دانلود مقاله تحقیق پایان نامه

بر اساس رفتار، محیط زیست

[do_widget id=kl-erq-2]

این مدلها میتوانند فرآیندهای پراکندگی را برای مسافتهای 5 تا 10 کیلومتر دورتر از چشمه، محاسبه کنند. با این حال مدلهای گوسی نمیتوانند شبیه سازی فرآیند های پراکندگی را برای مناطق پیچیده (دارای ناهمواری) انجام دهند.
نوع دوم: مدل های مسیر حرکت یا پف دو بعدی.
این مدل ها میتوانند سرعت های چندگانه باد و همچنین جهت های مختلف باد را برای بیش از یک نقطه قبول کنند. بدین ترتیب برآوردی واقعیتری از مسیر حرکت پولوم و الگوهای مختلف غلظت برای مسافت های بیش از 5 تا 10 کیلومتر را فراهم میآورند.
نوع سوم: مدلهای سه بعدی.
این مدلهای عددی از اندازه ی سرعت های چندگانه باد در هر دو جهت عمودی و افقی استفاده میکنند که شامل اثرات ناهمواریها و تاثیر متغیرهایی مانند زبری سطح، ته نشست و پایداری جوی میباشد. این مدلها همچنین از اطلاعاتی که در مورد ساختار دمایی جو نیز وجود دارد، استفاده میکنند و میتوانند در مطالعه انتقال ذرات معلق بلند برد و محاسبه ته نشست مواد پرتوزا پس از حادثه به صورت گسترده ای مورد استفاده قرار گیرند ]8[.
1-5- سمیت پرتویی
علمی که به بررسی عوارض فیزیکی و بیولوژیکی ناشی از ورود و نشست عناصر پرتوزا در بدن میپردازد، به نام سمشناسی پرتویی خوانده میشود. ولی در مفهوم وسیعتر واژه مزبور دربرگیرنده عملکرد و اثرات عناصر پرتوزا در محیط زیست نیز می باشد. اساساً، عوامل موثر در سمیت عناصر پرتوزا در بدن به شرح زیر است:
– خصوصیات شیمیایی عناصر پرتوزا، که در واقع همان خصوصیات شیمیایی عنصر مربوطه میباشد و ماهیت ترکیب حامل عنصر پرتوزا نیز عامل موثری در این رابطه است. این خصوصیات تعیین کننده عملکرد عنصر پرتوزا در بدن یا به عبارت دیگر رفتار آن در بدن می باشد که شامل موارد زیر می گردد:
* جذب عنصر پرتوزا از روده، ریه و یا سایر قسمت های ورودی به بدن
* راه و سرعت دفع از بدن
* انتقال و ابقا در قسمت های نشست در بدن
* گردش مجدد و انتقال به قسمت های ثانویه نشست
* سمیت شیمیایی عنصر
– مقدار پرتوزایی نشست کرده در بدن، که عامل اساسی در تعیین دز وارده به بدن می باشد.
– نوع پرتوهای ساطع شده از هستههای پرتوزا، که عامل اساسی در تعیین سمیت آنها در بدن میباشد. بر این اساس عناصر ساطع کننده پرتوهای دارای انتقال انرژی خطی (LET) بالا نظیر آلفا، دارای سمیت پرتوی بالاتری نسبت به عناصر پرتوزای ساطع کننده پرتوهای با LET پایین نظیر ایکس و گاما، میباشد.
– نیمه عمر فیزیکی عناصر پرتوزا، برای عناصر پرتوزای دارای نیمه عمر بیولوژیکی بالا، زیاد بودن نیمه عمر فیزیکی موجب افزایش نیمه عمر موثر و در نتیجه، باعث کندی کاهش پرتوزایی در بدن و بالا رفتن سمیت پرتوی خواهد شد.
– نیمه عمر بیولوژیکی عناصر پرتوزا، که بر اساس رفتار آن عنصر در بدن تعیین میگردد. برای مثال 99mTc دارای نیمه عمر بیولوژیکی چند روز، 131I نیمه عمر در حدود 138 روز و 239Pu نیمه عمر حدود 65000 روز میباشند. با توجه به نیمه عمر بیولوژیکی عنصر پرتوزا نیمه عمر دیگری استنتاج میشود که آن را نیمه عمر موثر مینامند که پارامتر کلی تعیین کننده سرعت کاهش پرتوزایی از بدن میباشد. برای مثال نیمه عمر موثر 3H (آب 3H دار) در بدن حدود 10 روز (با وجودی که نیمه عمر فیزیکی آن حدود 12 سال است) و نیمه عمر موثر 239PU به دلیل بالا بودن هر دو نیمه عمر فیزیکی و بیولوژیکی حدود 65000 روز می باشد.
– وجود یا عدم وجود عنصر خاص، برای مثال کمبود ید پایدار در بدن باعث افزایش جذب ید پرتوزا در غده تیروئید خواهد شد.
– سن و وضعیت فیزیکی شخص، که عامل مهم و موثر در رفتار عناصر پرتوزا در بدن از جمله جذب و نشست آنها در بدن میباشد.
– در برخی موارد، نظیر سرطانزائی، وجود یا عدم وجود عوامل کمککننده میتوانند باعث افزایش اثر پرتو یونساز گردند.
– وجود یا عدم وجود و مقدار سایر پرتوگیریها، اعم از خارجی یا داخلی.
– تندی دز پرتو
نتیجهی کلی که با توجه به اکثر موارد فوقالذکر به دست میآید این است که اثرات بیولوژیکی ناشی از یک دز جذبی معین، از یک پرتو معین در یک بافت معین، صرف نظر از این که کدام عنصر پرتوزا دز مزبور را به بافت میدهد، از نظر کمی یکسان میباشد. این اصل مربوط به رادیوتوکسیکولوژی، عمدتاً بر خلاف وضعیت در سمشناسی شیمیایی است که در آن اثرات یک عنصر معین ممکن است با آگاهی داشتن از اثرات سایر عناصر، حتی عناصر نزدیک به آن عنصر، قابل پیشبینی نباشد [6 و 9]. جدول (1-1) گونهای از طبقهبندی عناصر پرتوزا از نقطه نظر سمیت پرتوی را نشان میدهد.
جدول 1-1. طبقه بندی عناصر پرتوزا از نظر سمیت پرتویی ]6[
گروه با سمیت بالا
گروه با سمیت متوسط بالا
]]>