علمی

روانشناسی در مورد تعدیل سوگیری توجه در اضطراب اجتماعی

 

 

امیر، وبر، برد، بومیا و تیلور (۲۰۰۸) تاثیر و گسترش اجرای تک جلسه ای طرح فوق رو بر تکلیف سخنرانی[۱] سبک و سنگین کردن. افراد گروه اصلاح سوگیری توجه که در جهت توجه به چهره های خنثی آموزش دیده بودن در مقایسه با گروه کنترل، اضطراب کمتری در بین سخنرانی نشون دادن و ارزیابان کارکرد اون ها رو مثبت تر درجه بندی کردن. در تبیین یافته ها مطرح شد که اثرات اصلاح سوگیری توجه بر اضطراب به واسطه ارتقا توانمندی بازگیری توجه از نشونه های تهدید در موقعیت سخنرانی شکل گرفته.

اضطراب

در مطالعه ای دیگه، امیر و همکاران (۲۰۰۹) اثرات روش آموزش توجه (۸ جلسه آموزشی) رو بر علائم اضطراب اجتماعی در ۴۴ فرد گرفتار به ترس اجتماعی منتشر بررسی کردن. در برنامه اصلاح توجه، پروب در تموم تلاش ها جای تصویر چهره خنثی ارائه می شد و پس توجه به دور از تهدید جهت داده می شد و در گروه کنترل، پروب با زیادی برابر جانشین تصاویر چهره تهدیدآمیز و خنثی می شد. یافته های، افزایش بازگیری توجه از تهدید پشت آزمون گروه اصلاح توجه نسبت به پیش آزمون رو نشون دادن. هم از نظر متخصص بالینی و هم در اندازه های خودگزارشی هم علائم اضطراب اجتماعی کمتری در این گروه گزارش شد. پشت آزمون ۵۰ درصد شرکت کنندگان گروه اصلاح سوگیری و ۱۴ درصد شرکت کنندگان گروه کنترل ملاک های تشخیصی DSM-IV واسه مشکل ترس اجتماعی منتشر رو برآورد نکردن. کم شدن نشونه های در گروه اصلاح توجه، در پیگیری ۴ ماهه موندگاری داشت.

اشمیت، ریچی، بوکنر و تیمپانو (۲۰۰۹) در طرحی مشابه به این سوال پرداختن که آموزش بیماران با اضطراب اجتماعی منتشر درجهت درگیر نشدن با نشونه های اجتماعی منفی می تونه به بهتر شدن اضطراب اجتماعی منجر شه یا خیر. شرکت کنندگان پس از مصاحبه بالینی-تشخیصی و تکمیل امتحان های خودگزارشی، به تصادف در دو گروه آموزش توجه و کنترل قرار گرفتن. مرحله دخالت شامل ۸ جلسه ۱۵ دقیقه ای (به مدت ۲ هفته) بود و پس آزمون یه هفته بعد از جلسه آخر انجام شد. در گروه آموزش، پروب در کل ۱۶۰ تلاش، در ۸۰ درصد موارد جانشین چهره خنثی شد ولی در گروه کنترل احتمال جایگزینی پروب به جای چهره خنثی و انزجاری مساوی بود. همون طور که پیش بینی می شد، بیماران گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، کاهش بیشتری در اضطراب اجتماعی و اضطراب خصلتی نشون دادن. در آخر ۷۲ درصد بیماران گروه آزمایش و ۱۱ درصد بیماران گروه کنترل، ملاک های مشکل اضطراب اجتماعی منتشر رو نداشتن. پس از ۴ ماه پیگیری، بیماران گروه آزمایش، بهبودی بالینی خود رو حفظ کرده بودن.

کاستر، بائرت، بوک استال و رات (۲۰۱۰) در بررسی اثرات کاهش سوگیری توجه بر مراحل پردازش اولیه و بعدی تهدید این یافته رو گزارش کردن که کاهش سوگیری توجه در مرحله اولیه پردازش اطلاعات، با ارائه ۳۰ هزارم ثانیه و ۱۰۰ هزارم ثانیه محرک موثر نیس و این تاثیر در مراحل بعدی رخ می دهد.

با اینکه بیشتر تحقیقات آزمایشگاهی نشون دادن که اصلاح سوگیری توجه به اطلاعات منفی موجب تخفیف عکس العمل اضطرابی به استرسورهای طرح ریزی شده آزمایشگاهی می شه، سی[۲]، مک لئود و بریدل[۳] (۲۰۰۹) سهم اصلاح سوگیری توجه رو در آسیب پذیری نسبت به استرسورها در زندگی واقعی بررسی کردن. یافته ها نشون داد روش های اصلاح سوگیری توجه در القای دوری توجه از اطلاعات منفی موثره. هم اینکه، این آموزش اضطراب صفت رو کاهش و اضطراب حالت رو در جواب به اتفاق استرس زای محیط واقعی تخفیف می دهد.

استرس

 

۲-۲-۳-۲- کاهش سوگیری تفسیر در اضطراب اجتماعی

به خاطر بررسی نقش علی سوگیری تفسیر در اضطراب، می باید سوگیری تفسیر مورد دخالت آزمایشی قرار گیرد. مطالعاتی که اصلاح سوگیری تفسیر رو هدف قرار داده ان، نقش علی سوگیری تفسیر بر اضطراب رو اثبات کرده ان (سالمینک، ۲۰۰۷). در ادامه به تحقیقات کلیدی انجام شده در این بخش پرداخته می شه.

اولین بار متیوز و مکینتاش (۲۰۰۰) هم جهت با بررسی نقش علی سوگیری تفسیر در اضطراب، طرحی آزمایشی اجرا کردن. در قدم اول، از آدمایی که نمرات متوسطی در اضطراب صفت داشتن دعوت شد تا در تحقیق یاد شده شرکت کنن. دلیل انتخاب این افراد اطمینان پیدا کردن از این بود که سوگیری های قبلی قابل توجه نباشه. شرکت کنندگان با بهره گرفتن از راه کاهش سوگیری شناختی-مؤلفه تفسیر، آموزش دیدن تا اطلاعات مبهم رو به صورت مثبت یا منفی تفسیر کنن و بعد تاثیر اون بر اضطراب مورد مشاهده قرار گرفت. اینطوری که شرکت کنندگان ۱۰۴ سناریوی کوتاه رو خوندن که ماهیتی مبهم داشت و به احتمال مساوی می تونست پایانی مثبت یا منفی داشته باشه. هر سناریو به یه کلمه ناقص ختم می شد که آزمودنی ها باید اون رو تکمیل می کردن. تکمیل کلمه ناقص، ابهام داستان رو با معنا بخشیدن به اون در جهت مثبت (آموزش سوگیری مثبت) و یا در جهت منفی (آموزش سوگیری منفی) حل می کرد. فرض بر این بود که تفسیر اطلاعات مبهم در جهت خاص و به صورت تکراری، کاهش تفسیرها رو باعث می شه. یافته ها نشون داد شرکت کنندگانی که تحت آموزش مثبت قرار گرفته بودن نسبت به گروه آموزش منفی، در حل کلمات ناقص مثبت سرعت بیشتری داشتن و بیشتر تفسیرهای مثبت رو اتخاذ می کردن. نکته مهم تر اینکه کاهش سوگیری تفسیر به تغییر در اضطراب هم منجر شد. یعنی شرکت کنندگان گروه آموزش منفی، اضطراب بیشتری داشتن در حالی که اضطراب در گروه آموزش مثبت کاهش پیدا کرده بود. این یافته از این فرضیه که سوگیری تفسیر مربوط به اطلاعات مبهم به طور علی در اضطراب نقش داره، پشتیبانی می کنه.

ویلسون[۴]، مک لئود، متیوز و راترفورد (۲۰۰۶) هم به این نتیجه رسیدن که آزمودنی هایی که تحت آموزش سوگیری مثبت قرار می گیرند نسبت به اون هایی که تحت آموزش سوگیری تفسیر منفی قرار دارن، در جواب به ویدئوهای استرس آور، اضطراب کمتری رو تجربه می کنن. این یافته تاثیر کاهش تفسیر بر عکس العمل اضطرابی رو تایید کرد.

در مورد برنامه کاهش سوگیری تفسیر، متیوز، ریجوی[۵]، کوک[۶] و یند[۷] (۲۰۰۷) گزارش کردن که با اجرای چهار جلسه برنامه کاهش سوگیری در مورد افراد با اضطراب خصیصه ای بالا، تفسیرهای گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل پشت آزمون مثبت تر و کمتر منفی به دست آمده. علاوه بر این، اضطراب خصیصه ای افراد گروه آزمایش پشت آزمون نسبت به پیش آزمون کاهش معناداری رو نشون داد.

 

سالمینک، ون دن هوت[۸] و کینت[۹] (۲۰۰۹) هم با القای سوگیری تفسیر مثبت و منفی در افراد گرفتار به اضطراب صفت بالا نشون دادن که پس از آموزش، آزمودنی های گروه آموزش مثبت در مقایسه با گروه آموزش منفی، اضطراب صفت و حالت کمتری داشتن. هم اینکه آزمودنی های گروه آموزش مثبت در اندازه آسیب شناسی عمومی نمرات کمتری به دست آوردن.

با تایید اثرات القای آزمایشی سوگیری تفسیر و کاهش اون، کاهش سوگیری تفسیر در مشکل اضطراب اجتماعی مورد توجه قرار گرفت.

مورفی، هیرچ، متیوز، اسمیت و کلارک (۲۰۰۷) مطالعه خود رو به خاطر جواب به این سوال شکل داده ان که آموزش سوگیری تفسیر مثبت تو یه جلسه می تونه به تفسیرهای مثبت بیشتر و تفسیرهای منفی کمتر از رویدادهای اجتماعی در گروهی از دانشجویان گرفتار به اضطراب اجتماعی منجر شه یا خیر. گروه آموزش مثبت به ۹۵ سناریوی کوتاه گوش کردن که می تونست از نظر اجتماعی به صورت تهدیدآمیز تفسیر شه اما در آخر به صورت مثبت پایان می یافت. گروه کنترل به همون سناریوها گوش دادن فرقش اینه که سناریوها با جهت گیری خاصی پایان پیدا نمی کردن. بعد از آموزش، با بهره گرفتن از آزمون بازشناسی به تغییرات حاصل در سوگیری تفسیر پرداخته شد. یافته ها نشون داد که آزمودنی های گرفتار به اضطراب اجتماعی که تحت آموزش تفسیر مثبت قرار داشتن در مقایسه با گروه کنترل، تفسیرهای مثبت بیشتر و تفسیرهای منفی کمتری نسبت به سناریوهای اجتماعی مبهم جدید اتخاذ می کنن. هم اینکه آزمودنی ها پیش بینی کردن که در موقعیت های اجتماعی آینده هم اضطراب کمتری دارن.

دانشجو

برد و امیر (۲۰۰۸) با هدف کاهش سوگیری تفسیر در اضطراب اجتماعی و امتحان تاثیر این کاهش بر علائم اضطراب اجتماعی، پارادایم رابطه کلمه-جمله[۱۰] رو به عنوان روش امتحان و کاهش سوگیری تفسیر در نمونه ای از دانشجویان گرفتار به اضطراب اجتماعی استفاده کردن. آزمودنی هایی که برنامه کاهش تفسیر رو در هشت جلسه و درزمان چهار هفته کامل کرده بودن، کاهش تفسیرهای تهدیدآمیز و افزایش تفسیرهای مثبت رو نشون دادن که این تغییر به محرک های جدید هم توسعه یافته بود. هم اینکه گزارش شد که برنامه کاهش تفسیر باعث کاهش نشونه های اضطراب اجتماعی پشت آزمون نسبت به پیش آزمون شده. این اولین پژوهشیه که گزارش کرده القای تفسیرهای مثبت نه فقط در کاهش تفسیرهای منفی موثره بلکه به طور خاص، نشونه های اضطراب اجتماعی رو هم کاهش می دهد.

مبینی (۲۰۱۰؛ به نقل از خلیلی طرقبه، ۱۳۹۱) با بهره گرفتن از روشی مشابه روش متیوز و مکینتاش (۲۰۰۰) هم به این نتیجه رسید که آزمودنی های گروه آموزش تفسیر مثبت در مقایسه با گروه کنترل، تفسیرهای منفی کمتر و تفسیرهای مثبت بیشتری در موقعیت های اجتماعی مبهم جدید اتخاذ کردن اما برخلاف تحقیق برد و امیر (۲۰۰۸) کاهش در علائم اضطراب اجتماعی مشاهده نشد.

ترنر[۱۱] و همکاران (۲۰۱۱) تاثیر برنامه کاهش تفسیر رو به نمونه ای از بیماران اضطراب اجتماعی با تشخیص سایکوز گسترش دادن و گزارش کردن که با اینکه در نمونه هشت نفره تحقیق، سه نفر افزایش تفسیرهای مثبت رو نشون دادن اما همه بیماران خلق مثبت بالاتری نسبت به پیش آزمون داشتن.

خلیلی طرقبه (۱۳۹۱) اولین بار تاثیر برنامه کاهش سوگیری تفسیر رو در مطالعه ای بین فرهنگی مورد امتحان قرار داده. طرح آزمایشی ایشون برمبنای روش متیوز و مکینتاش (۲۰۰۰) در چهار جلسه روی افراد با اضطراب اجتماعی اجرا شد. یافته های کاهش با معنی تفسیرهای منفی و افزایش با معنی تفسیرهای مثبت رو در گروه کاهش در مقایسه با گروه کنترل در برابر سناریوهای مبهم نشون داد. علاوه بر این کاهش با معنی دوری و پریشونی هیجانی گزارش شد. یافته ها در پیگیری ۴۵ روزه پایدار بود.

[۱] Speech Task

[۲] See

[۳] Bridle

 

[۴] Wilson

[۵] Ridgeway

[۶] Cook

[۷] Yiend

[۸] Van den Hout

[۹] Kindt

[۱۰] Word-Sentence Association Paradigm (WSAP)

[۱۱] Turner