دانلود مقاله تحقیق پایان نامه

مقیاس بهزیستی روانشناختی، بهزیستی روانشناختی

[do_widget id=kl-erq-2]

236/0-
485/1-
149/0
همان گونه که در جدول فوق مشاهده میشود ضریب همبستگی چندگانه (R) بین مولفههای بهزیستی روانشناختی و نگرانی تصویر بدنی برابر با 839/0 میباشد و مقدار ضریب تعیین برابر با 705/0 میباشد. بدین معنا که بهزیستی روانشناختی و نگرانی تصویر بدنی قادرند 705 درصد از تغییرات مربوط جراحی پلاستیک را پیش بینی نمایند که این مقدار با توجه به اینکه مقدار F (365/5) در سطح 000/0P< معنی دار میباشد، نشان دهنده این است که بهزیستی روانشناختی و نگرانی تصویر بدنی قادرند که عمل جراحی پلاستیک را پیش بینی نمایند. همچنین با توجه به مقدار بتا (Beta) میتوان نتیجه گرفت که مولفههای پذیرش خود، زندگی هدفمند و ارزشیابی تناسب اندام متغیرهای پیش بینی کننده قویتری برای بهزیستی روانشناختی و نگرانی تصویر بدنی میباشند.
فصل پنجم: بحث و نتیجه گیری
در این فصل ابتدا خلاصهای از پژوهش ارائه میشود و سپس نتایج به دست آمده در فصل چهارم مورد بحث قرار خواهد گرفت و پس از آن پیشنهادها جهت انجام تحقیقات بعدی ذکر خواهد شد.
5-1 بحث
تحقیق نیز با هدف مقایسهی دو مؤلفهی بهزیستی روانشناختی و نگرانی تصویر بدنی قبل و بعد از جراحی پلاستیک و اینکه جراحی پلاستیک موجب افزایش بهزیستی روانشناختی میشود مورد بررسی قرار میگیرد. همچنین قصد دارد تا میزان استفاده از جراحی پلاستیک در افزایش بهزیستی روانشناختی و میزان استفاده از جراحی پلاستیک در کاهش نگرانی تصویر بدنی و میزان استفاده از جراحی پلاستیک در بهبود مؤلفههای بهزیستی روانشناختی و نگرانی تصویر بدنی را مورد بررسی قرار دهد.
با توجه به موضوع پژوهش، روش تحقیق از نوع علیّ _ مقایسهای میباشد. جامعه آماری را کلیه زنان متقاضی جراحی پلاستیک را تشکیل میدهد که 40 زن مراجعه کننده به جراح پلاستیک به عنوان نمونه آماری از طریق نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. در این پژوهش از مقیاس بهزیستی روانشناختی ریف که در سال 1989 توسط کارول ریف و پرسشنامه چند بعدی روابط بدن – خود که به وسیله کش و همکاران در سال (1986 و 1987) برای ارزیابی تصویر ذهنی از جسم ساخته شده و فرم نهایی آن در سال 1997 آماده شده است بر روی آنها اجرا گردید.
نتایج حاصل از این پژوهش نشان میدهد که جراحی پلاستیک موجب افزایش بهزیستی روانشناختی میشود. همچنین جراحی پلاستیک موجب کاهش نگرانی تصویر بدنی میشود. عمل جراحی پلاستیک موجب بهبود مؤلفه های بهزیستی روانشناختی و نگرانی تصویر بدنی شده است.
5-2 نتیجه گیری
فرضیه اول: جراحی پلاستیک موجب افزایش بهزیستی روانشناختی می شود.
بر اساس اطلاعات جدولهای 4-6 و 4-7 رابطه معنیداری بین جراحی پلاستیک موجب افزایش بهزیستی روانشناختی وجود دارد. همچنین در جدول 4-7 تفاوت معنی داری بین بهزیستی روانشناختی پیش از عمل جراحی و پس از عمل جراحی مشاهده شد.
نتایج پژوهش حاضر با پژوهش کلپ (2009)، سارور (2005)، پاشا، نادری و اکبری(1389) همسو می باشد.
یافته ها بیانگر این مطلب است افراد با انجام عمل جراحی پلاستیک باعث افزایش بهزیستی روانشناختی در آنها میشود. در ظاهر این طور به نظر می رسد که رابطهای میان جراحی و روانشناسی وجود نداشته باشد، اما تغییرات چشمگیری که در کنش و شخصیت شخصی که عیبی از صورتش برداشته میشود این مسأله را در ذهن روانشناسان و جراحان پلاستیک به وجود آورد که جراحی پلاستیک تأثیر به سزا و ماندگاری در جنبههای مختلف شخصیت انسان میگذارد.
شواهد حاکی از آن است که تغییر تصویر ذهنی در بسیاری از موارد، شخصیت کاملاٌ جدیدی میآفریند. اغلب چاقوی جراحی در دست فرد جراح عصای جادویی بود که نه تنها قیافهی بیمار را تغییر میداد، بلکه زندگی او را هم متحول کرد. جراحی زیبایی ممکن است فایدههای بسیاری داشته باشد که بارزترین آن بهتر کردن فیزیکی است که ایرادی دارد، ولی ظاهر فیزیکی ما عمیقاٌ از افکا درونی، احساسات، فهم، اهداف و تمایلات ما سرچشمه میگیرد. در زندگی روزمرهی ما از محل کار تا فعالیتهای اجتماعی دیگر، ما مایلیم بدنمان زیبا به نظر بیاید نه تنها از نظر حفظ سلامتی بلکه به لحاظ ظاهری نیز زیبا به نظر بیاید.
نیازهای بنیادی روانشناختی و عدم ارضای آنها، میتواند نقش بسزایی در تقاضای جراحی زیبایی بدون علت پزشکی داشته باشد. از آنجا که ارضای نیازها شرایط لازم را برای رشد و بالندگی، انسجام یافتگی و بهزیستی روانشناختی شخص فراهم می کنند (رایان و دسی، 2000) و زیربنای گستره وسیعی از رفتارهای ما را تبیین می کنند، مفهوم جالب و جذابی در روانشناسی است.
فرضیه دوم: جراحی پلاستیک موجب کاهش نگرانی تصویر بدنی می شود.
بر اساس اطلاعات جدول 4-8 رابطه معنیداری بین جراحی پلاستیک و نگرانی تصویر بدنی وجود دارد. همچنین در جدول 4-9 تفاوت معناداری بین نگرانی تصویر بدنی پیش از عمل جراحی و پس از عمل جراحی مشاهده شد.
نتایج پژوهش حاضر با پژوهش فردریک (2007)، ریمانسکی و کاش(1995)، کافری و تامپسون (2004)، سارور، وادن، پرتشوک و ویتاکر (1998) ، همسو میباشد.
یافتهها بیانگر این مطلب است کسانی که سالهاست با ظاهرشان احساس راحتی نمیکنند، به دنبال این هستند که ظاهرشان را تازه سازند و خودشان را دوباره بسازند و کار جراحان نه تنها ساختهی نتایج خوشایند زیبایی شناختی است بلکه به وجود آوردن نتایجی است که باعث شود بیمار از لحاظ شخصیتی و فکری برجسته و تک به نظر بیاید. اما شخصیت بسیاری از کسانی که پس از عمل جراحی صورتهای تازهای پیدا کردهاند تغییر نکرده است.
فرضیه س وم: عمل جراحی پلاستیک موجب بهبود مؤلفههای بهزیستی روانشناختی و نگرانی تصویر بدنی شده است.
]]>