دانلود مقاله تحقیق پایان نامه

مقاله درمورد تمرین استقامتی، فعالیت ورزشی

2-2-15-3-مشخصات ورزش در حوزه شدت متوسط: [do_widget id=kl-erq-2]
دامنه شدت متوسط همه ی مقدار کار که بدون القای اسیدوز لاکتات پایدار است را شامل می شود. به عنوان مثال فعالیت زیر آستانه لاکتات. در این حوزه تجمع لاکتات وجود ندارد و VO2را افزایش میدهد. سپس در سطحی از مقدار زیر بیشینه تمام می شود.
همانطور که گفته شد ویژگی هایی از پویایی جذب اکسیژن (VO2) با شدتهای مختلف ورزشی متفاوت است. هنگامی که ورزش در میزان کار پایین تر از آستانه لاکتات(LT) اجرا می شود VO2 به صورت نمایی افزایش میابد تا به حالت پایدار برسد.برخی از عوامل از جمله تربیت بدنی ، سن و شرایط پاتولوژیک می تواند پاسخ های پویایی VO2 را در شروع ورزش تغییر دهد. هنگامی که ورزش بالاتراز (LT) انجام می شود پاسخ های پویایی VO2 پیچیده تر میشود. جزء آهسته تأخیر میابد که از VO2 حالت پایدار یا رسیدن VO2 به سطح حداکثر حاصل می شود که بستگی به شدت ورزش دارد(70).
شکل3: سه مرحله ظهور پویایی جذب اکسیژن در پاسخ به تغییردرشدت ورزش، درچهارحوزه ورزش با شدتهای مختلف است.
جذب اکسیژن ورزشی در یک عملکرد خطی از تمرین متوسط به سطح حداکثر افزایش میابد. افزایش VO2 به طور سریع در یک روش تک نمایی با t تقریبا 45 ثانیه و سپس در حدود 3 دقیقه به حالت پایدار میرسد(گیسر و پول1996).
ویپ و همکاران (1982)ویژگی های پاسخ VO2 را در طول ورزش با شدت متوسط ارزیابی کردند. ویژگی های مربوط به پاسخ پویا برای شرایط پایه و خطی (استراحت وحرکت بدون بار) متفاوت بود. ازانتقال استراحت به فعالیت شروع ناگهانی پاسخ فاز I به افزایش 39%VO2 و به دنبال آن پاسخ نمایی 19 ثانیه بعد از آغاز ورزش را در بر می گیرد. برای ورزش با پایه ای از حرکت بدون بار فاز اولیه نمایان می شود که بعد از آن با یک افزایش نمایی دنبال می شود. اگر چه پاسخ این فازدر ورزش نسبت به استراحت به آرامی افزایش دارد و تنها 19% افزایش VO2 را به خود اختصاص می دهد که مشابه طول مدت فاز اولیه است(37).
در طول ورزش با شدت متوسط (زیر آستانه لاکتات ،LT) به دنبال فاز کاردیودینامیک (فازI) تقریباً یک افزایش نمایی (فازII) برای رسیدن به حالت پایدار جدید (فازIII) در 2-3 دقیقه ایجاد میشود(32). در واقع فاز دوم سریعتر پویایی VO2 به دنبال RST به طور معنی داری با پویایی هموگلوبین همبستگی دارد . نشان داده شده است که پویایی VO2 با تمرین توسط افزایش استخراج کسری از اکسیژن عضله بهبود میابد(26). استفون وهمکاران نشان دادند تنها با 6 جلسه RST باعث کاهش 20-25% در هر دو فاکتور VO2 و جزء آهسته VO2 می شود در حالی که پویایی VO2 به وسیله شش جلسه کار ET تغییری نداشت (26). شروع ورزش باعث افزایش گردش ATP در میوسیتها میشود . به طور موقت بخش عمده ای از این انرژی اضافی از طریق تخریب فسفوکراتین عضلانی و گلیکوژن غیر هوازی و همچنین کسر اکسیژن بدست می آید(26). به طور همزمان جذب اکسیژن به صورت نمایی افزایش میابد به طوری که فسفوریلاسیون اکسیداتیو به تدریجی سهم بیشتری از سنتز دوباره ATP را به عنوان تولیدات ورزش ایجاد میکند. افزایش دامنه جزء آهسته در VO2 با سقوط غلظت کراتین فسفات و بکارگیری گلیکوژن بیشتری همراه است. بنابراین تعدیل و پویایی VO2 در طول فعالیت ورزشی به روند خستگی عضلانی مربوط است.
پس فعالیتهایی که باعث شتاب فاز دوم VO2 می شود یا باعث کاهش دامنه جزء آهسته می شود در حال تئوری به افزایش تحمل ورزش مربوط می شود(26).
داسین و همکاران نشان دادند که تمرین اینتروال در مقایسه با تمرین استقامتی ممکن است تأثیر بیشتری بر شتاب فاز دوم پویایی جذب اکسیژن داشته باشد(38).
این نتایج با تحقیق برگر وهمکاران که گزارش کردند 6 هفته HIT و 4-3 هفته ET در بالا بردن سرعت پویایی VO2 و کاهش دامنه جزء آهسته تأثیر دارد ، موافق بود(17).
2-2-15-4- پاسخ پویایی VO2 در ورزش سنگین :
دامنه شدت سنگین همه ی میزان کار بالاتر از آستانه لاکتات اما پایین تر از قدرت بحرانی (CP) را شامل میشود(37). در طول ورزش سنگین لاکتات در خون تجمع میابد. مرز فوقانی در ورزش سنگین بالاتر از میزان کار است که لاکتات خون می تواند تثبیت شود اگر چه در یک سطح بالا انجام می شود(پول، وارد، گاردنرو ویپ1988)(37).
در طی ورزشهای سنگین بالاتر از آستانه لاکتات پویایی VO2 پیچیده تر است و پیشنهاد شده است که تقریبا به شدت ورزش در قدرت بحرانی (CP) بستگی زیادی دارد(32).
فاز آهسته از پاسخ پویایی VO2 در ورزش با شدت سنگین در نتیجه یک تأخیر در حالت پایدار است که اشاره به جزء آهسته VO2 دارد(37). بنابراین حدود 110-80 ثانیه بعد از شروع ورزش ، جزء آهسته VO2 با افزایش سریع اولیه در شروع ورزش همراه است(37).
در این شدت ورزش به نظر می رسد در اوایل ورزش (10-3 دقیقه) به سرعت توسعه یابد. در نتیجه هزینه مصرف اکسیژن به ازای هر واحد افزایش کار و بهروری در کار به عنوان یک تابع از زمان کاهش میابد(پول وگیسر).
بارستو (1994) پویایی VO2 را در چندین انتقال از دوچرخه بدون بار در ورزش سنگین ارزیابی کرد و نشان داد زمان ثابت با شدت ورزش افزایش میابد ، به هر حال سرعت ثابت زمانی در سرتاسر شدت ورزشی ثابت بود(37). در طول ورزش بالاتر از آستانه لاکتات یک افزایش تأخیر در VO2 است که سرعت نسبتاً آهسته بعد از پاسخ فاز II پدیدار می شود. البته عوامل فیزیولوژیکی فاز دوم پویایی جذب اکسیژن در طول ورزش هنوز جای بحث دارد(66).
مورسی و همکاران (1982) پویایی پاسخ VO2 را در حالت انتقال از استراحت یا ورزش قبلی با افزایش در میزان کار بررسی کردند و نشان دادند MRT و T در انتقال از ورزش قبلی نسبت به انتقال از استراحت طولانیتر است.
این مطالعه نشان داد هنگامی که یک افزایش در میزان کار ورزش قبلی است پویایی VO2 با تأخیر همراه است(37). اما هنوز اختلاف بر سر این موضوع وجود دارد که آیا زمان ثابت برای جزء اصلی (TP) در ورزش با شدت بالا در مقایسه با ورزش زیر آستانه لاکتات آهسته تر است یا بدون تغییر می باشد. ارزیابی دقیق TP اهمیت زیادی در درک کنترل پاسخ پویایی VO2 دارد. یک جزء آهسته تر در ورزش سنگین به علت کاهش اکسیژن در دسترس تعبیر شده است(32). در مقابل یک TP ثابت حمایتی از مفهوم اکسیژن تحویلی است که در طول ورزش سنگین محدود نیست و این که پویایی عضله توسط فرآیندهای داخل سلولی کنترل میشود.
تا به امروز تحقیقات در این زمینه تقریبا روی دوچرخه ارگومتر متمرکز شده است که تحقیقات اخیر آزمایشگاهی نشان داده شده است که TP در ورزش سنگین نسبت به دویدن روی تردمیل در شدت متوسط آهسته تر است .اگر چه هنوز تفاوت آماری معنی داری در دسترس نیست. بر اساس مطالعات قبلی در طول ورزش زیر شدت آستانه لاکتات نسبت به شدت بالاتر از آستانه لاکتات TP کوتاه تر است و همچنین نشان داده اند که جزء اصلی در سرتاسر طیف وسیعی از شدتهای ورزشی ثابت بود و دامنه جزئ آهسته در شدت ورزش بالاتر از LT افزایش میابد(32).
پیشنهاد شده است که زمان ثابت برای VO2ریوی در فاز دوم به طور نزدیک منعکس کننده ثابت زمانی اکسیژن مورد استفاده عضلات در حال فعالیت می باشد. همچنین پیشنهاد شده است که این پویایی در طول ورزش متوسط عمدتاً توسط فرآیندهای آنزیمی که نتیجه یک اینرسی متابولیکی نسبت به انرژی مورد نیاز ورزش در حالت پایدار مشخص می شود(66). با این حال تحویل اکسیژن به میتوکندری عضلات ممکن است یک عامل مهم تعیین کننده از ثابت زمانی فاز دوم در طول ورزش سنگین باشد(66).
گریبنو وهمکاران یک کاهش قابل توجهی در ثابت زمانی پاسخ VO2 در دو مرحله ورزش سنگین که با شش دقیقه استراحت از هم مجزا می شد مشاهده کردند(46).
مک دونالد وهمکاران سرعت خالص پویایی VO2 [اندازه گیری کاهش متوسط زمان پاسخ (MRT)] هنگام ورزش سنگین قبلی را نشان دادند و گزارش کردند ورزش سنگین قبلی باعث افزایش تحویل اکسیژن در ورزش سنگین بعدی می شود و در نتیجه آن باعث افزایش سرعت پویایی VO2 می شود. همچنین این پژوهشگران گزارش کردند جزئ آهسته VO2 با ورزش سنگین قبلی کاهش یافته است. مهمترین اثر ورزش سنگین قبلی کاهش معنی دار دامنه جزئ آهسته VO2 است(69).
]]>