دانلود مقاله تحقیق پایان نامه

افزایش سرمایه اجتماعی، اعتماد به سازمان

[do_widget id=kl-erq-2]

-تلاش برای اعتمادسازی وجلب مشارکت مردمی؛
-افزایش آگاهی واطلاع رسانی دقیق مردم؛
-حفظ حقوق مردم از طریق اعتماد متقابل؛
-حفظ ویا ارتقاء ظرفیت های سازمانی متناسب بانیازهای جامعه؛
-افزایش فغالیت های خدماتی،باهدف کاهش فعالیت های انتظامی؛
-سپردن برخی مسئولیت هابه مردم ویا گروه های مردمی(بیات وهمکاران،147:1381).
اگر مردم امید واثربخشی داشته باشند،مشارکت بیشتر می شود.اگر مردم احساس کنند که تماس آن ها باپلیس واطلاع رسانی درباره همه ابعاد انتظامی،تاثیر گذار است،این کار را انجام می دهند.(شرافتی پور،17:1386)
2-5اعتماد
اعتماد1 در فرهنگ انگلیس آکسفورد به عنوان اتکا یا اطمینان به نوعی کیفیت یا صفت یک شخص یا یک چیز یا اطمینان به حقیقت گفته ای” توصیف می شود.در فرهنگ فارسی معین ,اعتماد به معنی تکیه کردن بر واگذاشتن کاری به دیگران,سپردن چیزی به کسی و در معنی اسمی ,وثوق و اطمینان تعریف شده ست.(طالقانی و دیگران,89:1389)
علی رغم انجام پزوهش های مختلف در مورد اعتماد ,در میان اندیشمندان علوم اجتماعی توافق کاملی در خصوص این مفهوم وجود ندارد.اعتماد را می توان به سه دسته :اعتماد به فرد,اعتماد به گروه و اعتماد به سازمان تقسیم بندی نمود.این سه دسته اعتماد با یکدیگر رابطه تنگاتنگی دارند.بسیاری از محققان معتقدند که اعتماد واژه ای است با معانی مختلف ؛به طوری که کوفت2(2007)اشاره می کند:اعتماد 17 معنی مختلف دارد (کوفتا ؛13:2007).
پودراگ2(2008)تمایل به آسیب پذیری را چنین توصیف میکند:وقتی افراد در روابطشان با دیگران ریسک هایی را می پذیرند,آنان نسبت به طرف دیگر که به اواعتماد می کنند آسیب پذیر می شوند.(پودراگ ؛5:2008).
اعتماد در مفهوم فوکویاما از سرمایه اجتماعی نقش مهمی بازی می کند او نتایج منفی سرمایه اجتماعی را با استفاده از ایده”شعاع محور اعتماد”تشریح می نماید.هرچه شعاع اعتماد محدود به خود گروه باشد,احتمال بروز اثرات منفی بیشتر می شود(فوکویاما به نقل از فیلد,123:1386)
اعتماد ابزاری است برای صرفه جویی در قدرت,زیرا حضور اعتماد,نگرانی,شک و نیاز به مراقبت و کنترل را کاهش میدهد.اعتماد به معنی داشتن اطمینان به نیات و اعمال دیگران و عاملی کلیدی در روابط متقابل نوین است.اعتماد نوعی سازوکار انجام دهنده است که وحدت را در نظم اجتماعی ایجاد و حفظ میکند.اعتمادبه عنوان مهم ترین شاخص سرمایه اجتماعی,سازوکاری برای ایجاد انسجام ووحدت در نظام های اجتماعی و تسهیل گر,مشارکت,تعاون اجتماعی و پرورش ارزش های مردم سالارانه است.
اعتماد,موجب پیوند و ثیق شهروندان با نهاد های مختلف اجتماعی می شود و در تقویت ,ارتقا اثر بخش ومشروعیت نهاد های اجتماعی موثر است.اعتماد یکی از جنبه های مهم روابط انسانی است که زمینه ساز مشارکت و همکاری میان اعضای جامعه می باشد.اعتماد,مبادلات را در زمینه های مختلف اقتصادی,سیاسی ,اجتماعی و فرهنگی سرعت می بخشد. اعتماد متضمن تمایل به پذیرش مخاطرات در یک متن اجتماعی است ما بر مبنای اطمینانی که به دیگران داریم این انتطار را داریم که آنها به ما پاسخ دهند و یا حداقل قصد صدمه و آسیب زدن به مارا نداشته باشند.اعتماد,انتظاری است که نظم اجتماعی و رفتار تعاونی و شرافتمندانه مبتنی بر هنجارهای مشترک عمومی را ارتقا می دهد و اعضاء اجتماع را به یکدیگر پیوند می دهد.این هنجار ها می توانند مربوط به پرسش های عمیقی چون ذات خداوند یا عدالت باشند.اما آنها میتوانند شامل هنجار های عرضی مانند معیارهای حرفه ای و رموز رفتاری نیز باشند(فوکویاما26:1995 )
در فضای مبتی بر اعتماد ,ابزارهایی چون زور و اجبار برای تضمین داد و ستدها کار آیی خود را از دست می دهند و در عوض قصد افراد برای باز پرداخت ها و اعتقاد به درستکاری افزایش می یابد.اعتماددر روابط بین انسانها وکنش های آنها نمود پیدا می کند.به خصوص در آن دسته ازکنش هایی که جهت گیری معطوف به آینده را دارند و آن نوعی رابطه کیفی است که به تعبیر کلمن,در قدرت عمل کردن را تسهیل می کند.(کلمن ,27:1377)
به عبارت دیگر اعتماد ,ایستاری است که معطوف به دیگران است و حالتی از راحتی اطمینان و اتکا پذیری را در بر دارد.وقتی که ما نسبت به آینده اطمینان قطعی داریم نیاز به اعتماد نداریم.
اعتماد با عدم قطعیت و عدم کنترل آینده پیوند پیدا می کند.به همین دلیل آن را منبعی بنیادی برای عمل کردن دانسته اند.اعتماد,انتظارات مناسب در مورد کنشهای دیگران است,کسانی که نسبت به انجام کنش شان تعهد دارند,رابطه متقابل,انتظارات واقدام به کنش مساعدمی نمایند صاحبان سرمایه اجتماعی نیز همچون صاحبان سرمایه های متعارف,سعی در افزایش آن دارند سرمایه اجتماعی چیزی است که آلبرت هریشمن,فیلسوف علوم اجتماعی آن را«منبع اخلاقی» می نامد؛یعنی منبعی که بر خلاف سرمایه فیزیکی به تبع استفاده افزایش می یابد,نه نقصان و در صورت مورد استفاده قرار نگرفتن,نابود می شود(پاتنام،,100:1384).در نگاه پاتنام,ویژگی باز تولیدی سرمایه اجتماعی منجر به تعامل اجتماعی همراه با سطح بالایی از همکاری,اعتماد,متقابل مشارکت مدنی و رفاه اجتماعی می شود.
لوی در مروری بر یکی از کتاب های پاتنام دو نکته عمده را به عنوان نقد تز سرمایه اجتماعی او مطرح می کند. نخست؛برخلاف ادعای پاتنام ,دلیل قانع کننده ای در دست نیست که نشان دهد اعتماد شکل گرفته در میان افراد عضو در گروههای شهروندی لزوما به اعتمادی عام نسبت به افراد خارج از آن گروه ها نیز تبدیل شود.به گفته او ,گام اولیه در پ روسه اعتماد ورزی عام از طریق تجربیات افراد خارج از این گروههای کوچک,ترتیبات نهادی جامعه و ارزش های فرهنگی مشوق یا نکوهنده اعتماد برداشته می شود و پس از آن نوعی مکانیسم خود جوش به کار می افتد که اعتماد ورزان را به اعتماد ورزی بیشتر و اعتماد ناورزان را به کم اعتمادی بیشترسوق می دهد. در غیاب این گونه ترتیبات کلی,مشارکت در گروههای کوچک,برعکس,به کوچک ماندن دامنه اعتماد می انجامد.
انتقاد دوم لوی این است که:تز پاتنام بیش از حد جامعه مدار است و لذا نقش دولت ها را در تشکیل ویا افزایش سرمایه اجتماعی نادیده می گیرد.مشابه همین ایراد از سوی اسکاچیل نیز مطرح شده است البته باید ذکر کردکه این انتقاد تلویحاٌ از روی پاتنام پذیرفته شده و لذا وی در یکی از آخرین نوشته های خود به نقش دولت و نهادهای سیاسی- در کنار فناوری,رهبران سیاسی و اخلاقی در ایجاد سرمایه اجتماعی اذعان میکند(کاظمی پور,31:1383)
در حقیقت اعتماد بزرگترین تسهیل گر کارایی سازمان است و حتی بهتر از اطلاعات است چرا که اطلاعات ممکن است زیاد باشند ولی غنای آن به اعتماد و میزان سرمایه اجتماعی بستگی دارد.اعتماد پدیده ای چند وجهی است و بیانگر تمایل به اثر پذیری از گروههای دیگر است که این تمایل به اطمینانی مربوز می شود که از چهار جنبه زیر به وجود می آید:
باور به قصد ونیت مثبت طرف مقابل از لحاظ عدالت و نبود تبعیض
]]>