دارند. مثلا علاقه دختران به جنگ‌های تفریحی-آموزشی و کلا به جنگ تلویزیونی بیشتر از پسران است. یک نکته در مورد برنامه‌سازی و جنسیت قابل توجه است و آن اینکه سیر برنامه‌سازی کودک و نوجوان در کشورهای پیشرفته، به سمت محو جنسیت یا کلیشه‌های جنسی رایج در کارتون‌ها و برنامه‌ها پیش می‌رود؛ یعنی بهتر است به جای دخترانه-پسرانه کردن برنامه‌ها، آنها را برای هر دو گروه تهیه و تولید کرد.

ظاهرا پژوهش‌ها اینگونه نشان می‌دهد که هر چه سن پایین تر می‌آید کشش به سمت قالب‌های عروسکی و نمایشی و انیمیشن بیشتر می‌شود. و هر چه سن بالاتر می‌رود کشش کودکان به جنبه‌های رئال‌تر نزدیک می‌شود و خصوصا در دوران نوجوانی مخاطبین دوست دارند که برنامه مستقیما با آنها ارتباط برقرار کند و صحبت کند.
قطعا جنسیت در پردازش قالب و ویژگی‌های آن تأثیرگذار است.
قالب‌های دیداری بر روی خردسال تأثیرگذارتر هستند تا قالب‌های شنیداری. که این می‌تواند در قالب انیمیشن، نمایش،‌کلیپ اتفاق بیفتد
مخاطبان دختر نیز رنگ‌های خاصی را دوست دارند و روحیات دختران با پسران فرق دارند و مهر و محبت و عاطفه‌ای که دارند باعث می‌شود من برنامه‌ساز در استفاده از کلمات، رنگ و دکور متفاوت‌تر نگاه کنم مثل خریدن یک کادو برای دختران و این نکته باید در برنامه‌های ما لحاظ بشود.
خردسالان به قالب‌های عروسکی و نمایشی تمایل بیشتری دارند. کودکان نیز به قالب انیمشن‌، عروسکی و تلفیق آن با رئال گرایش دارند. و نوجوانان از کارهای نمایشی و گفتگومحور استقبال می‌کنند. و قالب‌های مورد علاقه بر حسب جنسیت مخاطبان کودک با رده‌های سنی فقط در ویژگی‌های آن قالب‌ها متفاوت هستند
برای نوجوان از همه قالب‌ها می‌شود
به نظر من به غیر از برنامه ترکیبی و گفتگو محور از بقیه قالب‌ها برای کودک و خردسال می‌توان استفاده کرد.و تفکیک برنامه به دخترانه و پسرانه خیلی لزومی ندارد

انیمیشن عمق اثرش به مراتب برای مخاطب خردسال و کودک بیشتر از سایر قالب‌هاست. برعکس تصور خیلی از افراد مخاطب نوجوان از مستقیم‌ گویی هم لذت می‌برد و برنامه گفتگو محور را دوست دارد

نوجوانان بیشتر کار ترکیبی می پسندند و خردسال و کودک کار نمایشی می‌پسندند

جنسیت مخاطب تأثیری در انتخاب قالب ندارد و در ویژگی‌ها موثر است
نمی‌شود گفت مخاطبین کودک در هر رده سنی از چه قالبی خوشش می‌آید چون هیچ مطالعه علمی بر روی آنها صورت نگرفته است و اگر هم من پاسخ بدهم براساس مشاهداتی است که من کرده‌ام و حرف من از لحاظ علمی پذیرفتنی نیست چون تجربیان بین علمی ماست و مطالعه جدی من ندیدم که مثلا پسرها انیمسشن را بیشتر دوست دارند و یا دخترها عروسکی را بیشتر دوست دارند و بستگی به این دارد که آنها در معرض کدام قالب قرار گرفته باشند
مشاهدات ما نشان داده است که خیلی تفاوت بین کودکان از نظر سن و جنسیت برای انتخاب قالب وجود ندارد مگر اینکه با توجه به درک بصری آنها و توانایی قضاوتشان بین نسبت قالب و محتوا و رابطه‌ آن با سن و جنسشان و محل‌زندگی‌و خواسته‌ها‌و نیازهایشان‌بررسی صورت بگیرد.
کشورهای‌مختلفی هستند که برنامه‌های مختلفی برای جنسیت دختران تولید می‌کنند
حتی جنسیت هم تأثیری ندارد
بچه‌های‌کوچکتر انیمیشن را بیشتر دوست دارند به خاطر اینکه تخیلی‌تر است
متاسفانه دختران از ذهن ما پاک شدند و این هم به دلیل ممیزی هایی است که وجود دارد. درست است که ما مثلا در برنامه نوجوان یک روز را پسرها اجرا می‌کنند و یک روز را دخترها ولی مسائل خاص دخترها در آن پرداخته نمی‌شود و ما درباره این مسائل خط قرمز داریم و دچار‌خودسانسوری هستم و نه سانسور به خاطر اینکه مبادا به ما بگویند این چیست و هیچ ریسکی را نمی‌پذیریم. یک برنامه دخترانه کاملا دخترانه است
سن و جنسیت تأثیری در انتخاب قالب ندارد و فقط ویژگی‌های قالب‌ها برای جنسیت ممکن است تغییر کند

قطعا تفاوت‌های سنی تأثیرگذار هست و تفاوت‌های جنسی نیز همین‌طور است

سن صدرصد در نقش بستن قالب در ذهن من برنامه‌ساز تأثیر ندارد مثل اینکه من بگویم مخاطب خردسال است پس باید انیمیشن یا عروسکی باشد
جنسیت تأثیری در انتخاب قالب ندارد ولی در جزئیات چرا متفاوت هستند
قطعا سن مخاطب در انتخاب قالب تأثیرگذار است.‌در مقاطع نوجوانی جنسیت‌ بر ‌قالب تأثیرگذار است. و شاید دختر خانم‌ها فضاهای لطیف و رنگ‌های دخترانه و شخصیت‌های دخترانه را بیشتر می‌پسندند. و دختران فضاهای اکشن را دوست ندارند
در سنین کودک و خردسال به سمت فضاهایی می‌رویم که بتوانیم قوه تخیل کودک را بیشتر فعال بکنیم
جنسیت در انتخاب قالب تأثیر ندارد بکنیم بلکه در جزئیات و ویژگی‌ها مثل شخصیت‌ها، طراحی‌های صحنه و قصه‌ها متفاوت است
در مورد سن و سال بله، مثلا قالب مستند کاربردی برای مخاطب کودک و نوجوان ندارد. در مورد جنسیت نیز یافته‌های تحقیقم در کتاب “جنگ تلویزیونی برای کودکان” نشان می‌دهد که دختران و پسران انتخاب‌های متفاوتی دارند. مثلا علاقه دختران به جنگ‌های تفریحی-آموزشی و کلا به جنگ تلویزیونی بیشتر از پسران است
سؤال ششم : کدام ژانر(کمدی، فانتزی،موزیکال،اکشن،اسلپ استیک،…) برنامه‌سازی در راستای جذب کودکان دارای پتانسیل بیشتری است؟ چرا؟
شماره یک: همه ژانرها کودکان و بزرگسالان را جذب می‌کنند و نمی‌توان گفت کدام جذاب‌تر است. کمدی را همه سن‌ها دوست دارند و همه سنین و جنسیت‌ها دوست دارند. کارتون شکرستان مخاطبین را جذب می‌کند
شماره دو: من فکر می‌کنم همه ژانرها قشنگ است که بچه‌ها دوستشان دارند. ما هیچ وقت از کمدی، از خندیدن از صحنه‌های کمیک بدمان نمی‌آید و همیشه دوست داشتیم. و فانتزی هم که در وجود ما همیشه وجود دارد و در وجود بچه‌ها هم هست و فکر می‌کنند که مثلا یک قصری دارند و از یک وسیله هزار جور استفاده می‌کنند و درباره کمدی اسلپ استیک هم باید بگویم که بچه‌ها از همان ابتدا عاشق زدن وخوردن و این دنیای بامزه هستند. و این ژانرها می‌تواند جدا و یا درکنار هم استفاده بشوند و این استفاده از اینها به سلیقه ما برمی‌گردد.
شماره سه : ژانر موزیکال برای خردسال و ژانر طنز برای کودک بسیار جذاب است. و کمدی نیز ژانری است که همه مخاطبین را جذب می‌کند از بچه‌ها تا بزرگسال. و کودکان حوصله کاری که کمی پیچیده و فلسفی باشد را ندارد. بنابراین ژانر کمدی را انتخاب می‌کنند و تکه‌های کمدی از برنامه‌ها را به خاطر می‌سپارند. هیچ وقت نمی‌آیند تکه‌های اکشن یک برنامه‌ را به خاطر می‌سپارند و تکرار ‌کنند. آن چیزی که با آن ارتباط برقرار می‌کنند همین برنامه‌های کمدی است و برنامه‌هایی که بتوانند کمدی و فانتزی را توأمان با هم داشته باشد موفق‌تر است. برنامه‌هایی که صرفا فانتزی هستند بچه‌ها با آن ارتباط برقرار نمی‌کنند اما همان برنامه اگر کمدی داشته باشد به راحتی مخاطب را جذب می‌کند.
شماره چهار : خردسال و کودک از ژانر فانتزی خوششان می‌آید. و هر چه کودکان بزرگتر می‌شوند مثلا نوجوانان ژانر اکشن را بیشتر می‌پسندند. و البته کمدی را همه دوست دارند و باید ببینیم هر کدام از مخاطبین کودک از چه نوع کمدی خوششان می‌آید. خردسال بیشتر از موزیکال خوشش می‌آید و بیشتر با این ژانر جذب می‌شوند و این از ویژگی‌های اوست که با یک طنین موزون به سمت برنامه کشیده می‌شود. و برای هر سنی موزیکال بودن جذب کننده است ولی برای خردسال بیشتر است. کودک و نوجوان بیشتر جذب کمدی اسلپ استیک می‌شوند.
شماره پنج : بچه‌ها به خصوص خردسالان اسلپ استیک را دوست دارند و منتظر هستند که یک عروسک سر بخورد تا از خنده روده‌بر شوند. و فانتزی هم در کنار برنامه‌ها به عنوان یک چاشنی ژانر است چون تخیل بچه‌ها را ارضا می‌کند. خود موزیک هم برای بچه‌ها جذاب است. موزیکال برای نوجوانان به این صورت است که دوست دارند گروه موسیقی را به صورت حرفه‌ای دنبال کنند. ما برای خردسال و کودک و بزرگسال برنامه داریم ولی وسط این‌ها یک حفره داریم به نام نوجوان که برنامه‌ای برای آنها طراحی نشده است و هیچ موسیقی که نوجوان خوانده آن باشد و یا مضمون آن برای نوجوان باشد وجود ندارد. مثلا اینکه شما در دوره نوجوانی بر روی امید و یا تلاش کار بکنید روی دوستی و حل مشکل کار بکنید موسقی نوجوان خیلی ضعف دارد.
شماره شش : همه آنها. هیچکدام از این قالب‌ها را نمی‌توان بر یکدیگر برتری دارد نوع استفاده از محتوا و قالب است برتری پذیری را مشخص کرد.
شماره هفت : ژانرهای کمدی و فانتزی ژانرهای مورد علاقه کودکان است. کمدی اسلپ استیک یک برنامه هجو است و فکر نمی‌کنم بتواند بچه را پای تلویزیون نگه دارد. و خود این کمدی اسلپ استیک می‌تواند زیر مجموعه کار نمایشی و موزیکال باشد.
شماره هشت : و باز اینکه کدام ژانر مورد پسند کدام رده سنی و جنسیت مخاطب کودک قرار می‌گیرد نیاز به تحقیق دارد. ولی کمدی به طور کلی ژانر جذابی است. در ایران به واسطه نوع سواد بصری که در از سال 76 با ساعت خوش و کارهای مهران مدیری و خنده بازار به وجود آمده است بچه‌های ما شاید اصلا به کارهای چارلی چاپلینی نخندند و بیشتر طنز کلامی برای آنها خنده‌دار باشد. که شاید این علاقه هم از ناتوانی تصویرگری ما در این حوزه نشأت گرفته باشد. و من فکر می‌کنم ما ناتوانیم که چارلی چاپلین خلق کنیم، پت و مت نمی‌توانیم داشته باشیم چون تولید آن خیلی سخت‌تر از طنز کلامی هست که داریم و به شدت این طنز کلامی ضربه زننده‌تر به اخلاق است. و بسیار مفاهیم غیر اخلاقی را در خود جای داده است. و اساسا در دین این نوع کارها منع شده است و کسانی که مردم را با گفتار می‌خندانند اغلب با کارهایی است که یا غیبت و دروغ،‌ تهمت و افتراء و سخره و توهین است. و کمدی اسلپ استیک ما نداریم و نیز ذائقه مردم خراب شده است و آن کمدی اسلپ استیک برای آنها خنده‌دار نیست و کاملا بی معنی است. ولی بچه‌ها چیزهایی که در آن افت و خیز، ‌سرعت، حرکت، فانتزی دارد را دوست دارند و به دنبال اینها هستند و کمدی، فانتزی را دوست دارند برای آنکه باورپذیر و جذاب است. هر ژانری که بیشتر سرگرم کننده‌تر باشد قالب بهتری برای انتقال مفاهیم اخلاقی است. اگر این عناصر در یک قالب باشد برای کودک جذاب‌تر است : ‌سادگی، صمیمیت،‌ فانتزی، اکشن، تحرک،‌زیبایی، رنگ،‌ هارمونی، موسیقی. بچه‌های ایرانی در ایام محرم یک طور ممکن است ذائقه داشته باشند و در ایام غیرمحرم یک ذائقه دیگر داشته باشند. چون ما در کشورمان پدیده‌ای داریم با عنوان مناسبتی زندگی کردن و این موضوع کاملا ذائقه ما را عوض می‌کند. مثلا ما در شب‌های محرم دوست داریم سریال مختار ببینیم، فیلم‌های جنگی قدیمی ببینیم و بچه‌های ما نیز از این طور بحث‌ها و موضوعات فرار نمی‌کنند.
شماره نه : خردسالان از اسلپ استیک خیلی خوششان می‌آید. و موسیقی تا اندازه‌ای کمک می‌کند و به اندازه‌اش خوب است. در دپارتمان فیلمنامه‌نویسی بخشی داریم به نام gag. که در این بخش گگمن‌هایی هستند که بخش طنز را می‌نویسند. یعنی علاوه بر فیلمنامه‌نویس افراد مخصوصی هستند به نام گگ‌من که کارشان این است که دیالوگ‌ها و کارهای طنز فیلم را می‌نویسند. چه بخش کلامی و چه بخش فیزیکی. مثلا شما در کارتون”شرک” می‌بینید که” شرک” یک مار را به صورت بادکنک برای “پرنسس فیونا” باد می‌کند و تارهای عنکبوت را به صورت پشمک برای “شرک” در‌می‌اورد. یا “شرک” روغن درون گوشش را درمی‌آورد و به عنوان شمع از آن استفاده می‌کند و یا با لجن مسواک می‌زند. اینها علاوه بر اینکه طنز رفتاری دارد و خردسال لذت می‌برد دیالوگ‌های طنزی دارد که مثلا آن “الاغ شرک” می‌گوید. و یا شعرهایی که می‌خواند. یا حرکات “مستربین” را ببینید همه با آن ارتباط برقرار می‌کنند چون صامت است و مثل خیلی از اشتباهاتی است که خود ما مرتکب می‌شویم. و یا مثل “پت مت”. برای خردسال و کودک، کمدی و فانتزی و برای نوجوان کمدی، ‌فانتزی و دیالوگ‌های قابل فهم ژانرهای جذابی هستند. انیمیشن “شکرستان” برای کودک نیست چون خیلی از دیالوگ‌های درون این برنامه به گوش کودک نخورده است. فرهنگ جامعه، سن عقلی مخاطب ملاک برای نوشتن فیلمنامه طنز است.
شماره ده: بچه‌های خردسال و کوچک عجیب به موزیک علاقه دارند و ژانر موزیکال را می‌پسندند. و باید در برنامه موزیک باشد تا کودک جلب شود. و فانتزی برای کودک مناسب است. و کمدیِ که به تمسخر نرسد نیز برای نوجوان مناسب است و باعث بیرون رفتن جوان‌ها از غم می‌شود.
شماره یازده : بچه‌های ما خیلی بزرگ هستند و درکشان زیاد است و ممکن است چیزی که ما را به خنده می‌اندازد بچه‌ها را نخنداند. ژانر طنز خیلی جذاب است اما طنزی که از یک ذهن طناز بیرون بیاید و بتواند بچه را غافلگیر بکند.
شماره دوازده : همه این ژانرها هرکدام تا حدودی همه را جذب می‌کند. حالا یک نفر بیشتر و یا شخص دیگری کمتر جذب شوند. مسلما خردسالان موزیکال را بیشتر دوست دارند. و شاید که نه حتما اگر برای نوجوان در همین قالب برنامه تولید کنید زیاد جذبش نشود. باید به خوبی انتخاب کرد و سلیقه‌های بچه‌ها متفاوت است و باز سلیقه‌های دختر و پسر نیز فرق دارد. و نوجوان چون در حال ورود به عرصه جامعه است از جدی بودن بیشتر خوشش می‌آید. ممکن است نوجوان از موزیکال خوشش نیاید ولی آن کار اینقدر قوی باشد که جذب بشود و ببیند.

مطلب مرتبط :   باورهای، ادراکی، نظریات، مبناگرا، بشود.در، شناسا