تصویر 3-71 ؛ تصویر 3-72 ؛ تصویر 73 ؛ طراحی پوستر، اثرایسیدرو فرر
«طراحی سرمقاله ی ادیتوریال (Editorial)، انیمیشن، کارگردان هنری، طراحی نمایشی، کسب و کار در تلویزیون، طیف وسیعی از راه حل های طراحی گرافیک را در وی ایجاد کرد. کارهایش موضوع نمایشگاه های بین المللی متعدد بوده است.» (همان، 1388، ص 27)
کن کیتو معتقد است: “او یک طراح گرافیک استثنایی است که توانایی انتقال پیام را به صورت نمایش دارد و در همان زمان لبخند را به مخاطب هدیه می کند”. (همان، 1388، ص 27)

اپکس لین

«اپکس لین (Apex Line)، در سال 1957، در پین تایوان متولد و هم اکنون در تایوان، اکائو و سنگاپور کار و زندگی می کند. فعالیت آموزشی و حرفه ای وی عبارتند از: تدریس در دانشگاهِ ملیِ هنرهایِ زیبایِ تایپه (Taipei Norma) سال های 84-1981، معاون انجمن طراحی گرافیک سال 1996 و استادی از مدرسه ی آموزش هنرهای زیبا دانشگاه ملی تایپه نورمال سال 1986، رئیس انجمن طراحی پوستر تایوان سال 2002-2004، مشاور انجمن طراحان ساکائو ماکائو 2004-1988، مؤسس و سرپرست انجمن طراحان پوستر تصویرسازی تایوان 96-1990.» (طباطبایی، 1388، ص 50)
«پروژه های برگزیده ی لین عبارتند از: سرپرستی نمایشگاه بین المللی توریستی و اکتشاف آسیا، تایپه، کائوشیونگ، تایوان، سنگاپور، کوآلالامپور و مالزی در سال 2002، سرپرست نمایشگاه پوستر آسیا از سه کشور (ژاپن، کره، تایوان) 2001، سرپرست نمایشگاه های خداحافظی در قرن بیستم، طراحی تایپه و بیجینگ (Beijing) سال 2000، شرکت مخابراتی چانگ وا و انجمن کارگزاران مبادله ی ارز تایوان سال 1997، انجمن ون تن و شرکت روغن (Greatwall) بیجینگ 1996، انجمن شرکت شکر تایوان سال 1989.» همان، 1388، ص 50)
«نمایشگاه های اپکس لین عبارتند از: نمایشگاهی در مرکز یونسکو ماکائو با موضوع طراحی پوستر تصویری تایوان سال 2000، نمایشگاه مرکز فرهنگی تایوان، نیویورک و پاریس سال 1997، نمایشگاه طراحی با عنوان دنیای اپکس لین در آکادمی هنرهای زیبای چین سال 1997 و در گالری (NTNU) تایپه سال 1995. لین همچنین جایزه ی تحقق ایکوگرادا (ICOGRADA) تایوان سال 2002 را از آن خود کرده است.» (همان، 1388، ص 50)
«عضویت وی در هیأت داوری در سال 2002، کمیته ی طراحی المپیک بیجینگ سال 2008، ایکوگرادا سال 1999، انجمن طراحی پوستر تایوان سال 1990، انجمن طراحی گرافیک تایوان سال 1989، دوسالانه ی طراحی گرافیک جمهوری چک سال 2004، مؤسسه ی آمریکایی هنرهای گرافیک (AIGA) سال 2001، اتحادیه ی بین المللی گرافیک (AGI) و کلوب مدیران هنر نیویورک در سال 2000، به طور افتخاری بوده است. (تصویر 3-74) و (تصویر 3-75) و (تصویر 3-76) و (تصویر 3-77)» (طباطبایی، 1388، ص 50)

تصویر 3-74 فرجام زمین ؛ تصویر 3-75 ؛ تصویر 3-76 ؛ تصویر 3-77 ؛ طراحی پوستر، اثر اپکس لین
شیکو فوکودا در مورد اپکس لین می گوید: شما نمی توانید درخت غول پیکری را با داس قطع کنید یا گیاهان برنج را با اره، درو کنید. کارشناسان باید ابزار خود را انتخاب کرده و در مورد آن ها تعمق کنند. کارهای تحمیل شده بر یک طراح گرافیک، مختلف و متنوع و تقریباً نامحدود است. گاهی از طراح خواسته می شود، پیامی را به طور بصری و به روش زیبا بدون کلمه و گفتار به افراد زیادی منتقل و گاهی این معنا کشمکش یا ایدئولوژی خلاق او به عنوان یک گرافیست است:
اپکس لین یکی از افراد قابل ستایش بوده که از حس عام، حساسیت و ظرفیت انجام این تکالیف دشوار، برخوردار است. او دارای درک و فهم طبیعی در مورد برقراری ارتباط با مخاطبانش است. می توان این توانایی را ترغیب روش تعویض معنای شخصیت ها در پوسترهایش دانست. لین در آثارش هوش خلاق خود را با دادن حسی از آینده ی جاودان و با استفاده از دیدگاه به حرف میانی (A) در کلمه ی (PEACE) نشان می دهد و یا صلیب سرخ زیبا که با ترکیب (E) و (F) در کلمه ی (LIFE) به وجود آمده، به همین اندازه، مؤثر است. (آثار موجود در این بخش)
برقراری ارتباط با مخاطبان محدود، تاریخچه ی طراحی گرافیک است و حالا باید وارد برقراری ارتباط در سطح جهانی شد. فلسفه ی هنرهای زیبای لین باعث شد که بتواند خلاقیت خود را به اوج برساند.

محسن سلیمانی

استاد محسن سلیمانی طراح گرافیک، عکاس و مدرس دانشگاه متولد ١٣۵٣ خرم آباد
سوابق علمی، تحصیلی: دوره ممتازخط نستعلیق و شکسته نستعلیق/ انجمن خوشنویسان ایران
کارشناسی گرافیک / دانشگاه هنر ١٣٧٧
کارشناسی ارشدگرافیک / دانشگاه هنر ١٣٧٩
گواهینامه کنفرانس بین المللی آموزش هنر
زمینه فعالیت:
طراحی:پوستر/ نشانه/ طراحی حروف/ مجله / جلد کتاب و عکاسی
فعالیت هنری شما چگونه شروع شد؟
کار هنری را در سال 1365، با موسیقی شروع کردم که آن موقع کلاس پنجم دبستان بودم و در شهرستان محل سکونتم یعنی خرم آباد، به کلاس موسیقی می رفتم. موسیقی زمینه ای شد تا دیگر هنرها را هم بشناسم؛ از جمله خوشنویسی که در سال 1370، جزء اولین ممتازان خوشنویسی در زمینه ی نستعلیق و شکسته از انجمن خوشنویسان شهرم شدم. هم زمان با آن، عضو انجمن سینمای جوان هم بودم که این انجمن در آن سال ها، فعالیتِ فراوانی می کرد و کلاس های آموزشی گوناگونی هم برگزار می کرد، مثل طراحی، عکاسی و … من هم سعی می کردم تا همه ی هنرها را تجربه کنم ولی در این میان، عکاسی را که به آن علاقه مند بودم، ادامه دادم. آن سال ها، در شهر من هنوز هنرستان وجود نداشت، من هم مجبور شدم تا به سمت رشته ی ریاضی- فیزیک بروم و دیپلم را در دبیرستان بگیرم. در کنار تحصیل در دبیرستان، کارهای هنری زیادی انجام می دادم؛ مثل عکاسی، نقاشی، فیلم برداری و مخصوصاً خوشنویسی را پی گیری می کردم. علاقه مندی من به هنر، باعث شد تا در دانشگاه، این رشته را انتخاب کنم؛ البته بیشتر به رشته های فردی هنری، مثل گرافیک و نقاشی علاقه داشتم و نه فیلم سازی و تئاتر که جمعی و گروهی بود. در نتیجه در سال 1372، توانستم با رتبه ی هفده در مرحله ی اول و رتبه ی هفت در مرحله ی دوم، وارد دانشگاه هنر بشوم و رشته ی گرافیک را ادامه بدهم. هم زمان با تحصیل، برای مطبوعات عکاسی می کردم؛ هم به این کار علاقه داشتم و هم می توانستم کمک هزینه ی تحصیلی داشته باشم. به دلیلِ پیش زمینه ام در خوشنویسی، روی کار نوشتاری، تمرکز بیشتری داشتم. به همین خاطر، اکثر کارهای پیشنهادی من، در همین رابطه بود؛ مثل طراحی هایی که برای رادیو تهران، رادیو ایران یا اجلاس هایی که برگزار می شد، که از همین جنس بودند. بعد از گذراندن دوره ی کارشناسی در سال 1377، بلافاصله در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه هنر پذیرفته شدم و بعد از آن، دفتر کاری را تأسیس کردم و سفارشات را به صورت انفرادی، البته به کمک چند طراح، می پذیرفتم. بعد از حدود دو سال، وارد کار تدریس شدم تا ارتباط خودم را با محیط های علمی، حفظ کرده باشم. سال 1380، تدریس در دانشگاه فنی انقلاب اسلامی، دانشگاه سوره، دانشگاه شاهد، دانشگاه آزاد، دانشگاه هنر، دانشگاه صدا و سیما، دانشگاه پرند، دانشگاه علمی و کاربردی، دانشگاه فرهنگ و هنر و … را شروع کردم که دروس تئوری، در زمینه ی گرافیک و ارتباطات و به صورت تخصصی، دروس عملی را تدریس می کردم؛ البته در حال حاضر علاوه بر تدریس، مدیر هنری روزنامه ی ملت ما هم هستم. تا سال 1388، برای مقطع دکتری، هیچ رشته ای وجود نداشت که نظر من را به خودش جلب کند تا این که دانشگاه شاهد، رشته ای به نام تاریخ تحلیلی و تطبیقی هنر اسلامی را معرفی کرد و من توانستم در این رشته به ادامه ی تحصیل بپردازم که هنوز از تِز دکتری ، دفاع نکرده ام.
آشنایی من با انواع هنر، به من کمک کرد تا با داشتن این پیش زمینه ها، ارتباط بهتری با حرفه ی اصلی خودم برقرار کنم و این مسئله، به اهمیت یادگیری انواع علوم در بین ایرانی ها برمی گردد؛ چراکه اگر به گذشته بازگردیم، درمی یابیم که حُکَمای قبلی به انواع علوم آگاه بودند؛ مثلاً یک طبیب به علم ستاره شناسی هم واقف بوده است. (تصویر 3-78) و (تصویر 3-79) و (تصویر 3-80) و (تصویر 3-81)

مطلب مرتبط :   اینترنتی، بازاریابی، H0، H1، 0.05، سهولت

تصویر 3-78؛ تصویر 3-79 ؛ تصویر 3-80 ؛ تصویر 3-81 ؛ طراحی پوستر، اثر محسن سلیمانی

فرزاد ادیبی

«فرزاد ادیبی از جمله گرافیست هایی است که با تأثیر از موتیف ها و عناصر فرهنگ گذشته، آثار ارزشمندی در حوزه ی طراحی پوستر، نشانه و جلد کتاب پدید آورده است. او متولد سال 1340 شهرستان سنقر است و هم اکنون در کنار فعالیت حرفه ای گرافیک، به تدریس در دانشگاه های تهران مشغول است. فرزاد ادیبی از طراحان پرکار نسل چهارم محسوب می شود که عمده فعالیت های او در زمینه ی گرافیک فرهنگی است که شامل: طراحی پوستر، جلد کتاب و مجله، صفحه آرایی و تصویرسازی مطبوعات و گاهی نوشته هایی از ایشان درباره ی هنر گرافیک:
“من علاقه مندم با کارم، غیر از فرم و ظاهر و قالب به نوعی ذهن مخاطب را قلقلک بدهم. او را وادار به تفکر و اندیشه کنم و برای گفتن این حرف ها، نمی خواهم فریاد بزنم. طنز را به لحنی ساده و صمیمی باید گفت برای همین هم سعی می کنم پیچیدگی های قالب و فرم را به حداقل برسانم. این انقباض های بصری و پیچیدگی ها، اگر به پیام و محتوا کمک کنند، به کارشان می گیرم و اگر در جهت آن نباشد خودم را محدود به هیچ ترتیب و آدابی نمی کنم. علاقه مندم با طرح یک مسئله، مثل پیام پوستر، جلد کتاب یا هر محصول دیگر گرافیک، ابعاد تازه ای را به مخاطب نشان بدهم و مسئله ی دیگری را هم برایش مطرح کنم والبته فکر می کنم این کاری است که هر گرافیست دیگری هم باید انجام دهد یعنی فرهنگ سازی بصری. دوست دارم در عین سادگی در کارهایم، پیام های گسترده و عمیقی را طرح کنم.”» (عظیمی ترامبانیان؛ 1389؛ ص184 و 185)
ادیبی که درس نقاشی خوانده بود در ابتدا به عنوان تصویرگر وارد مطبوعات شد، سپس تصویرسازی هایش از پایه ی طراحانه به پایه ی عکاسانه استحاله پیدا کرد و عنصر عکس را جایگزین طراحی و ترسیم کرد.
وی هم طراح و تصویرگر است و هم اهل خطاطی (نه خوشنویسی). در ضمن فرزاد ادیبی، از کامپیوتر و نرم افزار هم برای خلق تصویرسازی هایش بهره می گیرد، برای مثال می توان از طراحی هایی که برای برخی انتشارات انجام داده است، نام برد که در این تصویرسازی ها شاهد ترکیب عناصری غیر مرتبط با هم و در نهایت خلق تصاویری فراواقعی یا سوررئالیستی هستیم. (تصویر 3-82) و (تصویر 3-83) و (تصویر 3-84) و (تصویر 3-85)

مطلب مرتبط :   مرحوم، تعهد، عقد، وفا، می‌گوید:، وجوب

تصویر 3-82 ؛ تصویر 3-83 ؛ تصویر 3-84 ؛ تصویر 3-85 ؛ طراحی جلد کتاب، اثر فرزاد ادیبی
با این که عنصر تغییر و تحول با گذشت زمان سرعت بیشتری را نشان می دهد، اما هنوز اثرات کیفی و برتری های فنی و حتی نوع نگاه متفاوت و نوین در پردازش آثار گرافیکی در حدی نیست که سایه ی حضور بزرگانی چون قباد شیوا یا مرتضی ممیز را کمرنگ جلوه دهد.
«فرزاد ادیبی در رگه هایی از آثارش، چنین میل سیری ناپذیری را از خود نشان می دهد. افسوس که او به جنبه های کالیگرافیکِ (خوشنویسیک) شخصیت خود و برخی از آثار خود، به درستی واقف نیست. او به سادگی معتقد است که هر سفارشی و هر مضمونی را به اقتضای آن سفارش و آن مضمون باید کار کرد و بالتبع تکنیک و ضربآهنگ خاص آن سفارش را به ساختار اثر تزریق نمود. این حرف نه تنها غلط نیست، بلکه حرفه ای هم هست، اما ادیبی را از کاراکترِ کالیگرافی اش، تهی می کند. از این روست که فرزاد ادیبی تنها در بخشی از آثارش که مشحون از روحیه ی کالیگراف هستند، به شدت متفاوت، متمایز و حتی برتر از خیلی هاست، و این اندیشه در ذهن منتقد رسوخ می دهد که گویی با یک طراح متفاوت، رو در روست. در این دوران که می توان آن را دوران کمیت انبوه نامید.» (آریا نگار؛ ادیبی؛ نگاهی به آثار گرافیک فرزاد ادیبی: روح کالیگرافیک، ذهن مدرن؛ دوشنبه 20 اردیبهشت 1389؛ ساعت 07:40 بعدازظهر)
فرزاد ادیبی همچون بسیاری از طراحان نسل چهارم گرافیک ایران، به طور مستقیم یا غیر مستقیم از پیشینیان خود تأثیر گرفته است، اما عامل تأثیرپذیری در آثار او چندان گسترده نیست که بتوان ادعا کرد ادیبی مثلاً تحت تأثیر مستقیم و آشکار این پیشکسوت یا حتی هم نسل است. آن چه که در آثار ادیبی قابل تأمل است، جوانه های نوعی فردیت و نشانه های نوعی تمایل به گرافیک مؤلف است. آن چه او را متمایز می کند و در مرزهای شگفت انگیز یک گرافیک مؤلف و خلاق قرار می دهد، اهتمام او به روحیه ی کالیگرافیک و حال و حوای شرقی و ایرانی است. برای مثال می توان پوستری که برای اولین جشن اهدای جایزه ی به اثر برگزیده ی انجمن مطالعاتی آثار داستانی متفاوت واو، طراحی کرده را نام برد که علاوه بر کالیگرافی قوی در این اثر، شاهد خلق تصویری فراواقعی یا سوررئالیستی از طریق ترکیب عناصر غیر مرتبط بیل و خودنویس (تصویر 3-86)، با هم هستیم. بر خلاف بسیاری از طراحان گرافیک که این مرزهای ظریف و گاه عرفانی عنصر خط را نمی شناسند، در آثار فرزاد ادیبی، همواره این ادب استفاده از خط با حرمت فراوان مراعات می شود. (تصویر 3-87) و (تصویر 3-88) و (تصویر 3-89)

تصویر 3-86 ؛