دانلود مقاله تحقیق پایان نامه

پایان نامه مطالعه، مشاهده

اثر مدت زمان شیرخوارگی (48 و 87 روزگی) بر روی بره های نر و ماده عربی که تا سنین 120 و 180 روزگی پروار شدند مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج این آزمایش نشان داد که بین ضریب تبدیل غذایی دو گروه شیرگیری در بره های نر و ماده اختلاف معنی داری وجود نداشت (05/0 P>)، (48).
نتایج حاصل از آزمایشی که بر روی بره های لری انجام شد (44) نشان داد که بهترین ضریب تبدیل غذایی به میزان 7/5 در سن از شیر گیری 60 روزگی با طول مدت پروار 90 روز و بدترین ضریب تبدیل غذایی در سن ازشیرگیری 120 روزگی به میزان 18/8 مشاهده شد.
در آزمایشی که طالبی(20) بر روی سنین مختلف از شیرگیری(60، 90 و120 روزگی) بره های نژاد لری بختیاری انجام داد نشان داد که میانگین ضریب تبدیل غذایی بره هایی که در سنین مختلف شیرگیری شده بودند با هم اختلاف معنی داری نداشتند (05/0 P>).
4-3- اثر سن از شیرگیری بر صفات لاشه [do_widget id=kl-erq-2]
میانگین وزن لاشه گرم، لاشه سرد و راندمان لاشه بره ها که در چهار سن از شیرگیری 45، 60، 75 و90 روزگی مورد پروار قرار گرفتند در نمودارهای 4-7 الی 4-8 نشان داده شده است.
4-3- 1- وزن لاشه گرم و سرد
میانگین وزن لاشه گرم و سرد بره هایی که در سن 90روزگی ازشیر گرفته شدند بالاتر از سایر سنین از شیرگیری بود و این تفاوت معنی دار بود(05/0 P<). که البته احتمالاً ناشی از متفاوت بودن وزن هنگام کشتار بره ها می باشد به طوریکه وزن کشتار بره ها در گروههای مختلف سن از شیرگیری 45، 60، 75 و90 روزگی به ترتیب 12/1 ±29/4 ، 3/2 ±32 9/1±8/38، 7/2 ±7/42 کیلوگرم بود که وزن کشتار بره هایی که درسن 90 روزگی از شیرگرفته شده اند بالاتراز سایر گروهها بود(05/0 P<).
مکارچیان و همکاران (1978) عقیده داردکه در وزنهای مختلف کشتار، رشد و ترکیبات لاشه در بره های نر به میزان بسیار زیادی متفاوت است. در تحقیق دیگری نیز نشان داده شده است که وزن کشتار اثر معنی دار بر خصوصیات لاشه دارد (57).

گزارشهائی وجود دارد که نشان می دهد بره های نر جوان دارای رشد بیشتری در تولید ماهیچه های دست و گردن بوده و سرعت افزایش وزن و گوشت لخم بیشتری داشته اند همچنین بره های نر از نظر تمام خصوصیات لاشه به استثنای درصد لاشه برتری داشته اند (57).
4-3- 2- راندمان لاشه
میانگین راندمان لاشه بره هائیکه در سن 90 روزگی از شیرگرفته شدند بیشتر از سایر گروهها بود و این اختلاف معنی دار بود (05/0 P<). این اثر ناشی از تفاوت وزن هنگام کشتار بره ها است. بطوریکه در آزمایشاتی که توسط دیگران نیز انجام شده این اثر را تائید کرده اند و نشان داده اند که افزایش وزن در هنگام کشتار باعث افزایش راندمان لاشه می گردد (77).
4-4- اثر سن از شیرگیری بر وزن قطعات لاشه و وزن اجزای لاشه
میانگین وزن قطعات لاشه (گردن، سردست، راسته، سینه قلوه گاه، ران و دنبه) و میانگین وزن اجزای لاشه (گوشت، استخوان و چربی بدون دنبه) در نمودار های 4 – 9 و 4-10 نشان داده شده است.
4-4- 1- وزن قطعات لاشه
نتایج این آزمایش نشان داد که از نظر میانگین وزن قطعات لاشه بره هائیکه در سن 90روزگی از شیرگرفته شدند و سپس پروار شدند نسبت به سایر سنین از شیرگیری (45،60 و75) بالاتربود(05/0 P<). هرچند بین گروه سنی60 و 75 روزگی بویژه قطعات با ارزش مانند ران و راسته تفاوت معنی دار مشاهده نگردید (05/0 P>).

4-4- 2- وزن اجزای لاشه
میانگین اجزای لاشه (گوشت و چربی بدون دنبه) بره هائیکه در سن 90روزگی ازشیرگرفته شدند و مورد پروار قرارگرفتند از سایر گروههای سن از شیرگیری(45،60 و 75) بالاتر بود(05/0 P<). تفاوت بین میانگین وزن استخوان در تمام گروههای سنی معنی دار نبود (05/0 P>).

]]>