در مقابل رویکردهای اعتزالی، نواعتزالی، فقه حکومتی و فقه مقاصدی، بنیادگرایی به اسم دین نیز در جهان اسلام موج میزند
مقالات بسیاری، رادیکالیسم و جهادگرایی را، از ویژگیهای اصلی “سلفیهی جدید” دانستهاند
به نظر سلفیهی جدید، حقیقت یا احکام عملی دین درست را باید از منابع و نصوص اصلی دین متون مقدس جستجو کرد نه از کتابهایی که فقیهان نگاشتهاند
این روششناسی که با توجیه “ضرورت بازگشت بیواسطه به قرآن” شروع و تقویت شده است، در ذات خود مولد “رادیکالیسم اسلامی” در درون و بیرون جهان اسلام بوده و هست؛ نوعی ظاهرگرایی افراطی که میاندیشد هیچ معنا و مصلحت و قصدی، ورای “معنای حرفی” نصوص دینی نیست و در نتیجه، نیازی به همسنجی ادلهی شرعی و اجتهاد در نصوص نیست
روش نوسلفی، اصولاً، حامی تغییر جامعه از راه اصلاح رفتار فردی بوده است و میگوید برای اصلاح جامعه و بازتنظیم آن بر مبنآیایمان درست، افراد بشر باید آگاهانه “متقاعد” به پذیرش یا بازگشت به اسلام باشند
نوسلفیه، چنین تغییری را از طریق “تربیت” و نیز تعلیم نصوص دینی قرآن و حدیث پیگی میکند
نوسلفیه در عین حال که به