودند. در این مطالعه شیوع آلل های هاپلوتایپ GC1s، GC2 و GC1f به ترتیب 56%، 27% و 17% گزارش گردیده است که در مقایسه با بررسی ما نتایج همخوانی خوبی نشان می دهد، بدین صورت که ما نیز در مطالعه خود 56.6% هاپلوتایپ GC1s در هر دو گروه کنترل و بیمار مشاهده نمودیم. در مطالعه ما در مقایسه با مطالعه فنگ، شیوع کمتری از هاپلوتایپ Gc2 در گروه کنترل پیدا شد که در مقایسه با گروه بیمار این اختلاف جبران گردید (23.3% در گروه بیمار و 13.3% در گروه کنترل). همچنین هاپلوتایپ آلل GC1f در مقایسه با مطالعه ذکر شده فقط در گروه کنترل تفاوت محسوس نشان می دهد (20% در گروه بیماران و 30% در گروه کنترل).
نکته مهم در مقایسه نتایج مطالعه حاضر با مطالعه ما این است که در مطالعه فنگ به ذکر هاپلوتایپ آللی بسنده شده است، به عبارت دیگر مقایسه مقادیر و متغییر های مطالعه همگی بر اساس حضور آلل های هاپلوتایپی مختلف انجام پذیرفته است، این در حالی است که در بسیاری از منابع آورده شده است که همراهی دو آلل که منجر به ایجاد فنوتایپ متفاوت می گردد می تواند خواص بیوشیمیایی متفاوتی از یک هاپلوتایپ ایجاد نماید. این خواص می تواند شامل توانایی ذخیره و حمل غلظت های متفاوتی از ویتامین D در هنگام همزمانی حضور آلل های متفاوت یا مشابه در کنار یکدیگر باشد. همچنین توان فعالسازی ماکروفاژها و استئوکلاست های موثر در تنظیم غلظت ویتامین D نیز تحت تاثیر هتروزیگوسیته و یا هموزیگوسیته آللی قرار خواهد گرفت.