دانلود مقاله تحقیق پایان نامه

پایان نامه ارشد درباره انتخابی، اطمینان

شکل 3-4- منطقهی مورد آزمایش (عکس اصلی).
گیاهان به طوری انتخاب شدند که از نظر طولی تقریباً یکسان و به طول تقریبی 35 تا 40 سانتیمتر بودند و همهی آنها در مرحلهی رشدی یکسانی قرار داشتند (شکل 3-5).

شکل 3-5- بوتههای انتخابی در آزمایش (عکس اصلی).
برای اطمینان از عدم آلودگی بوتهها از هر بوته به صورت تصادفی یک قطعهی 4 سانتیمتری جدا شد. قطعات زیر بینوکولار مورد بررسی قرار گرفتند. همچنین برای اطمینان بیشتر گیاهان با سم نئورون با غلظت یک در هزار سمپاشی شدند (شکل 3-6).

شکل 3-6- سمپاشی بوتهها با سم نئورون (عکس اصلی). [do_widget id=kl-erq-2]
دورهی کارنس این سم دو هفته است، بنابراین پس از دو هفته آزمایشات مربوط به رهاسازی انجام شد. از 20 گیاه مورد استفاده در این آزمایش، ده بوته به عنوان تیمار و ده بوته به عنوان شاهد انتخاب شدند. برای ایجاد محیط ایزوله از قفسههایی به ابعاد 70×50×50 سانتیمتر استفاده شد. پوشش این قفسهها توری پارچهای با مش کمتر از 200 میکرومتر بود (شکل 3-7).

شکل 3-7- ایجاد محیط ایزوله برای بوتهها (عکس اصلی).
ابتدا برای رهاسازی و آلوده کردن ده بوتهی تیمار، گالهایی از روی بوتههای منبع آلودگی واقع در منطقهی باجگاه که در سال قبل نیز آلودگی را نشان داده بودند و تعداد کنه بر روی آنها بالا بود، جداسازی شد (شکل 3-8) و زیر بینوکولار مورد بررسی قرار گرفت.

شکل 3-8- قطعات جداسازی شده از هر بوتهی تیمار (عکس اصلی).
برای اینکه تعداد مساوی کنه بر روی هر بوته رهاسازی شود، تعداد کنههای درون هر گال شمارش شد. برای شمارش تعداد کنهها از روش مشاهدهی مستقیم استفاده شد. به دلیل اینکه خسارت این کنه بیشتر روی قسمت انتهایی بوته مشاهده میشود، گالها توسط نخ به قسمت انتهایی بوته متصل شدند (شکل 3-9).

شکل 3-9- اتصال گالهای آلوده به کنه به گیاهان تیمار (عکس اصلی).
سعی بر این بود که از گالهایی با قطر کمتر استفاده شود تا بر روی هر بوته تعداد سه عدد گال در نقاط مختلف آن قرار گیرد، تا بدین ترتیب احتمال پراکنش کنه بر روی بوته افزایش یابد. رهاسازی در فواصل یک هفتهای انجام شد. در رهاسازی اول 50 کنه روی هر بوته رهاسازی شد. در رهاسازی دوم قسمتهای برگی گیاه حاوی 100 کنه که هنوز به گال تبدیل نشده بودند، انتخاب شدند تا حرکت کنه از روی قسمت آلوده به گیاه سالم تسهیل یابد. در رهاسازی به دلیل اینکه بوتههای آلوده خیلی زود خشک نشود، قطعات جدا شده از بوتههای آلوده در لولههای اپندرف 5 میلیمتری حاوی آب قرار داده شد. سپس با چسب کاغذی به بوتههای تیمار متصل گردید. در این مرحله 300 کنه رهاسازی شد. رهاسازی اول و دوم صبح زود و رهاسازی سوم نزدیک به ظهر انجام شد. رهاسازی چهارم و پنجم نیز با تراکم 300 کنه انجام شد. رهاسازی ششم با تراکم 400 کنه به ازای هر بوته انجام شد. رهاسازی هفتم و هشتم نیز به همین ترتیب صورت گرفت ولی تراکم کنهها 500 عدد بود و از ظروف محتوی آب بزرگتری برای ماندگاری بیشتر قطعات آلوده استفاده شد. پس از هر رهاسازی، دو قطعهی 4 سانتیمتری از هر بوته جدا شد (شکل 3-10) و زیر بینوکولار مورد بررسی قرار گرفت.

شکل 3-10- قطعات جدا شده از بوتههای تیمار (عکس اصلی).

فصل چهارم

4- نتایج و بحث
4-1-1- فون کنههای Eriophyoidea

]]>