دانلود مقاله تحقیق پایان نامه

دانلود پایان نامه سازمان تجارت جهانی، نمایندگان دولت

[do_widget id=kl-erq-2]

میزان مشارکت سازمانهای غیردولتی<br />سال برگزاری
نام کنفرانس
حضور گسترده
2009
ژنو
حضور گسترده
2011
ژنو
حضور گسترده
2013
بالی اندونزی
همانطور که ملاحظه میشود نشست سیاتل به علت حضور گسترده و متنوع سازمانهای غیردولتی نقطهی عطفی در جلب حضور سازمانهای غیردولتی بود. شایان ذکر است که از مهمترین انواع سازمانهای غیردولتی شرکتکننده در این نشست سازمانهای زیست محیطی بودند. یکی دیگر از علل اهمیت کنفرانس سیاتل در خصوص مشارکت سازمانهای غیردولتی این بود که عدم تمایل تعدادی از اعضای سازمان تجارت جهانی که سابقا در تعامل با سازمانهای غیردولتی بیمیلی بسیاری از خود نشان داده بودند جای خود را به افزایش همکاری و به اشتراک گذاشتن اطلاعات میان آنها داد. این تمایل نه تنها در طول کنفرانس بلکه در طول فرایند آمادهسازی برای کنفرانس نیز مشاهده میشد. علاوه بر آن تحول مرکز توجه سازمانهای غیردولتی از روی موضوعات شکلی مانند لزوم شفافیت اطلاعات به دستور کار ماهوی سازمان، نقطهی بارز این کنفرانس به شمار میرود.
امروزه به طور کلی سازمان تجارت جهانی برای تنظیم سیاستهای مربوط به توسعهی پایدار که در حقیقت جمع بین حمایت از محیط زیست و توسعهی اقتصادی است به سازمانهای غیردولتی مراجعه میکند. این مراجعه میتواند در قالب اعطای مقام مشورتی یا ناظر به این سازمانها در کنفرانسهای وزیران یا موارد خاص که از طرف سازمان تجارت جهانی برگزار میشود صورت گیرد.
2-2-در کنفرانسهای برگزار شده توسط سازمانهای غیردولتی
در مواردی، سازمانهای غیردولتی، خود برگزارکنندهی کنفرانس بینالمللی هستند. تشکیل این کنفرانسها توسط سازمانهای غیردولتی از این جهت که موجب زمینهسازی، ایجاد آمادگی، و تمایل برای ایجاد قواعد یا تغییر آن میشود، تاثیر غیرمستقیم در شکلگیری قواعد بینالمللی خواهد داشت. اما این نوع کنفرانسها به دلیل اینکه بدون حضور نمایندگان دولتها، تشکیل میشوند، اهمیت کمتری داشته و بیشتر جنبهی بسیج افکار عمومی و تاثیرگذاری بر مواضع دولتها دارند.
برخی از کنفرانسهای برگزار شده توسط خود سازمانهای غیردولتی کنفرانسهایی هستند که به نام جامعهی مدنی همزمان با یک کنفرانس جهانی ملل متحد در جایی که دسترسی مناسبی به آن کنفرانس جهانی وجود ندارد و یا سازمان غیردولتی تمایل دارد که خود نیز کنفرانسی جداگانه داشته باشد برگزار میگردند، به این موارد کنفرانسهای موازی میگویند ؛ یکی از مهمترین نمونههای این کنفرانسها کنفرانس جامعهی مدنی جهانی است که از سال 2000 به موازات و هماهنگ با کنفرانس جامعهی جهانی شورای حکام و وزرای محیط زیست توسط برنامهی ملل متحد برای محیط زیست سازماندهی و برگزار شد.
برخی دیگر از کنفرانسهای بینالمللی که توسط سازمانهای غیردولتی برگزار میگردند کاملا مستقل از برگزاری یا عدم برگزاری کنفرانسهای مشابه بینالدولی تشکیل میشوند. در این زمینه میتوان به کنفرانسهایکمیتهی بینالمللی حمایت از پرندگان اشاره کرد. این کمیته که یک سازمان بینالمللی غیردولتی است تاکنون کنفرانسهای بینالمللی مختلفی از جمله کنفرانس 1928 در جهت تشویق دولتها برای تنظیم کنوانسیونهایی در موضوعات حفاظت از پرندگان و جلوگیری از آلودگی نفتی آبهای قابل کشتیرانی برگزار کرده است و گرچه این کنفرانسها به علت عدم حضور نمایندگان دولتها اهمیت کمتری داشته ولیکن در سالهای 1950 و 1954 شاهد تنظیم کنوانسیونهای بینالمللی حفاظت از پرندگان و جلوگیری از آلودگی دریاها با مواد نفتی هستیم.
علاوه بر این موارد، سازمانهای غیردولتی دارای مقام مشورتی نزد اکوسوک، خود نیز یک کنفرانس سالانه دارند که مشارکتشان را در مذاکرات و تصمیمهای ملل متحد تسهیل میکند. این کنفرانس یک انجمن مستقل، غیرانتفاعی و بینالمللی است که در سال 1974 به عنوان مرکز ارتباط محیط زیستی به منظور تماس با گروههای مختلف در سطح جهان برای همکاری با برنامهی ملل متحد در مورد محیط زیست تاسیس شد. هدف غایی این سازمان عبارت است از تضمین اینکه صدای سازمانهای غیردولتی در عرصههای بینالمللی شنیده شود.
در نهایت میتوان گفت همانطور که در ابتدا اشاره شد تفاوت اساسی میان دو نوع مشارکت
سازمانهای غیردولتی در کنفرانسهای بینالمللی که در گفتار اول و دوم این مبحث بررسی شد، در نتیجهی کار و حاصل این دو نوع کنفرانس است. در مذاکرات مقدماتی و کنفرانس دیپلماتیک، این مشارکت در یک فرایند مشترک با دولتها و سازمانهای بینالدولی منجر به تنظیم یک معاهدهی بینالمللی میشود که سندی الزامآور است، در حالی که در کنفرانسهای گفتار اخیر، اسناد غیر
الزامآور همچون اعلامیه و برنامههای عمل شکل میگیرد. حقوق بینالملل از رهگذر این اسناد، با توسعهی نوعی «شبه حقوق» که خالی از هرگونه قدرت حقوقی واقعی است، گسترده شده است. این شبه حقوق که به طور معمول با اصطلاح حقوق نرم به آن اشاره میشود، در مقابل حقوق سخت که شامل مقررات معاهدهای و عرفی است قرار میگیرد. در این حقوق، تعهد سیاسی، جایگزین تعهد حقوقی شده است. از آنجا که حقوق نرم اغلب اعلامی است و الزام حقوقی ایجاد نمیکند، برای سازمانهای غیردولتی آسانتر است که به واسطهی آن مداخله و نفوذ نمایند. از این رو، مشارکت سازمانهای غیردولتی در کنفرانسهای مورد بحث، گسترده و زیاد است، مضافا آنکه به هر حال نوعی مشارکت در شکلگیری قواعد بینالمللی است؛ زیرا این اعلامیهها و اسناد غیرالزامی، میتوانند در آینده همچون یک اساس حقوقی برای قواعد حقوق سخت عمل کنند.
دست آخر باید متذکر شد که هر اندازه قانونگذار به ارزشها و ضرورتهای جامعهی بشری آگاهتر و پایبندتر باشد، قانونگذاری به نحو مطلوبتری صورت میگیرد و انطباق بیشتری با این ضرورتها خواهد یافت. با این وصف، با توجه به اینکه در حقوق بینالملل، کشورها هستند که صاحب اراده برای قانونگذاری بوده و در عینحال آنان را همیشه نمیتوان بیانگر افکار عمومی و ضرورتهای
بینالمللی دانست اقتضا دارد ملتها در قالب نمایندگان مردمیِ سازمان یافتهی خود یا همان
سازمانهای غیردولتی، صدایشان را به گوش جامعهی بینالملل برسانند و به این طریق زمینهی استقرار دموکراسی جهانی فراهم شود. امید آن میرود که جایگاه سازمانهای غیردولتی در تدوین و توسعهی حقوق بینالملل محیط زیست از سطح ناظر و یا صرف پیشنهادکنندهی پیشنویس اسناد بینالمللی فراتر رفته و به سطح شخصیتی که واجد امکان رای دهی است ارتقا یابد. گرچه در صورت چنین ارتقایی، به علت تعداد بسیار زیاد این سازمانها نباید انتظار داشت همهی سازمانهای غیردولتی مربوطه از این امکان برخوردار شوند.
گفتار سوم-ارائهی پیشنهاد در زمینهی مشارکت سازمانهای غیردولتی در توسعهی حقوق بینالملل محیط زیست
]]>